Categoriearchief: identiteit

Veel mensen ontlenen hun persoonlijke identiteit aan de groep waar ze bij horen. Zie ook de categorieën kudde en cultuur.

melkmuil

Ik ben lang een melkmuil gebleven. Mooi woord trouwens ‘melkmuil’ ofwel ‘onvolwassen jongeman’. De term blijkt al vanaf de zestiende eeuw in de Nederlandse taal voor te komen. Meer vind ik er niet over in de naslagwerken. Wat denk ik zelf dat de oorsprong van het woord is? Ik denk dat het spottend is bedoeld, iemand die lang aan de moederborst heeft gelegen. Nu heeft dat laatste in mijn geval waarschijnlijk niet zo lang geduurd door het grote aantal kinderen dat mijn moeder heeft gekregen maar figuurlijk gezien heb ik lang aan de borst van mijn omgeving gelegen. Ik was een volgzame jongen die gedwee zijn leven liet bepalen door school en gezin. Ik heb de druk om me te conformeren in die jaren wel gevoeld maar ben er nooit tegen in opstand gekomen. De gevolgen daarvan merk ik nu. Ik heb moeite met anonieme machten die mij in een bepaalde hoek proberen te drijven. Ze irriteren, frustreren en benauwen me. Gevoelens waarvan ik nu weet dat ik ze in mijn jeugd heb verdrongen.

Zie ook: benauwd

persoonlijke identiteit

Je identiteit is het eigene van je persoon, dat wat je uniek en herkenbaar maakt. De meeste mensen ontlenen hun identiteit aan de groep waar ze lid van zijn: volk, familie, cultuur, economische gemeenschap enz. Deze identiteit is betrekkelijk. Iedere verandering in de groep doet je persoonlijke identiteit wankelen. Om dit te voorkomen dien je je groepsidentiteit af te zonderen van je persoonlijke identiteit. Dit doe je door zelfreflecterend en zelfkritisch de invloed van de groep op je persoonlijkheid vast te stellen en los te laten. Wat overblijft is je persoonlijke identiteit. Door hier je onverdeelde aandacht op te richten ontdek je dat je identiteit minder uniek is dan gedacht. Je blijkt haar te delen met anderen.

onze band

Ik heb de ontmoeting met mijn vrouw voorspeld. Ik had haar nog nooit ontmoet maar kende haar naam, de plaats waar ik haar zou ontmoeten en wist dat ze lang blond haar zou hebben. Toen ik haar voor de eerste keer zag, met haar rug naar mij toegekeerd, wist ik: Dit is ze! Hoe bijzonder deze eerste ontmoeting ook was, onze relatie is er niet meer of minder door dan die van anderen. Een eerste ontmoeting creëert nog geen diepe band. Ook wij moesten naar elkaar toegroeien, onze verschillen leren accepteren en er praktisch mee om leren gaan. Waar ik een denker ben met een neiging naar melancholie is zij een doener en opgewekt. Toch heeft de strijd die het heeft gekost om deze en andere verschillen te overbruggen de groei van onze band niet in de weg gestaan. Mijn vrouw is een deel van mij geworden en ik van haar. Deze band overbrugt de verschillen die er nog altijd zijn.

zelfzucht

Ik ben als kind seksueel misbruikt. De eerste keer ging dit gepaard met omkoping en met de onuitgesproken dreiging van geweld. De tweede keer gebeurde het onder het mom van persoonlijke aandacht. Het misbruik belastte mij met geheimen, schuldgevoelens, angst, bedrog en twijfel aan mijn seksuele geaardheid. Gevoelens waar ik niets mee kon en die ik verdrong. Pas veel later heb ik ze verwerkt en ben ik gaan begrijpen wat me was overkomen. Sinds kort begrijp ik ook de daders beter. Hun zelfzucht, de egoïstische begeerte die hen ertoe bracht mij te manipuleren. Ik ben hen beter gaan begrijpen omdat ik de verschillende vormen van zelfzucht beter ben gaan herkennen, zoals je zin doordrijven door je stem te verheffen, te zeuren en te drammen of door poeslief te doen.

Zie ook:
zekerheid
het gezeik zat
lang leve de psychopaat

transformatie

Ik zit in een transformatie proces. Mijn hersenen veranderen onder invloed van de ziekte van Parkinson. Op de momenten dat de chemische balans in mijn hersenen is verstoord, bij Parkinson heet dat een ‘off’ moment, is het alsof ik een test onderga. Ik loop door een gang waar de muren links en rechts bestaan uit hulpeloosheid en paniek. Alleen door rustig te blijven en gedisciplineerd het midden van de gang aan te houden, kan ik voorkomen dat ik in een depressie beland. Dit klinkt dramatisch maar is het niet. Het is als een bijna dood ervaring. Aan het einde van de tunnel schijnt licht. Ik moet mijn weg door de gang vervolgen om alles wie ik ben te laten transformeren in iets dat groter en anders is dan ik.

ik ben geen ..

Ik ben geen bekend schrijver, kunstenaar of debater. Stel dat ik dat alsnog zou kunnen worden, zou ik er dan voor kiezen? Nee, ik ben tevreden met wie ik ben. Het leven heeft mij geen grote roem gebracht maar ik heb wel de waarde van het leven ontdekt en dat tot op de dag van vandaag kunnen delen met anderen. De waarde van het leven ligt niet in het mezelf maximaal maatschappelijk profileren, maar in het tot in de kern doorleven van één of meer mogelijkheden die het leven mij biedt.

Zie ook: leven met beperkingen

schreeuwlelijkerd

Soms zou ik een schreeuwlelijkerd willen zijn. Iemand die explosief en theatraal het leven de huid vol scheldt. Hoe graag ik het ook wil zijn, ik ben het niet. Ik ben een vriendelijke, rustige man die zichzelf en het leven observeert en analyseert. Waar in het orkest van het leven de schreeuwlelijkerd met krachtige paukenslagen het ritme probeert aan te geven, ben ik de dirigent die het podium heeft verlaten en waakzaam, te midden van het publiek, het orkest observeert en met een nauwelijks merkbare beweging probeert bij te sturen.

Zie ook:
registreren en regisseren

onrust
ik wil verwarring zaaien
recycling