Categoriearchief: identiteit

Veel mensen ontlenen hun persoonlijke identiteit aan de groep waar ze bij horen. Zie ook de categorieën kudde , cultuur en zelfvertrouwen.

segregatie

Tot mijn negentiende kende ik eigenlijk alleen Nederlanders die via een lange lijn van voorouders waren geworteld in de Nederlandse cultuur. De nationale kleur die ik daardoor heb gekregen vermengt zich steeds meer met die van Nederlanders met historisch minder diepe wortels. Deze integratie gaat niet vanzelf. Ik kies ervoor om de angst voor het onbekende en de eruit voortkomende weerzin onder ogen te zien. Anderen kiezen voor de gemakkelijke weg van humanistische eigenwaan en cultuurrelativisme of voor de conservatieve wereld van hun roots. Het gevolg is segregatie, naast elkaar levende bevolkingsgroepen die elkaar discrimineren en vervolgen.

Zie ook:
integratie
integratieproces
kosmopolitische idealisten

belangrijk

Ik zie in de media veel mensen die zichzelf belangrijk vinden. De betekenis van belangrijk is rijk aan belang ‘waarde, voordeel’. Dit roept een vraag bij me op: Vind ik mezelf belangrijk? Alvorens deze vraag te beantwoorden maak ik onderscheid tussen mijn maatschappelijke en mijn persoonlijke waarde. Mijn maatschappelijke waarde is verwaarloosbaar. Dit geldt niet voor mijn persoonlijke waarde. Daar hecht ik grote waarde aan. Ik onderzoek haar immers nog dagelijks. Ik glimlach, de waarden die ik daarbij vind deel ik belangeloos met anderen. Hoe belangrijk vind ik dan mezelf?

Zie ook:
arrogantie
de arrogante mens

persoonlijkheidsverschil

Ik ben al jaren geboeid door de persoonlijkheidsverschillen tussen mensen. Wat me de laatste tijd intrigeert zijn de verschillen tussen partners. Neem het volgende verschil: Hij is analytisch en praat beheerst en onomwonden over de problemen in hun relatie. Zij is emotioneel en vindt dat oplossingen in elkaars emoties moeten worden gezocht. Zij mist deze bij hem. Door dit verschil staan ze soms lijnrecht tegenover elkaar. Vanuit deze positie strijdt ieder voor het eigen gelijk. Wat mij intrigeert is waarom ze hun persoonlijke invalshoek niet verlaten en zich met liefdevolle verwondering richten op de persoonlijkheid van de ander.

Zie ook pagina: Artikelen

anders

Alles is anders, het Nederland van mijn jeugd bestaat niet meer. De kolenboer met de zak kolen op zijn schouder, de voddenboer met zijn bakfiets, de processies van de katholieke kerk. Televisie hadden we niet. Mijn wereld omvatte het ouderlijk huis en vier tot vijf straten. Er is sinds mijn jeugd veel veranderd. Mijn wereld is groter geworden. Ik heb andere landen bezocht, maak gebruik van digitale technieken en heb me bevrijd van religieuze dogma’s. De vraag dringt zich op: Ben ik nog wel het jongetje dat verbaasd en verwonderd naar een niet te vatten werkelijkheid kijkt?

individualiteit

Een individu is een niet op te splitsen eenheid met een eigen individualiteit, een eigen aard. Het is deze individuele aard die voor machthebbers een doorn is in het oog. Zij verdragen geen andere individuen naast zich die hen van hun troon kunnen stoten. Ze proberen daarom ieders individuele aard te vervangen door een collectieve aard, een gemeenschappelijke manier van denken, voelen en doen. Zoals het communisme heeft laten zien gaat dit ten koste van het economisch initiatief. De economie stagneert of stort zelfs in. Door schade en schande wijs geworden hebben de Chinese leiders daarom het communistisch ideaal verruimd en meer ruimte gegeven aan het individuele initiatief. De herwonnen vrijheid beperkt zich echter tot de economie. Op alle andere fronten wordt de individualiteit in een collectief keurslijf geperst. Het individuele lijden dat hieruit voortkomt zie je terug in Sinkiang, Tibet en Hongkong.

Zie ook: individu

individu

Het woord individu stamt van het Latijnse individuus ‘ondeelbaar’. Een individu is de kleinste eenheid binnen de mensheid dat via mentale banden met de mensheid is verbonden. Om je als individu spiritueel met de mensheid verbonden te kunnen voelen dien je de mentale banden te laten vieren. Dit doe je niet door ze te ontkennen of te bestrijden maar door ze te accepteren als een feit en je onverdeelde aandacht te richten op de scheppingskracht in je. Wanneer je dit doet ontdek je hoe deze kracht zich opsplitst in individuen die in de vorm verschillend maar in de kern hetzelfde en ondeelbaar zijn.

Zie ook: individualiteit

losse eindjes

Nu ik zeventig ben begin ik steeds meer de losse eindjes van mijn persoon te ontleden. Onlangs was mijn perfectionisme aan de beurt. Deze eigenschap wordt sterk bepaald door mijn introverte en analytische aard. Terugkijkend op mijn leven besef ik dat mijn perfectionisme is uitvergroot door gebeurtenissen in het laatste jaar van de lagere school toen ik bij mijn vader in de klas zat. De druk om te presteren was traumatiserend. Ik had als kind geen moment rust, moest altijd presteren en was bang voor zijn oordeel. Ik herinner me hoe ik met trucs probeerde mijn falen te verbergen en hoe ik mijn stinkende best deed om aan zijn strenge eisen en verwachtingen te voldoen. Ik besef nu hoe deze ervaring mijn leef- en werkstijl heeft bepaald, ook het feit dat ik niet van spelletjes hield omdat ik niet tegen mijn verlies kon. In alles wat ik deed streefde ik naar perfectie en was ik bang voor het oordeel van anderen. Dit heeft me niet alleen belast maar ook veel gegeven. De successen in mijn leven zouden er niet zijn geweest zonder mijn streven naar perfectie.

Zie ook: rafels