Categoriearchief: identiteit

Veel mensen ontlenen hun persoonlijke identiteit aan de groep waar ze bij horen. Zie ook de categorieën kudde , cultuur en zelfvertrouwen.

individualiteit

Een individu is een niet op te splitsen eenheid met een eigen individualiteit, een eigen aard. Het is deze individuele aard die voor machthebbers een doorn is in het oog. Zij verdragen geen andere individuen naast zich die hen van hun troon kunnen stoten. Ze proberen daarom ieders individuele aard te vervangen door een collectieve aard, een gemeenschappelijke manier van denken, voelen en doen. Zoals het communisme heeft laten zien gaat dit ten koste van het economisch initiatief. De economie stagneert of stort zelfs in. Door schade en schande wijs geworden hebben de Chinese leiders daarom het communistisch ideaal verruimd en meer ruimte gegeven aan het individuele initiatief. De herwonnen vrijheid beperkt zich echter tot de economie. Op alle andere fronten wordt de individualiteit in een collectief keurslijf geperst. Het individuele lijden dat hieruit voortkomt zie je terug in Sinkiang, Tibet en Hongkong.

Zie ook: individu

individu

Het woord individu stamt van het Latijnse individuus ‘ondeelbaar’. Een individu is de kleinste eenheid binnen de mensheid dat via mentale banden met de mensheid is verbonden. Om je als individu spiritueel met de mensheid verbonden te kunnen voelen dien je de mentale banden te laten vieren. Dit doe je niet door ze te ontkennen of te bestrijden maar door ze te accepteren als een feit en je onverdeelde aandacht te richten op de scheppingskracht in je. Wanneer je dit doet ontdek je hoe deze kracht zich opsplitst in individuen die in de vorm verschillend maar in de kern hetzelfde en ondeelbaar zijn.

Zie ook: individualiteit

losse eindjes

Nu ik zeventig ben begin ik steeds meer de losse eindjes van mijn persoon te ontleden. Onlangs was mijn perfectionisme aan de beurt. Deze eigenschap wordt sterk bepaald door mijn introverte en analytische aard. Terugkijkend op mijn leven besef ik dat mijn perfectionisme is uitvergroot door gebeurtenissen in het laatste jaar van de lagere school toen ik bij mijn vader in de klas zat. De druk om te presteren was traumatiserend. Ik had als kind geen moment rust, moest altijd presteren en was bang voor zijn oordeel. Ik herinner me hoe ik met trucs probeerde mijn falen te verbergen en hoe ik mijn stinkende best deed om aan zijn strenge eisen en verwachtingen te voldoen. Ik besef nu hoe deze ervaring mijn leef- en werkstijl heeft bepaald, ook het feit dat ik niet van spelletjes hield omdat ik niet tegen mijn verlies kon. In alles wat ik deed streefde ik naar perfectie en was ik bang voor het oordeel van anderen. Dit heeft me niet alleen belast maar ook veel gegeven. De successen in mijn leven zouden er niet zijn geweest zonder mijn streven naar perfectie.

Zie ook: rafels

puzzel leggen

Ik heb altijd veel geduld gehad. Technische problemen loste ik op alsof ik een puzzel aan het leggen was. Met eindeloos geduld zoek je het juiste stukje, probeert het aan te leggen, je legt het terug wanneer het niet blijkt te passen en gaat op zoek naar een nieuw stukje waarbij soms blijkt dat je hetzelfde stukje opnieuw probeert aan te leggen. Technische problemen zoals met de computer loste ik op deze manier op. Met kalme volharding en met vallen en opstaan zocht ik een oplossing totdat het probleem was opgelost. Ik heb hier steeds minder geduld voor. Het is alsof ik het zonde van mijn tijd vind. Maar waarom zou het zonde van mijn tijd zijn? Iedere activiteit die ik met overgave, geduld en discipline uitvoer zonder obsessief op het eindresultaat gericht te zijn brengt mij waar ik het liefst ben, in het hier en nu.

Zie ook:
geduld
wie gelooft, haast zich niet
concentratie en overgave
tot op het bot en ..
de drie d’s

mijn opvoeding

De opvoeding die ik heb gehad bestaat uit vier lagen. Naast algemene aspecten zoals met twee woorden spreken, niet schelden, elkaar een hand geven na een ruzie en dankjewel zeggen, bevatte de eerste laag vooral tafelmanieren zoals handen boven tafel tijdens het eten, met mes en vork eten, niet met open mond eten, niet met volle mond praten en niet door elkaar heen praten. De tweede laag bevatte levenswijsheden als: ‘Wanneer de ouden spreken zwijgen de jongen’, ‘Waar een wil is, is een weg.’, ‘Wie dreigt mag een klap verwachten.’, ‘Als je iets doet, doe het goed.’ en een rijmpje dat aan de muur hing ‘Wie kwaad wil spreken van mij en de mijnen, die ga naar huis en bezie de zijnen en vindt hij daar dan geen gebreken, hij kome hier en heeft vrij spreken.’ De derde laag werd gevormd door het persoonlijke voorbeeld van mijn ouders, zoals de liefde en zorgzaamheid van mijn moeder en de verbeten inzet van mijn vader. De vierde laag bestond uit alles waarover niet werd gesproken en waarvan ik veronderstelde dat het daarom niet goed was, zoals scheiden en seksualiteit.

tweede persoonlijkheid

Bij een gespleten persoonlijkheid denken we meestal aan een dissociatieve persoonlijkheidsstoornis, een stoornis waarbij de patiënt meerdere persoonlijkheden heeft waar hij geen controle over heeft. Door de extreme vorm van deze stoornis vergeten we soms dat er ook een minder opvallende variant bestaat. Hierbij heeft iemand een innemend uiterlijk, knap gezicht en aanstekelijke glimlach. Op grond daarvan worden hem succes en positieve eigenschappen toegekend, zoals eerlijkheid, intelligentie en vriendelijkheid. Door de bewondering die hem ten deel valt overschat hij zichzelf en raakt blind voor de negatieve aspecten van zijn persoon. Deze gaan daardoor een eigen leven leiden. Verblind door het uiterlijk ziet ook de omgeving deze tweede persoonlijkheid niet en wil niet geloven dat iemand behalve een knap en charmant persoon ook een leugenaar, oplichter of zelfs een moordenaar kan zijn.

Zie ook:
het recht van de ..
mijn baas is een narcist
dissociatie
gespleten persoonlijkheid
religieuze scammers en kwakzalvers

begrip mededogen en vergeving

Het heeft lang geduurd voordat ik mijn vader kon vergeven voor de harde opvoeding die ik heb gehad. Door me te verdiepen in zijn jeugd, zijn oorlogstrauma en de gevolgen van zijn ziekte, kon ik me inleven in de gevoelens die hij moet hebben gehad. Vervolgens kon ik hem vergeven, het gif van de wrok laten verdampen waardoor ruimte ontstond voor liefde. Door dit proces ben ik ook anders aan gaan kijken tegen mijn eigen trauma’s. Door me te verdiepen in de traumatische gebeurtenissen en door me open te stellen voor het kind dat ik was heb ik mijn schuldgevoel kunnen loslaten.

Zie ook:
doorzetter
mededogen
onze zachte onderbuik
de uitzichtloosheid van het bestaan
vergeven
jezelf vergeven
ontgiften