Categoriearchief: identiteit

Identiteit: De in de tijd redelijk stabiele kenmerken van een individu of van een groep mensen.

autonomie

Ons gevoelsleven krijgt een oppepper op het moment dat we een beslissing nemen. Bijvoorbeeld: de beslissing om een relatie te beëindigen kan ertoe leiden dat je jezelf krachtig en vrij voelt. Dit heeft niet alleen te maken met de stoffen die vrijkomen in je hersenen wanneer je iets beslist maar ook met het feit dat je kiest voor autonomie. Het begrip autonomie stamt van het Griekse ‘autos’ zelf en ‘nomos’ wijze, gewoonte. Je bent autonoom wanneer je zelf vorm geeft aan het verlangen naar zekerheid en avontuur in je leven. Veel problemen in een relatie  ontstaan doordat een van de partners een slaafse volger wordt van de wijze waarop de ander zijn leven inricht. In plaats van je autonomie op te offeren ten gunste van je partner is het beter om op zoek te gaan naar de dynamiek in het leven van je partner en naar de wijze waarop hij of zij hier vorm aan wil geven. Het begrip en inzicht dat daardoor ontstaat helpt je om een eigen levensloop te kiezen, met of zonder je partner.

 

nieuwe fase in de individualisering

Er is een nieuwe fase in de individualisering aangebroken. Na de geestelijke bevrijding tijdens de verlichting in de achttiende eeuw, de economische bevrijding door de industrialisatie aan het begin van de negentiende eeuw en de seksuele en spirituele bevrijding in de jaren zestig van de vorige eeuw is nu de fase aangebroken van de digitale bevrijding. In deze nieuwe fase zullen we minder afhankelijk worden van onze fysieke aanwezigheid in contacten. Deze zullen worden vervangen door een virtuele realiteit. Deze nieuwe realiteit zal niet alleen onze contacten bepalen maar zal ook voorzien in onze behoefte aan romantiek en seksualiteit. Ik vind het boeiend om te zien hoe deze nieuwe fase zich nu al ontvouwt en vraag me af of hoe ver toekomstige generaties erin mee zullen gaan. Of hebben ze hierin niets te zeggen omdat hun leven zal worden gekleurd en bepaald door voorgaande fases?

 

de maakbare mens

We gaan er in onze cultuur van uit dat je zelf kunt bepalen hoe je leven verloopt. In deze visie worden dromen waar wanneer je er volledig voor gaat. Misstappen die je hebt gezet kunnen ten goede worden gekeerd. Maar is dat wel zo? Wordt dit idee van maakbaarheid niet juist gepropageerd door mensen die er vanaf hun geboorte mee zijn opgevoed? Ben ik zelf ook niet het product van zo’n opvoeding? Stel dat ik deze opvoeding niet had gehad zou ik dan even zelfstandig en onafhankelijk zijn als ik nu ben en ben ik dat überhaupt wel? Klopt het idee van de maakbare mens dus wel? De mens die zijn eigen lot bepaalt. Moeten we dit idee niet loslaten en overstappen op de gedachte dat ieder mens het leven herschept vanuit de mogelijkheden en beperkingen die hem door opvoeding en cultuur worden aangereikt?

Zie ook:
resocialisatie
the American Bubble

 

identiteitscrisis

We hebben in het westen onze sociale identiteit verloren, het zelfbewustzijn dat ligt opgesloten in de normen en waarden van een cultuur. De afgelopen decennia hebben we dit verlies gecompenseerd met een economische identiteit maar ook die begint af te kalven. Dit maakt ons onzeker. Door deze onzekerheid zoeken we ons heil nu in een identiteit die is gebaseerd op tradities, isolationisme en macht. Dit brengt het risico met zich mee dat we in een spiraal van geweld terecht komen. Wanneer we ons hier niet in willen laten meeslepen dan zullen we opnieuw op zoek moeten gaan naar de verlichte gedachten en gevoelens die voortkomen uit zelfreflectie en zelfkritiek.

Zie ook:
identiteit
cultuur relativisme

 

cultuur relativisme

Cultuur is de verzamelterm voor alles wat we met elkaar delen aan gedachten, gevoelens en gedrag. Cultuur wordt je met de paplepel ingegoten, ze vormt je identiteit. Alleen wanneer je onbevooroordeeld naar jezelf kijkt, krijg je inzicht in de wonderbaarlijke vorming van deze identiteit. Ze blijkt niet alleen te zijn gevormd door het land waarin je woont, de taal, geschiedenis, economie, politiek en godsdienst. Ze is ook gevormd door het gezin waarin je bent opgevoed, de emotionele erfenis en gedragspatronen binnen het gezin. Wanneer je jezelf openstelt voor al deze verschillende invloeden ontdek je de betrekkelijkheid van je identiteit. Dit inzicht reikt verder dan dat van de kosmopoliet die reizend tussen culturen zich overgeeft aan schuldgevoelens over zijn geschiedenis en zijn eigen cultuur relativeert. Door je open te stellen voor je eigen cultuur richt je jezelf op de oorspronkelijke betekenis van het woord relativeren, het Latijnse referre: terugbrengen, naar huis brengen. Terug naar waar het begon.

Zie ook:
kosmopolitische idealisten
identiteitscrisis
gevormd door het leven

 

de schepper van god

Ieder mens schept een eigen godsbeeld. Stel dat zo’n godsbeeld door meerdere mensen wordt gedeeld en dat het door de input van vele generaties een onafhankelijke identiteit krijgt. Wanneer dit zo is dan is de mens de schepper van god, zijn we god zelf. Het risico van iedere schepper is dat hij een opschepper wordt. Wanneer dit gebeurt dan is ook god een opschepper. Wanneer we stoppen met het scheppen van god dan is ook god geen opschepper meer en is hij wat hij altijd is geweest: de oneindige transformatie van het zijn.

Zie ook:
Is er leven na de dood?
archetypen

 

identiteit

Gisteren zag ik in een documentaire hoe mannen, vrouwen en kinderen in Syrië worden gemarteld. Mijn hart stond stil. Woede, verdriet en mededogen vulden de leegte. Nu, een dag later, probeer ik te doorgronden wat ik heb gezien. Wat bezielt folteraars om met z’n allen boven op de slachtoffers te gaan staan voor een groepsfoto nadat ze hen urenlang hebben geschopt en geslagen? Ik kan maar één reden bedenken. Het verlangen naar een eigen identiteit. Een identiteit die folteraars ontlenen aan een scheiding tussen ik en jij. Door zich af te zetten tegen hun slachtoffers voeden ze hun denkbeeldige identiteit. Beseffen niet dat identiteit niet zit in het overheersen van de ander maar in het aanwezig zijn in het hier en nu, daar waar de pijn van de een de pijn van de ander is. Daar waar het begrip identiteit nog de betekenis heeft van idem: dezelfde.

Zie ook: identiteitscrisis