Categoriearchief: oorlog

Wij zijn er niet meer aan gewend. Laten we hopen dat we er ook nooit meer aan hoeven te wennen.

oorlogsdreiging

Uit angst haar welvaart te verliezen zal het westen zich wel twee keer bedenken voordat ze nucleaire wapens inzet in een gewapend conflict. Het regiem in Noord Korea heeft minder te verliezen. Bovendien heeft het een externe vijand nodig om de steun van de eigen bevolking te kunnen behouden. Een vijand die zich niet vijandig gedraagt kan echter niet eindeloos als vijand worden gepresenteerd. Dit leidt tot provocaties die het beeld van Amerika als vijand moeten bevestigen. Zij vergroten het risico dat Amerika ook daadwerkelijk aanvalt zoals ze in Irak heeft gedaan na een soortgelijke voorgeschiedenis van dreiging en geweld door Saddam Hoessein. China en Rusland zullen in dit geval niet stil blijven zitten. Beide landen grenzen aan Noord Korea. Net als Noord Korea onderdrukken ook zij hun bevolking. Wanneer ze niet opkomen voor hun vroegere bondgenoten in Noord Korea dan kan dat door de eigen bevolking als zwakte worden beschouwd. Dit wekt bij minderheden in deze landen de indruk dat er ruimte is om in opstand te komen. Daarnaast geldt voor China dat wanneer in een oorlog Noord Korea wordt ingelijfd door Zuid Korea dit grote gevolgen heeft voor haar positie in de regio. Dit zal China niet over haar kant laten gaan. Zijn er andere oplossingen? Onderhandelen misschien? Waarover? Noord Korea die haar kernwapenarsenaal opgeeft? In de woorden van Poetin ‘Ze eten liever gras.’ Economische sancties? Door extra economische sancties zal de armoede in Noord Korea groter worden en zal de kans op binnenlandse onrust groeien. Dit zal het regiem ertoe aanzetten om de onrust om te buigen naar oorlogsbereidheid. Opheffen van de bestaande economische sancties? Ook dit zal de oorlogsdreiging niet doen afnemen. Het regiem zal dit als een overwinning beschouwen en doorgaan met provocaties en misschien zelfs met een rechtstreekse aanval op Amerika of Zuid Korea. Bovendien zal dit als winst worden gezien door andere regiems in de wereld die hun bevolking onderdrukken. Dit zal ertoe leiden dat ook zij een nucleaire macht willen worden, eventueel met de hulp van Noord Korea.

Zie ook: wie dreigt ..

 

voortdenderende trein

Een van de gruwelijke beelden uit de tweede wereldoorlog zijn de veewagons afgeladen met mannen, vrouwen, opa’s, oma’s, vaders, moeders, kinderen. Wanneer ik me daarin probeer te verdiepen denk ik niet alleen aan de ellende, de stank, wanhoop en het verdriet. Ik denk ook aan de film ‘La vita è bella’ waarin een vader met zijn zoontje in een concentratiekamp belandt en hem met verhaaltjes en spelletjes de ellende probeert te laten vergeten. Ik mag en kan mijn lot niet met dat van deze mensen vergelijken maar ik voel me soms ook in een voortdenderende trein zitten waarvan de bestemming ongewis en waarschijnlijk onprettig is. Ik probeer soms ook te ontsnappen aan wat me overkomt door in mijn geval de trein geestelijk en emotioneel te verlaten met schrijven, fietsen of door gewoon even te genieten van iets lekkers, een bakje koffie of een straaltje zon.

 

als ik god was

Hoe vaak wordt er niet gezegd: Als ik god was dan zorgde ik dat er geen oorlog meer was. Hoe mooi dit verlangen ook is, wanneer ik god was zou ik hier niet voor kiezen. Het zou het bestaansrecht van het mooie en het goede onderuit halen. Het leven bestaat uit het goede én het kwade. Ik zou iets anders doen. Ik zou zorgen dat de mens vaker kritisch naar zichzelf zou kijken. Door zelfreflectie en zelfkritiek leer je wat de waarde is van goed en kwaad. Krijg je inzicht in wat goed en kwaad overtreft.

 

ich habe es nicht gewusst

Na afloop van de tweede wereldoorlog was de reactie van veel Duitsers dat ze niets wisten van de vernietigingskampen. Ik denk dat de vraag of ze er iets van wisten verkeerd was gesteld. Deze had moeten zijn: Voelde je jezelf aangesproken door het populisme van de nazi’s? Was je op de hoogte van hun haat jegens bepaalde groepen? Wist je dat tegenstanders en critici gevangen werden gezet? Wanneer je dit wist, waarom heb je niet gereageerd? Was je bang of dacht je gemakzuchtig ’Daar verander ik toch niks aan.’?

 

oorlogservaring

Wij zijn geprogrammeerd door onze genen en onze omgeving. Bij een kleine groep wordt deze programmering gekleurd door een oorlogservaring die ze niet van zich af kunnen zetten. Voor sommigen van hen is de emotionele belasting zo groot dat ze zichzelf doden om eraan te ontsnappen. Een enkeling gaat zelfs door met datgene waarmee hij geprogrammeerd is en slaat moordend om zich heen. De kans dat je met deze groep geconfronteerd wordt neemt toe naarmate het aantal ex-militairen en vluchtelingen in de maatschappij toeneemt.

 

een schokkende vraag

De algemene religieuze opvatting is dat het goede wordt beloond in een leven na de dood en dat het kwade wordt bestraft. In deze opvatting dien je te kiezen voor het goede, jezelf te ‘bekeren’, jezelf naar het goede te keren. Stel dat dit waar is dan ontstaat er een probleem. Oorlogsmisdadigers als Joseph Goebbels en Reinhard Heydrich waren liefhebbende vaders voor hun kinderen. Je zou kunnen zeggen dat ze voor het goede kozen. Ze deden in hun ogen niets fout. De misdaden die ze volgens ons pleegden waren volgens hen geen keuze maar een noodzakelijk kwaad ter bescherming van het goede. Stel dat ze daadwerkelijk goede vaders waren, hebben ze dan evenveel recht op hemels geluk als jij en ik of wordt het gewicht van hun goede en slechte daden in een goddelijke rechtszaak tegen elkaar afgewogen? Gelukkig ben ik geen godsdienstig mens en hoef ik deze vraag niet te beantwoorden.

 

mechanisch geweld

Wanneer ik aan de nazi’s denk dan denk ik vooral aan de industriële moord op miljoenen joden, zigeuners, homo’s en politieke gevangenen. Bij het begrip industrieel dacht ik tot nu toe aan de ‘Gründlichkeit’ waarmee de nazi’s de logistiek van het moordproces perfectioneerden en aan het sadisme waarmee ze het uitvoerden. Ik miste daardoor een van de huiveringwekkendste aspecten: het mechanische karakter van het geweld. Ik werd me hiervan bewust toen ik me verdiepte in de eerste wereldoorlog. Wat me shockeerde was het reflexmatige gedrag van generaals die steeds weer tienduizenden soldaten uit de loopgraven joegen om te sterven in het artillerie- en mitrailleurvuur van de vijand. Dit mechanische gedrag zag je ook in de concentratiekampen waar gevangenen bij aankomst een nummer kregen getatoeëerd als vee dat in het slachthuis een stempel krijgt. Het is de gedachteloze kilheid waarmee mensen tot een nummer in een vernietigingsmachine worden gereduceerd dat mij doet huiveren.