Categoriearchief: leven na de dood

Is er leven na de dood ? Sommigen denken het antwoord te weten. Anderen zeggen dat er geen antwoord is omdat de vraag volgens hen van verkeerde uitgangspunten uitgaat. Lees deze columns, bepaal je eigen antwoord en laat dit vervolgens los.

transformatie

Ik zit in een transformatie proces. Mijn hersenen veranderen onder invloed van de ziekte van Parkinson. Op de momenten dat de chemische balans in mijn hersenen is verstoord, bij Parkinson heet dat een ‘off’ moment, is het alsof ik een test onderga. Ik loop door een gang waar de muren links en rechts bestaan uit hulpeloosheid en paniek. Alleen door rustig te blijven en gedisciplineerd het midden van de gang aan te houden, kan ik voorkomen dat ik in een depressie beland. Dit klinkt dramatisch maar is het niet. Het is als een bijna dood ervaring. Aan het einde van de tunnel schijnt licht. Ik moet mijn weg door de gang vervolgen om alles wie ik ben te laten transformeren in iets dat groter en anders is dan ik.

vervolgverhaal

Stel dat ik de schrijver ben van mijn levensverhaal en dat er een leven is na de dood, dan ben ik misschien ook de schrijver van het verhaal na mijn dood. Deze gedachte is niet zo vreemd. Bijna alle godsdiensten gaan er vanuit dat wat je denkt, voelt en doet bepalend is voor je leven na de dood. Afhankelijk van hoe je hebt geleefd, beland je bijvoorbeeld in de hemel of in de hel. Geloof ik zelf in een hemel of hel als eindbestemming? Nee, voor mij zijn dit op z’n best tijdelijke manifestaties van illusies die we gedurende ons leven creëren. Het doel van de scheppingskracht reikt verder dan dit. Het wil actief aanwezig zijn in steeds weer nieuwe creaties van zichzelf. Wanneer je ook na je dood deel wilt blijven uitmaken van dit scheppingsproces zul je alle illusies los moeten laten. 

Zie ook: schrijven of beschrijven

soulmate

Wie wil er niet een soulmate, iemand met wie het klikt, bij wie de vonk overspringt? Ook al knettert het in de relatie met je soulmate, je weet dat je onlosmakelijk met elkaar blijft verbonden. Andere woorden voor soulmate zijn geestverwant en zielsverwant. Eigenlijk zeggen deze woorden het al. Een soulmate is iemand met wie je niet alleen je geest deelt, gedachten, gevoelens en ambities, maar ook je ziel. Je ziel is de drager van de geest, het diepe gevoel van verbondenheid met alles en iedereen. Je kunt je ziel, net als de wind, niet vastpakken. Je kunt haar alleen indirect horen, zien en voelen. Met een soulmate deel je deze ervaring. Volgens sommigen zelfs gedurende meerdere levens.

Zie ook: lichaam of ziel

terugblik op mijn leven

Een van de fases van een bijna dood ervaring is een terugblik op je leven. Een met liefde en mededogen omgeven overzicht van de positieve en negatieve effecten van je gedachten, gevoelens en gedrag. De momenten dat je liefde en inzicht hebt getoond en de momenten dat je in gebreke bent gebleven. Ik heb een dergelijke bijna dood ervaring niet gehad. Toch kijk ik regelmatig terug op mijn leven en ben me bewust van de momenten dat ik liefdevol en vanuit het diepste inzicht heb gehandeld en van de momenten dat ik dat minder of niet heb gedaan. Ik weet ook dat ik soms dingen heb gezegd of gedaan waarvan ik pas later besefte dat ze positieve of negatieve effecten hadden. Er moeten meer van dit soort momenten zijn geweest. Ik vind het jammer dat ik ze niet ken. Het zou mijn bewustzijn verdiepen.

Zie ook: deprogrammeren

 

politieke beschaving

Onze politieke beschaving lijkt te verdwijnen in een put van misleiding en rauwe emoties. Moet ik me daarbij neerleggen of moet ik strijden voor het behoud van de beschaving? Terwijl ik hierover nadenk besef ik dat ook een beschaving aan haar eind komt. Het leven en alles wat we creëren is gebonden aan een cyclus van begin en einde. Na mijn dood zullen anderen doorgaan met leven. Nadat er een einde is gekomen aan de manier waarop we met elkaar omgaan, zullen er nieuwe omgangsvormen ontstaan die op hun beurt ook weer zullen worden verfijnd en zullen verdwijnen. Dit ontslaat me echter nu niet van mijn plicht om me op zijn minst uit te spreken voor het behoud van beschaafde omgangsvormen.

Zie ook:
beschaving
kleineren

 

stoppen niet verstoppen

Om jezelf te beschermen tegen de gevolgen van een traumatische gebeurtenis kun je proberen de heftige emoties die zijn opgewekt te verstoppen. Dit is niet zonder risico. Je kunt emoties namelijk wel diep in jezelf verstoppen maar niet stoppen. Ze gaan liggen broeien en spelen soms weer op wanneer je op je zwakst bent, bijvoorbeeld aan het einde van je leven. Dit geldt niet voor iedereen. Voor sommigen is de druk die door de emoties ontstaat een bron van kracht waar ze hun maatschappelijke carrière aan te danken hebben. Op grond daarvan zou je kunnen zeggen dat het nuttig is om trauma’s diep in jezelf te verstoppen. Als dat al zo is dan geldt dat echter alleen voor een kleine groep mensen en zeker niet voor degenen die in reïncarnatie of in een vagevuur geloven. Zij lopen het risico dat ze in een volgend leven of in het vagevuur alsnog de emoties moeten verwerken.

Zie ook: traumaverwerking

 

thuisgevoel

Voel ik me nog wel thuis in de wereld? Thuis is meer dan het huis waarin ik woon. Het is de plaats waar ik me verbonden voel met mijn naasten en me vrij voel. Een beschutte plaats waar ik mezelf kan zijn en waar ik iets beteken. Ik merk dat ik steeds vaker met weemoed terugdenk aan het thuisgevoel dat ik had in mijn kinderjaren. Een gevoel dat zich later uitstrekte naar de wereld buiten mijn ouderlijk huis. De tijd waarin ik me betrokken voelde bij wereldproblemen en dacht daar iets aan te kunnen doen. Mijn betrokkenheid wordt kleiner. Zijn de problemen groter geworden? Terwijl ik me dit afvraag besef ik dat er ook in mijn jeugd grote problemen waren: koude oorlog, opstanden in Oost Europa, Vietnam oorlog, kernwapens, hongersnood en milieuvervuiling. Waarom wil ik niet meer met dit soort problemen bezig zijn? Ben ik moegestreden en verlang ik naar de dood, naar het pre-baarmoederlijk thuisgevoel?

Zie ook: comfortzone