Categoriearchief: leven na de dood

Is er leven na de dood ? Sommigen denken het antwoord te weten. Anderen zeggen dat er geen antwoord is omdat de vraag volgens hen van verkeerde uitgangspunten uitgaat. Lees deze columns, bepaal je eigen antwoord en laat dit vervolgens los.

politieke beschaving

Onze politieke beschaving lijkt te verdwijnen in een put van misleiding en rauwe emoties. Moet ik me daarbij neerleggen of moet ik strijden voor het behoud van de beschaving? Terwijl ik hierover nadenk besef ik dat ook een beschaving aan haar eind komt. Het leven en alles wat we creëren is gebonden aan een cyclus van begin en einde. Na mijn dood zullen anderen doorgaan met leven. Nadat er een einde is gekomen aan de manier waarop we met elkaar omgaan, zullen er nieuwe omgangsvormen ontstaan die op hun beurt ook weer zullen worden verfijnd en zullen verdwijnen. Dit ontslaat me echter nu niet van mijn plicht om me op zijn minst uit te spreken voor het behoud van beschaafde omgangsvormen.

Zie ook:
beschaving
kleineren

 

stoppen niet verstoppen

Om jezelf te beschermen tegen de gevolgen van een traumatische gebeurtenis kun je proberen de heftige emoties die zijn opgewekt te verstoppen. Dit is niet zonder risico. Je kunt emoties namelijk wel diep in jezelf verstoppen maar niet stoppen. Ze gaan liggen broeien en spelen soms weer op wanneer je op je zwakst bent, bijvoorbeeld aan het einde van je leven. Dit geldt niet voor iedereen. Voor sommigen is de druk die door de emoties ontstaat een bron van energie waar ze hun maatschappelijke carrière aan te danken hebben. Op grond daarvan zou je kunnen zeggen dat het nuttig is om trauma’s diep in jezelf te verstoppen. Als dat al zo is dan geldt dat echter alleen voor een kleine groep mensen en zeker niet voor degenen die in reïncarnatie of in een vagevuur geloven. Zij lopen het risico dat ze in een volgend leven of in het vagevuur alsnog de emoties moeten verwerken.

Zie ook: traumaverwerking

 

thuisgevoel

Voel ik me nog wel thuis in de wereld? Thuis is meer dan het huis waarin ik woon. Het is de plaats waar ik me verbonden voel met mijn naasten en me vrij voel. Een beschutte plaats waar ik mezelf kan zijn en waar ik iets beteken. Ik merk dat ik steeds vaker met weemoed terugdenk aan het thuisgevoel dat ik had in mijn kinderjaren. Een gevoel dat zich later uitstrekte naar de wereld buiten mijn ouderlijk huis. De tijd waarin ik me betrokken voelde bij wereldproblemen en dacht daar iets aan te kunnen doen. Mijn betrokkenheid wordt kleiner. Zijn de problemen groter geworden? Terwijl ik me dit afvraag besef ik dat er ook in mijn jeugd grote problemen waren: koude oorlog, opstanden in Oost Europa, Vietnam oorlog, kernwapens, hongersnood en milieuvervuiling. Waarom wil ik niet meer met dit soort problemen bezig zijn? Ben ik moegestreden en verlang ik naar de dood, naar het pre-baarmoederlijk thuisgevoel?

 

reïncarnatie

Een van de dingen die het leven boeiend maken is de mogelijkheid om zelfreflecterend allerlei onderwerpen te onderzoeken. Neem reïncarnatie, het geloof dat je op aarde terugkomt om onverwerkte gebeurtenissen uit een vorig leven te verwerken. Dit zet me aan het denken. Wat zou ik in mijn leven kunnen herleiden naar een vorig leven? Als er één onderwerp is dat daarvoor in aanmerking komt dan zijn het wel de concentratiekampen in de tweede wereldoorlog. Doordat ik me er uitgebreid in heb verdiept is de fascinatie die ik ervoor had langzaam afgenomen. Daarnaast heb ik tot mijn vierentwintigste nachtmerries gehad waarbij ik rennend in een donkere straat op de vlucht was. Dit stopte toen ik me voornam om wanneer ik de droom weer zou hebben mezelf om te draaien en het gevaar in de ogen te zien. Alleen al dit voornemen bleek voldoende om een einde te maken aan de nachtmerrie. Stel dat reïncarnatie werkelijk bestaat dan zou je kunnen zeggen dat ik in een vorig leven slachtoffer ben geweest van vervolging en dat ik deze ervaring in dit leven heb verwerkt.

Zie ook: mission statement

 

mission statement

Een organisatie geeft in een mission statement aan wat haar doel is en hoe ze haar doel wil bereiken. Vaak wordt dit doel in enkele woorden of zinnen samengevat. Volgens de reïncarnatieleer zijn we allemaal met een missie in het leven gestapt. Het woord missie zou je kunnen omschrijven als ‘dat waar ik naar streef en wat ik wil uitdragen’. Wanneer je wilt weten wat jouw missie is, onderzoek dan wat de invloed is van je genen en van je omgeving op je ontwikkeling en wat de belangrijkste keuzes waren in je leven. Bij mij leidde deze zelfreflectie tot de volgende conclusie: Ik ben van nature een beschouwer. Dit werd in mijn jeugd versterkt door het vroegtijdig overlijden van mijn vader en mijn verblijf in een kostschool. Dit maakte dat ik me nog meer in mezelf terugtrok. Ik zocht de antwoorden op grote levensvragen in mijn binnenste en koos opleidingen die daarbij aansloten zoals psychologie en kunstacademie. De antwoorden die ik vond en nog altijd vind lees je terug in mijn columns. Zij laten zien wat mijn mission statement is: observeren, analyseren en comprimeren.

Zie ook: reïncarnatie

 

paradijs

Zowel christenen als moslims geloven in een paradijs. Een plaats waar gelovigen na hun dood naar toegaan onder voorwaarde dat ze goed hebben geleefd. Volgens moslims is het een tuin met veel bomen, fruit, schaduw, rivieren en maagden. Voor christenen is het een plaats waar geen dood of lijden is en waar god woont. Wat moet het toch fijn zijn om in een dergelijke toekomst te geloven. Hoe ellendig het leven nu ook is, straks wordt het allemaal beter! Nu zal ik niet ontkennen dat er een mooie wereld kan bestaan buiten dit aardse bestaan, maar elk beeld dat je ervan vormt is een denkbeeld en het is de vraag of je dit beeld uiteindelijk niet los zult moeten laten. Of je het paradijs niet zult moeten verlaten en verder zult moeten gaan om de scheppingskracht haar werk te laten doen. Dit betekent: opnieuw zoeken, vinden en loslaten. Wanneer dit je toekomst is dan kun je beter nu al wennen aan de plezierige en minder plezierige aspecten van de schepping.

Zie ook: goddelijk feestje

 

het einde van de wereld

We kunnen eindeloos blijven bakkeleien over wat het proces in gang heeft gezet maar feit is dat het klimaat verandert. We zullen daar niet alleen praktisch mee om moeten leren gaan maar ook geestelijk. We zullen het feit moeten accepteren dat de wereld verandert. We zullen zelfs moeten accepteren dat de wereld zoals we die kennen ooit zal eindigen. Dit betekent niet het einde van het leven. Het leven zal zich blijven manifesteren, hier of op een andere planeet. Misschien opent het einde van de wereld zelfs wel een deur naar iets anders, iets nieuws. Er moet immers vaak eerst een deur dichtgaan voordat een andere zich opent.

Zie ook: Ten onder aan ons succes?