een mens zijn zin, is een ..

Alweer zo’n uitdrukking die door mijn hoofd spookt: Een mens zijn zin, is een mens zijn leven. Ik word getriggerd door het woord ‘zin’ en dan vooral de betekenissen: plezier en het nut, het doel van iets. Terwijl ik hierbij stilsta denk ik aan het begrip zinloos geweld. Dit voert me terug naar het moment dat ik mijn dochter voor het eerst in mijn armen had. Het beschermersinstinct dat ik toen ervoer maakte me bewust van de zin, het nut van geweld. Deze herinnering roept een vraag bij me op: Is de zin van het leven niet altijd verbonden met passie/agressie? De passie waarmee de schilder aan een schilderij werkt. De agressie waarmee de drummer zijn drumstel bespeelt. Is de verbondenheid met passie, agressie en in het verlengde daarvan met geweld de reden dat er zoveel detectiveseries zijn waarin het geweld van psychopaten centraal staat? Worden we getriggerd door het idee dat de zin van het leven misschien niet alleen te vinden is in een liefdevolle harmonische afstemming maar ook in een flow van passie, agressie en geweld?

Zie ook:
zinloos
een zinvolle dood
een zinvol leven
radicalisering