Categoriearchief: democratie

Laten we de democratie koesteren en krachtiger maken voordat dictators de macht grijpen.

kantelpunt in de democratie

Er is een kantelpunt in de democratie waarop de kans groot is dat het volk haar invloed op de macht kwijt raakt. Dit punt wordt bereikt wanneer een politicus 50% van de stemmen + 1 krijgt. Het gevaar is dat hij vanaf dat moment alle macht naar zich toe trekt. Ieder democratisch bestel kent regels om dit te voorkomen. Bijvoorbeeld: Wetgevende, uitvoerende en rechterlijke macht dienen gescheiden te zijn en een meerderheid van minimaal 75% van het parlement moet instemmen met een grondwetswijziging. In veel landen krijgen radicale autocraten echter nadat ze door meer dan 50% van de kiezers zijn gekozen de macht om op eigen houtje wetten te veranderen en rechters te benoemen. Zie Trump in Amerika, Orbán in Hongarije, Erdogan in Turkije en Poetin in Rusland. De Europese ervaring met fascisme laat zien wat de gevolgen hiervan kunnen zijn.

 

machismo politiek

Agressie, onverzettelijkheid en dominantie zijn eigenschappen waar politici zich enkele jaren geleden nog voor schaamden maar waar ze nu openlijk voor uit komen. Het zijn al lang niet meer clowns als Berlusconi en Zuid-Amerikaanse generaals die in de afgelopen decennia hun machismo tentoon spreidden. Zelfs apparatsjiks als Poetin en Xi Jinping stellen tegenwoordig ongegeneerd hun machismo tentoon. Zij verwijzen de democratische grenzen van de macht naar de prullenbak en dwingen het volk tot dienstbaarheid en onderdanigheid. Ook het westen kent machismo leiders met Trump als dominant voorbeeld. Waarom reageren we niet met de hashtag, #stopmachismopolitiek? Is de invloed van deze politieke leiders intussen zo groot geworden dat we bang voor hen zijn of bewonderen we hun daadkracht? Zijn we in de fase beland van ‘Geen woorden maar daden.’ en  ‘Laat de echte kerels nu opstaan.’ ?

Zie ook: monniken

 

referendum

Ik schaam me er voor dat ik mens ben. Dat ik bij een kudde hoor die bij het minste of geringste op hol slaat. Een kudde waar emoties hoogtij vieren en waar het beheerst overdenken van een situatie wordt bedolven onder de hoeven van door onzekerheid en blinde angst voortgedreven kuddedieren. Misleid en opgehitst door populisten stort de kudde zich in referenda waar het gezonde verstand ten onder gaat in een stortvloed van emoties. Zelfs nadat de overlevenden uit het emotionele ravijn zijn ontsnapt blijkt dat ze er niets van hebben geleerd. Ze kijken misschien nog een keer beduusd achterom, vergeten wat ze hebben gezien en grazen verder, wachtend op de volgende stampede.

 

Leve Trump!

Laat ik voorop stellen dat ik geen fan ben van Trump. Ik vind hem een narcistische hork en een wereldwijd gevaar. Ik wil aan deze mening echter gelijk een andere opvatting koppelen. Het feit dat ik Trump geen prettig mens vind betekent niet dat ik niet het belang zie dat hij voor de Amerikaanse politiek en de wereld kan hebben. Zoals een bedrijf soms een manager nodig heeft die een breker is in plaats van een bouwer, zo heeft ook de politiek soms een breker nodig. De Amerikaanse politiek zit muurvast. Obama heeft in zijn regeerperiode weinig kunnen realiseren door de gepolariseerde impasse tussen democraten en republikeinen. Wat je ook van Trump vindt, hij zet het botte mes in de politieke machtsverhoudingen. Ik begrijp daarom de Amerikanen wel die hem hebben gekozen. Voor hen is Trump de super individualist die de regelneven uit Washington zal verdrijven en de democratische vrijheid zal herstellen. Ik hoop voor hen en voor ons dat ze hun ziel niet aan de duivel hebben verkocht.

 

dictator Trump

Ik erger me aan degenen die politici verwijten dat zij hun verkiezingsbeloften niet nakomen en die iemand als Trump kiezen omdat hij zijn beloften onverdund uitvoert. Zij begrijpen een belangrijk principe van het democratisch proces niet. Een democratisch gekozen leider regeert namens de gehele bevolking. Zelfs wanneer hij een meerderheid van de kiezers achter zich heeft staan houdt hij rekening met de verliezers. Hij sluit compromissen met hen al is het maar om spanningen en opstanden te voorkomen. Trump is geen democraat en ook geen republikein. Hij is een dictator die alle macht naar zich toe trekt en die zijn wil compromisloos oplegt aan meer dan de helft van de kiezers. Laten we hopen dat het democratisch systeem in Amerika sterk genoeg is om te voorkomen dat hij een absoluut heerser wordt die zichzelf boven de kiezers en boven de wet stelt.

Zie ook:
rompertje stumpertje trumpertje
mindfucker
nood leert bidden

 

de geschiedenis herhaalt zich

De politieke ontwikkelingen in onze tijd vertonen grote overeenkomsten met de opkomst van het nationaal socialisme in Duitsland waar Hitler de prille democratie in de Weimarrepubliek gebruikte om aan de macht te komen. Met emotionele overtuigingskracht benoemde hij de pijnpunten van het Duitse volk, wees zondebokken aan in en buiten Duitsland en beloofde in naam van het Duitse volk de problemen op te lossen. Toen hij eenmaal aan de macht was misbruikte hij zijn positie om het parlement en de wet buiten spel te zetten, de media te muilkorven en zijn tegenstanders met geweld te onderdrukken. Ook in onze tijd misbruiken populisten de democratie om aan de macht te komen. Met bombastische retoriek en nep-nieuws binden ze grote groepen van de bevolking aan zich. Net als de nazi’s richten ook zij hun giftige pijlen op minderheden, de gevestigde politiek, de wet, de media en het buitenland.

 

Het einde van de democratie?

In een democratie bepaalt de politieke partij die bij verkiezingen de meeste stemmen heeft gekregen het beleid. Doordat er in een open maatschappij altijd meerdere opvattingen leven behaalt eigenlijk nooit één partij de absolute meerderheid. Dit dwingt de winnaar om coalities te vormen met andere partijen en compromissen met hen te sluiten. Dit compromiskarakter van de democratie staat momenteel onder druk. Er wordt steeds harder geroepen om een sterke leider die boven de politieke partijen staat en onafhankelijk van anderen beslissingen neemt. Bovendien worden democratieën steeds meer mediacratieën. In een mediacratie wordt het democratisch proces bepaald door politici die de verkiezingen ingaan met via de media geuite onderbuikgevoelens en explosieve oneliners. Dit zet het compromisproces na de verkiezingen onder druk en kan het einde betekenen van de democratie.