Categoriearchief: geweld

We leven vaak alsof geweld niet bestaat waardoor het de kans krijgt ongeremd te groeien. Herken en erken het en begin bij jezelf.

filmgeweld

Een schiet- of vechtscène in een film verdraag ik goed, vooral als de held opkomt voor de zwakkeren. Scènes worden lastiger om naar te kijken wanneer ze mijn angst opwekken. Het moeilijkst om naar te kijken zijn scènes waarin de dader zijn slachtoffer op een sadistische manier mishandelt. Fysieke en geestelijke mishandeling zijn hierbij voor mij hetzelfde. Ik heb met beide vormen van geweld evenveel moeite. Ik vraag me af waarom ik juist hier de meeste moeite mee heb. Vormen deze scènes een spiegel voor de geniepigheid die ik in me heb en probeer ik deze te ontkennen? Botsen ze met de liefde die ik voel en met mijn behoefte aan liefde? Heb ik er moeite mee omdat ik me machteloos zou voelen wanneer het mij zou overkomen? Of probeer ik de pijn te vermijden die ik voel wanneer ik ernaar kijk?

Zie ook: horror vacui

 

de ultieme kick

Je kunt de motieven van moordenaars in drie groepen verdelen: behoeften, gevoelens en ideeën. Behoefte aan respect, duidelijkheid, controle, macht, geld, erkenning en roem. Gevoelens als wraak, woede, jaloezie, eer, gekwetstheid en seks. Ideeën gebaseerd op maatschappelijke, religieuze en persoonlijke waanbeelden en opvattingen. Ook al heb ik gevoelsmatig geen enkel begrip voor moord, de motieven begrijp ik wel. Er is echter één motief waar niet alleen mijn gevoel maar heel mijn denken zich tegen verzet. Dat zijn de moorden die worden gepleegd omdat de moordenaar op zoek is naar de ultieme kick. Terwijl ik dit schrijf bedenk ik echter dat ik ook dit begrijp. Wie heeft er in zijn jeugd niet naar de ultieme kick gezocht? Naar een ervaring die achter bekende grenzen leek te liggen. Een ervaring waarvan je pas later ontdekte dat deze niet voorbij je grens lag maar vóór de grens, in het alledaagse.

 

doodgewoon

De geschiedenis leert dat je verslaafd kunt raken aan de dood. Nadat de Romeinen in diverse veldslagen talloze tegenstanders hadden gedood gingen ze er in de arena mee door. Hier werd het oorlogsgeweld nagespeeld in gevechten op leven en dood tussen gladiatoren. Ook in onze tijd zijn we verslaafd geraakt aan dodelijk geweld. Is het niet rechtstreeks via oorlogsgeweld of via afrekeningen in het criminele circuit dan is het wel via reportages over dit geweld in de media. Ook wij spelen dit geweld na maar nu in films en games. Ook nu zijn er net als in de Romeinse tijd mensen die doden of gedood worden doodgewoon vinden. Deze criminelen en terroristen verheerlijken en idealiseren het dodelijk geweld en hopen als moderne gladiatoren op eeuwige roem of op een beloning in een leven na de dood.

Zie ook:
fanatieke doodsdrift
verslaafd aan geweld

 

fanatieke doodsdrift

Een van de gruwelijke aspecten van godsdienst is dat het soms leidt tot fanatieke doodsdrift bij perverse idioten die denken dat ze god kunnen plezieren met de dood van ongelovigen. Religieus verblinde fanatici die ervan uitgaan dat god hen zal belonen wanneer ze ook zelf in dit bloedbad omkomen. Hoe achterlijk en laf kan een mens wel niet zijn. Achterlijk omdat ze ervan uitgaan dat ze met hun offerbereidheid god ertoe zouden kunnen verleiden om hen te belonen in een leven na de dood. Alsof god een kwaadaardig beest is dat je zou kunnen verleiden door hem een worst voor te houden. Ze zijn niet alleen achterlijk maar ook laf omdat ze kiezen voor het gemak van een primitief offer en niet de confrontatie met zichzelf aangaan.

Zie ook:
doodgewoon
verslaafd aan geweld
radicalisering

 

gewetenloze maatschappij

Met je geweten toets je emotioneel en rationeel of iets goed of fout is. Voor de emotionele toetsing is het belangrijk dat je jezelf bewust bent van je verdriet en plezier en dat je jezelf kunt inleven in dat van anderen. Voor de rationele toetsing is het belangrijk dat je over persoonlijke normen en waarden beschikt. Als het goed is hebben deze zich ontwikkeld tijdens je opvoeding en in je contacten met de cultuur waarin je leeft. Helaas zwakt het geweten dat besloten ligt in de cultuur steeds verder af. Het woord geweten is ontleend aan het Latijnse conscientia, van con ‘samen’ en scientia ‘het weten’. Ons gezamenlijk ge-‘weten’ zwakt af door de afnemende invloed van religieuze en sociale ideologieën. Alleen wanneer we een nieuw cultureel klankbord weten te realiseren zal het geweld dat opleeft in een gewetenloze maatschappij stoppen.

 

onze zachte onderbuik

Begrip en mededogen zijn belangrijke waarden in onze cultuur. Ze vormen niet alleen onze kracht maar ook onze zwakte. Meedogenloze egoïsten en woedende machomannetjes kunnen gemakkelijk een gat slaan in onze zachte onderbuik. We bieden hen daarvoor de ruimte door ons vast te klampen aan het idee dat begrip en mededogen één op één vertaald dienen te worden in maatschappelijke normen. We realiseren ons niet dat je maatschappelijk soms ook hard moet zijn. Dat kan met behoud van begrip en mededogen. Wanneer je hierin slaagt ben je als de ouder van de seriemoordenaar die weet dat hij van zijn kind houdt maar er ook mee instemt dat de maatschappij harde maatregelen neemt om zich tegen hem te beschermen.

Zie ook:
hard en hart
antidogmatisch
statement
onthecht handelen

 

ich habe es nicht gewusst

Na afloop van de tweede wereldoorlog was de reactie van veel Duitsers dat ze niets wisten van de vernietigingskampen. Ik denk dat de vraag of ze er iets van wisten verkeerd was gesteld. Deze had moeten zijn: Voelde je jezelf aangesproken door het populisme van de nazi’s? Was je op de hoogte van hun haat jegens bepaalde groepen? Wist je dat tegenstanders en critici gevangen werden gezet? Wanneer je dit wist, waarom heb je niet gereageerd? Was je bang of dacht je gemakzuchtig ’Daar verander ik toch niks aan.’?