Categoriearchief: geweld

We leven vaak alsof geweld niet bestaat waardoor het de kans krijgt ongeremd te groeien. Herken en erken het en begin bij jezelf.

gerechtvaardigd geweld

Ik worstel met de vraag of geweld in bepaalde situaties gerechtvaardigd is. Ik ben niet een vanzelfsprekend bewonderaar van Gandhi of van christelijke martelaren die zich zonder verzet lieten afslachten in het Colosseum. Ik vind dat je als mens het recht hebt jezelf te verdedigen. Uitgangspunt is geweldloos verzet maar wat doe ik als iemand met geweld reageert? Heb ik dan begrip en mededogen omdat hij zich misschien laat leiden door angsten of trauma’s die te groot voor hem zijn om onder ogen te zien? Zal hij door mijn begrip en mededogen tot inkeer komen en zijn trauma’s alsnog verwerken of zal het een aansporing zijn om gewelddadiger te worden? Hoeveel machthebbers zijn er niet geweest die steeds gewelddadiger werden en hele volken uitmoordden louter en alleen omdat het kon? Waarom zou ik niet proberen hun geweld te stoppen? Dit kan ook op de manier die Krishna in de Bhagavad Gita aangeeft, door onthecht de strijd aan te gaan.

Zie ook:
genocide
statement
onthecht handelen

gewoon omdat het kan
strijd

gewoon omdat het kan

Er zijn twee redenen waarom mensen extreem geweld plegen. De eerste is dat zij een hersenafwijking of hersenbeschadiging hebben. De tweede reden is dat zij een slecht ontwikkeld geweten hebben doordat ze zijn misbruikt. Er is nog een derde reden die ik nooit hoor noemen: Geweld, gewoon omdat het kan. In ieder mens zit de mogelijkheid van geweld. Wanneer anderen in je omgeving zich aan dit geweld overgeven en er geen probleem van maken dat jij het ook doet dan kan de kick, het gevoel heer en meester te zijn over iets of iemand, je iedere natuurlijke of aangeleerde rem doen vergeten.

over de doden niets dan goeds

Ik heb verschillende documentaires gezien over moordenaars. Wat me opvalt is dat over de slachtoffers vaak niets dan goeds wordt verteld. Maar zij zullen toch ook wel op zijn minst irritante karaktertrekken hebben gehad? Waarom worden deze niet genoemd? Willen de documentairemakers de moordenaars extra slecht laten overkomen door het contrast met de ‘goeden’ te versterken? Komen ze tegemoet aan de zwart-wit behoefte van de kijker die een illusie in stand probeert te houden waarin de goeden recht hebben op een plaats in de hemel en de slechteriken gedoemd zijn tot een plaats in de hel?

Zie ook:
grijstinten
troost

empathie

Empathie is een nuttig overlevingsinstrument. Door je in te leven in de gevoelens van anderen kun je zien of zij zich bijvoorbeeld bewust zijn van een gevaar dat je zelf nog niet hebt opgemerkt. Ons verlangen en streven naar empathie is zo sterk dat we blind zijn voor de valkuilen ervan. We verwarren bijvoorbeeld empathie met charme. Psychopaten en narcisten weten dit en maken misbruik van deze blinde vlek. Zij weten dat ze je met charme kunnen manipuleren. Het verlangen naar empathie maakt ons niet alleen blind, we zijn er ook verslaafd aan. De entertainment industrie misbruikt haar om er financieel beter van te worden. Zij betovert ons met in illusies verpakte empathie.

Zie ook:
mijn baas is een psychopaat
lang leve de psychopaat
mijn baas is een narcist
rattenblues

agressie

“Mannen houden van vechten en vrouwen houden van mannen die vechten. Dat is een van de fundamentele redenen waarom er oorlog bestaat.” (Martin van Creveld) Misschien is deze uitspraak overtrokken maar vergeet even het geweldaspect. Hoeveel mannen zijn verzot op sportwedstrijden waar wordt gestreden voor de overwinning of genieten van actiefilms? Hoeveel vrouwen hebben bewondering voor een stoere man? Iemand die hen verdedigt en onverschrokken op een gevaar afstapt. ‘De aanval is de beste verdediging.’ Het woord agressie stamt van het Latijnse aggredi, naar iemand toegaan, op iemand afstappen, aanvallen. Het onschuldige op iemand afstappen mondt soms uit in het gewelddadig aanvallen van iemand en in het vereren van dit geweld.

Zie ook:
jongensdroom
testosteronbel
watjes
strijd verbroedert

making a serial killer

Volgens de seriemoordenaar Tommy Lynn Sells pleegde hij zijn misdaden voor de ‘rush, a shot of dope’. Seriemoordenaars hebben geen of op z’n best een beperkt vermogen om zich in te leven in anderen en mee te voelen met hun liefde, verdriet en pijn. Gevoelloos verkrachten, martelen en doden ze hun slachtoffers. Wat is dan toch de rush waar Sels over spreekt? Beïnvloed door afwijkingen in de hersenen, gebrek aan respect en misbruik in de jeugd verzandt bij seriemoordenaars de zoektocht naar kracht en zelfvertrouwen in kille machtsuitoefening, woede, controle en haat. Gedrenkt in seksuele kracht en genot, vormt dit de cocktail waaraan zij zich laven, a shot of dope.

Zie ook: de ultieme kick

true crime

Waar komt die fascinatie voor true crime toch vandaan? De betovering die we ondergaan door Netflix series als ‘Making a Murderer’ en documentaires over moord en geweld van een zender als Investigation Discovery. Is het de angst voor het roofdier dat in ons schuilt? Is het opluchting omdat we niet bij de gruwelijke gebeurtenissen betrokken zijn? Is het de drang om ons te verdiepen in negatieve gebeurtenissen omdat ze ons ook zouden kunnen overkomen? Of beseffen we diep in onszelf dat geweld en geweldloosheid twee aspecten zijn van een even onwaarschijnlijk als vanzelfsprekend geheel?

Zie ook:
horror vacui
filmgeweld