Categoriearchief: zin

De zin van het leven.

er alleen voor staan

Hoe vaak hoor je niet: ‘Uiteindelijk sta je er alleen voor.’ of ‘Je wordt alleen geboren en je gaat alleen dood.’ Deze uitspraken roepen reacties op als ‘Maar je hebt toch vrienden en familie!?’ Dat klopt, maar ondanks hun liefde en steun blijf je verantwoordelijk voor je eigen leven. Zij kunnen niet jouw leven leiden en jij niet dat van hen. Ieder mens moet zelf de zin van het leven ontdekken. Met je liefde en met de inzichten die je daarbij opdoet kun je vervolgens een steun zijn voor anderen op hún ontdekkingsreis. Op deze reis zullen zij, net als jij, ontdekken dat de weg anders is maar de bestemming dezelfde.

Zie ook:
medeverantwoordelijk
drie verantwoordelijkheden

waanzinnig leven

Soms dringt plotseling de waanzin van het leven tot me door, de ongerijmde, verstandelijk niet te vatten werkelijkheid. De ene keer gaat dit gepaard met een gevoel van wanhoop. Een andere keer met een gevoel van verwondering. Verwondering die grenst aan verbijstering, aan het gevoel dat het leven te gek is voor woorden, dat het woestmakend en tevens lachwekkend goed is.

Zie ook: waanzin

hoop doet leven

Hoop doet leven, maar is hoop wel zo belangrijk als de uitdrukking suggereert? Soms slaat de wanhoop toe en lijkt je hele leven zinloos. Dan, wanneer je de bodem van de hoop hebt bereikt en er doorheen bent gezakt, besef je dat er een zinvol leven bestaat zonder hoop.

de zin van het leven

Je kunt de vraag ‘Wat is de zin van het leven?’ ook anders formuleren ‘Wat is de waarde van het leven?’ en ‘Hoe leer je deze waarde kennen?’ De waarde van het leven is het diepe gevoel van verbondenheid dat je ervaart zodra je jezelf hebt bevrijd van emotionele en geestelijke ballast.

Ben ik een genetische afwijking?

Volgens genetische onderzoekers aan de Vrije Universiteit wordt je reactie op de stelling ‘Ik beschouw mijn leven als zinvol.’ bepaald door je genen. Deze maken dat de een op zoek gaat naar de zin van het leven terwijl een ander er niet mee bezig wil zijn. Er zijn diverse kritische vragen die je hierbij kunt stellen, zoals: Wat versta je onder zinvol? en Wat is de invloed van je persoonlijke eigenschappen en ervaring op de betekenis die je aan het begrip zinvol geeft? Ik laat deze vragen los en stel mezelf een andere vraag: Ben ik met mijn interesse in de zin van het leven een genetische afwijking? Volgens de wetenschap is mijn interesse namelijk betrekkelijk. Ik had net zo goed niet geïnteresseerd kunnen zijn. Maar is het niet de zin van het leven, dat je de betrekkelijkheid leert inzien van wat zinvol lijkt?

als je maar gezond bent

Hoe vaak hoor je niet ‘als je maar gezond bent’. Alsof gezondheid het belangrijkste is in een mensenleven. Ik erger me aan deze opvatting. Ze gaat namelijk gepaard met de suggestie dat je de dood voor je uit kunt schuiven door gezond te leven en dat de waarde van het leven een lang leven is. Wat een schoffering van degenen die jong zijn gestorven door een ongeneeslijke ziekte of degenen die te maken hebben met ouderdomsklachten! We gaan vroeg of laat allemaal dood. Is het niet aan de ene kwaal dan wel aan de andere. En wees nou eens eerlijk, het rottingsproces is toch eigenlijk al begonnen. Hoeveel gaatjes heb je in je tanden? Belangrijker dan de vraag of je gezond bent of hoe lang je leeft, is de vraag: Wat betekent het leven voor mij en wat beteken ik voor het leven?

Zie ook:
lichaam of ziel
krakkemikkig
pensioenleeftijd
ouderdomscadeautje
als de dood een keuze is

stel dat ..

Stel dat het leven zinloos is. Dat het niet meer is dan wat de evolutie ons te bieden heeft. Een fysiek proces van leven, overleven en voortplanten. Waarom zouden we dan, behalve uit eigenbelang, nog aardig zijn voor elkaar? Waarom zouden we niet als een Romeinse keizer maximaal genieten van de mogelijkheden tot vermaak, ook al gaat dat ten koste van anderen? Is het angst voor de hel die ons tegenhoudt? Maar is ook ons beeld van de hel niet het product van de evolutie? Een systeem van schuld en boete waarmee de kudde het individu dwingt zich aan haar regels te houden? Groepsdruk waaraan we niet kunnen ontsnappen, zelfs niet door de dood? En geldt dat misschien ook voor ons beeld van de hemel, de plaats waar empathie en mededogen vanzelfsprekend zijn? Is ook dit beeld niet slechts een evolutionair product dat is ontstaan om de groepsband te versterken en de overlevingskans te vergroten?

Zie ook: beloning en straf