Categoriearchief: zin

De zin van het leven.

als je maar gezond bent

Hoe vaak hoor je niet ‘als je maar gezond bent’. Alsof gezondheid het belangrijkste is in een mensenleven. Ik erger me aan deze opvatting. Ze gaat namelijk gepaard met de suggestie dat je de dood voor je uit kunt schuiven door gezond te leven en dat de waarde van het leven een lang leven is. Wat een schoffering van degenen die jong zijn gestorven door een ongeneeslijke ziekte of degenen die te maken hebben met ouderdomsklachten! We gaan vroeg of laat allemaal dood. Is het niet aan de ene kwaal dan wel aan de andere. En wees nou eens eerlijk, het rottingsproces is toch eigenlijk al begonnen. Hoeveel gaatjes heb je in je tanden? Belangrijker dan de vraag of je gezond bent of hoe lang je leeft, is de vraag: Wat betekent het leven voor mij en wat beteken ik voor het leven?

Zie ook:
lichaam of ziel
krakkemikkig
pensioenleeftijd
ouderdomscadeautje

 

stel dat ..

Stel dat het leven zinloos is. Dat het niet meer is dan wat de evolutie ons te bieden heeft. Een fysiek proces van leven, overleven en voortplanten. Waarom zouden we dan, behalve uit eigenbelang, nog aardig zijn voor elkaar? Waarom zouden we niet als een Romeinse keizer maximaal genieten van de mogelijkheden tot vermaak, ook al gaat dat ten koste van anderen? Is het de angst voor de hel die ons tegenhoudt? Maar is ons beeld van de hel ook niet het product van de evolutie? Een systeem van schuld en boete waarmee de kudde het individu dwingt zich aan haar regels te houden? Groepsdruk waaraan we niet kunnen ontsnappen, zelfs niet door de dood? En geldt dat misschien ook voor ons beeld van de hemel, de plaats waar empathie en mededogen vanzelfsprekend zijn? Is ook dit beeld niet slechts een evolutionair product dat is ontstaan om de groepsband te versterken en de overlevingskans te vergroten?

 

zinloos

Door de zinloosheid van het bestaan te accepteren ontdek je de zin ervan. Accepteren betekent de zinloosheid in de ogen zien en je erover uit durven spreken. Zoals de Portugese schrijver Fernando Pessoa (gestorven 1935) dat deed in het ‘boek der rusteloosheid’. In dit boek schetst hij met scherpe observaties en prachtige associaties als een expressionistisch schilder de zinloosheid van zijn bestaan. Tussen de met nonchalant gemak geformuleerde woorden en zinnen openbaart zich vervolgens de zin van het bestaan. De zin die de volheid en leegte ervan overtreft.

Zie ook: een mens zijn zin, is een ..

 

eindeloze beweging

We hebben als mens een sterke behoefte aan erkenning. We willen gehoord en gezien worden en we willen horen en zien dat we worden opgemerkt. Niet zomaar opgemerkt, we willen dat anderen ons bijzonder vinden. Het risico van deze behoefte aan erkenning is dat het je eigenwaan versterkt. Dat je, wanneer je de erkenning krijgt, zelfgenoegzaam denkt dat je het hoogste hebt bereikt, dat je klaar bent met het zoeken naar de zin van het leven. Je kunt echter wel denken dat je klaar bent maar het leven gaat eindeloos door. Het is deze eindeloze beweging die het leven bijzonder maakt. Ze stopt niet met de beslissing dat je klaar bent of met het beeld dat anderen van je hebben. Dit beeld vergaat met de tijd, de beweging blijft.

Zie ook:
veranderen doet pijn
voltooid leven

 

alles of niets

Je mobiliseert alle kracht die je in je hebt en zegt ‘Ik doe het!’ Je bent op dieet en plotseling denk je ‘Wat maakt het ook uit?‘ Het alles of niets gevoel heeft een belangrijke plaats in ons leven. Op zoek naar de zin van het leven zet het je ertoe aan om je impulsief en blind over te geven aan het gedachtegoed van anderen of zelfs aan de dood. ‘Liever dood dan zo verder te moeten leven!’ In de veronderstelling dat we moeten kiezen tussen alles of niets vergeten we dat tussen alles en niets het onnoembare schuil gaat. Om dit te ervaren hoef je je krachten niet te mobiliseren maar dien je ze juist weg te laten vloeien in het hier en nu.

 

radicalisering

We hebben als mens de behoefte om onszelf maatschappelijk en geestelijk te manifesteren. Dit gaat niet iedereen even gemakkelijk af. Sommige mensen zoeken daarom aansluiting bij de pasklare antwoorden van criminele bendes en van politieke en religieuze leiders. De behoefte om je te manifesteren kan zo sterk zijn dat zelfs de antwoorden die terroristen bieden acceptabel lijken. De acceptatie groeit wanneer de aanbieders van de kant en klare antwoorden ook de gevoelens van onmacht, gekwetstheid en woede erkennen die soms ontstaan wanneer je geen zin weet te geven aan het leven. Wanneer de acceptatie groot genoeg is kan je natuurlijke overlevingsdrang zelfs omslaan in een alles of niets gevoel waarbij een zelfmoordactie vanzelfsprekend lijkt.

Zie ook:
radicaalislamitische jongeren
lone wolves
de uitzichtloosheid van het bestaan
een mens zijn zin, is een ..
fanatieke doodsdrift

 

de uitzichtloosheid van het bestaan

Hoe reageer je wanneer je wordt geconfronteerd met de uitzichtloosheid van het bestaan? Ben je wanhopig, woedend of reageer je met nonchalance en ironie? Hoe zie je jezelf op zo’n moment? Zie je jezelf als een eenzame bij in de gonzende korf van het leven of wil je de korf verlaten om in stilte te sterven? Wat doe je wanneer je dit alles constateert? Blijf je jezelf wentelen in zelfmedelijden of ga je op zoek naar mededogen met jezelf? Mededogen dat je vindt door je gevoelens los te laten en in het hier en nu te staan.

Zie ook :
mededogen
radicalisering