Categoriearchief: voltooid leven

De oorspronkelijke Griekse betekenis van euthanasie is ‘een goede, zachte dood hebbend’. Sommige mensen verlangen hiernaar wanneer ze uitzichtloos en ondraaglijk lijden of wanneer ze klaar zijn met leven.

Lees eerst de column: voltooid leven

wie schrijft die blijft

Ik kan de oorsprong  van de uitdrukking ‘wie schrijft die blijft’ niet met zekerheid vaststellen. De betekenis die ik op internet vind van een boekhouder die zijn boekhouding bijhoudt lijkt me wat vergezocht. Ik richt me daarom op de context waarin ik denk dat de uitdrukking het meest is gebruikt. ‘Laat wat van je horen, schrijf een kaartje zodat we weten dat je nog leeft.’ Ik schrijf niet om te laten weten dat ik nog leef. Ik schrijf over wat het leven voor mij betekent. De betekenis van betekenen is ‘van een teken voorzien’. Ik stop waarschijnlijk pas met schrijven wanneer ik dood ben. Het moment waarop ik het leven niet meer van tekens hoef te voorzien omdat ik dan al voldoende tekens van leven heb gegeven.

Zie ook:
een zinvol leven
de ultieme test

euthanasie bij geestelijk lijden

Ik begrijp degenen wel die euthanasie willen om een einde te maken aan hun geestelijk lijden of gewoon omdat ze klaar zijn met leven. Net als dat er grenzen zijn aan lichamelijk lijden kent ook geestelijk lijden een grens annex verzadigingspunt. De vraag of euthanasie in dat geval is toegestaan wordt helaas door fundamentalisten bepaald. Volgens hen is euthanasie een misdaad, vergelijkbaar met moord. In hun visie mag alleen god bepalen of iemand de grens van zijn lijden heeft bereikt. Voor hen is de geest heilig. Deze is echter net als het lichaam slechts een instrument dat betekenis geeft aan het leven. Wanneer lichaam en geest betekenisloos zijn geworden heb je het recht om beide los te laten en je over te geven aan dat wat zich gedurende je leven betekenisvol aan je heeft geopenbaard.

Zie ook: voltooid leven

ik heb het gehad met al dat gedoe

Sommige zinnen zijn misschien taalkundig niet correct of onduidelijk maar zijn desondanks betekenisvol. Voor mij geldt dat voor de zin ‘Ik heb het gehad met al dat gedoe.’ Ik zeg dit liever niet hardop maar zeg het wel eens zacht in mezelf. Meer dan een betekenis bevat de zin vooral een gevoel. Een diepe zucht om aan te geven dat ik moe ben van de eindeloze herhaling van handelingen en gebeurtenissen in mijn leven. Dat ik er geen deelgenoot meer van wil zijn en er ook niet meer mee wil worden geconfronteerd.

Zie ook: zoek het allemaal zelf maar uit

ik moet er niet aan denken

Volgens sommige wetenschappers worden op dit moment de eerste mensen geboren die 120 jaar zullen worden. Stel dat ik zelf 120 jaar zou kunnen worden, zou ik daar dan voor kiezen? Nee, ik moet er niet aan denken. Ik ben ervan overtuigd dat je alles uit het leven kunt halen in minder dan 120 jaar. Voor de elementaire inzichten en gevoelens in het leven heb je geen 120 jaar nodig. Langer leven dan nodig is biedt alleen maar meer van hetzelfde. De enige reden waarom je toch langer zou willen leven is dat je ervoor kiest om iets voor anderen te betekenen. Maar zelfs in dat geval komt er een moment waarop je klaar bent met leven.

naastenliefde

Er lijkt wereldwijd een opleving van naastenliefde plaats te vinden. Massaal steunen we de zorgsector die zich inzet voor de zieke en kwetsbare mens. Dit roept de volgende vragen bij me op. Laten we ons leiden door naastenliefde of door de christelijke opvatting dat de mens, zelfs wanneer hij terminaal ziek is, de beker met lijden tot de laatste druppel moet leegdrinken? Of heeft onze steun niets met naastenliefde of religie te maken en laten we ons leiden door een ontkenning van de dood en door het idee dat we de dood te slim af kunnen zijn? Of zijn we misschien bang zelf slachtoffer van het virus te worden en dekken we onszelf al vast in voor de zorg die we in dat geval nodig denken te hebben?

als de dood een keuze is

We zijn gewend geraakt aan het idee dat de dood je overkomt wanneer het ‘je tijd is’. We gaan dood door een ongeluk, ziekte, ouderdom en in het uiterste geval door moord. Maar de dood kan ook een keuze zijn. Dit wisten we natuurlijk wel maar los van de enkeling die suïcide overwoog dachten we er eigenlijk niet over na. Dat doen we nu wel. Wanneer ons lijden ondraaglijk en uitzichtloos is geworden kiezen we voor euthanasie of palliatieve zorg. Een geheel andere keuze, die we al 75 jaar niet meer hebben hoeven maken, is: Ben ik bereid te sterven voor mijn idealen of voor anderen? Door de coronacrisis staan we nu voor een soortgelijke keuze: Waarom zou ik gebruikmaken van de medische zorg om mijn leven te verlengen wanneer ik een mooi en betekenisvol leven heb gehad en een ander dat nog niet heeft gehad?

Zie ook:
een zwaar gesprek
als je maar gezond bent
de ultieme test
zelfdoding

een zwaar gesprek

Artsen zullen steeds vaker een zwaar gesprek moeten voeren met corona patiënten over de vraag: Zal de extra zorg die we je nog kunnen geven kwantitatief en kwalitatief opleveren wat je ervan verwacht en hoopt? We zullen een soortgelijk gesprek ook maatschappelijk moeten voeren maar dan breder: Wegen de extra levensjaren die corona patiënten door de medische zorg krijgen op tegen het verlies aan levensjaren door de quarantaine en de economische recessie? Voldoet in deze crisis de wet- en regelgeving over euthanasie en palliatieve zorg?

Zie ook:
als je maar gezond bent
als de dood een keuze is
meer maakt niet beter