Categoriearchief: voltooid leven

De oorspronkelijke Griekse betekenis van euthanasie is ‘een goede, zachte dood hebbend’. Sommige mensen verlangen hiernaar wanneer ze uitzichtloos en ondraaglijk lijden of wanneer ze klaar zijn met leven.

ik moet er niet aan denken

Volgens sommige wetenschappers worden op dit moment de eerste mensen geboren die 120 jaar zullen worden. Stel dat ik zelf 120 jaar zou kunnen worden, zou ik daar dan voor kiezen? Nee, ik moet er niet aan denken. Ik ben ervan overtuigd dat je alles uit het leven kunt halen in minder dan 120 jaar. Voor de elementaire inzichten en gevoelens in het leven heb je geen 120 jaar nodig. Langer leven dan nodig is biedt alleen maar meer van hetzelfde. De enige reden waarom je toch langer zou willen leven is dat je ervoor kiest om iets voor anderen te betekenen. Maar zelfs in dat geval komt er een moment waarop je klaar bent met leven.

als de dood een keuze is

We zijn gewend geraakt aan het idee dat de dood je overkomt wanneer het ‘je tijd is’. We gaan dood door een ongeluk, ziekte, ouderdom en in het uiterste geval door moord. Maar de dood kan ook een keuze zijn. Dit wisten we natuurlijk wel maar los van de enkeling die suïcide overwoog dachten we er eigenlijk niet over na. Dat doen we nu wel. Wanneer ons lijden ondraaglijk en uitzichtloos is geworden kiezen we voor euthanasie of palliatieve zorg. Een geheel andere keuze, die we al 75 jaar niet meer hebben hoeven maken, is: Ben ik bereid te sterven voor mijn idealen of voor anderen? Door de coronacrisis staan we nu voor een soortgelijke keuze: Waarom zou ik gebruikmaken van de medische zorg om mijn leven te verlengen wanneer ik een mooi en betekenisvol leven heb gehad en een ander dat nog niet heeft gehad?

Zie ook:
een zwaar gesprek
als je maar gezond bent
de ultieme test
zelfdoding

een zwaar gesprek

Artsen zullen steeds vaker een zwaar gesprek moeten voeren met corona patiënten over de vraag: Zal de extra zorg die we je nog kunnen geven kwantitatief en kwalitatief opleveren wat je ervan verwacht en hoopt? We zullen een soortgelijk gesprek ook maatschappelijk moeten voeren maar dan breder: Wegen de extra levensjaren die corona patiënten door de medische zorg krijgen op tegen het verlies aan levensjaren door de quarantaine en de economische recessie? Voldoet in deze crisis de wet- en regelgeving over euthanasie en palliatieve zorg?

Zie ook:
als je maar gezond bent
als de dood een keuze is
meer maakt niet beter

afgerond leven

Je kunt een getal afronden door het aantal cijfers te verminderen, je kunt een object afronden door de scherpe hoeken weg te halen en je kunt een gesprek afronden door het te voltooien, te beëindigen. Al deze betekenissen komen samen in het begrip ‘afgerond leven’. Iemand heeft een afgerond leven wanneer de overbodige opsmuk is verdwenen, de scherpe kantjes zijn weggehaald en wanneer de cyclus van ‘zoeken vinden loslaten’ is voltooid.

Zie ook:
afgerond geheel
ik ben er klaar mee
ongebonden
passanten

ik ben er klaar mee

Ik betrapte mezelf zojuist op de gedachte ‘ik ben er klaar mee’. Terwijl ik me afvroeg waarom ik dit dacht, voelde ik de weerstand die ik ‘s ochtends ervoer toen ik werd geconfronteerd met onderwerpen waar ik niet meer mee bezig wilde zijn. Ik had ze afgerond, ik was er klaar mee. Terwijl ik hierover nadenk, besef ik dat het leven nooit is afgerond. Onderwerpen kunnen op een bepaald moment helder en klaar zijn maar ze blijven me omringen zodat ik hun klaarheid kan blijven ervaren.

Zie ook: weerstand

thuisgevoel

Voel ik me nog wel thuis in de wereld? Thuis is meer dan het huis waarin ik woon. Het is de plaats waar ik me verbonden voel met mijn naasten en me vrij voel. Een beschutte plaats waar ik mezelf kan zijn en waar ik iets beteken. Ik merk dat ik steeds vaker met weemoed terugdenk aan het thuisgevoel dat ik had in mijn kinderjaren. Een gevoel dat zich later uitstrekte naar de wereld buiten mijn ouderlijk huis. De tijd waarin ik me betrokken voelde bij wereldproblemen en dacht daar iets aan te kunnen doen. Mijn betrokkenheid wordt kleiner. Zijn de problemen groter geworden? Terwijl ik me dit afvraag besef ik dat er ook in mijn jeugd grote problemen waren: koude oorlog, opstanden in Oost Europa, Vietnam oorlog, kernwapens, hongersnood en milieuvervuiling. Waarom wil ik niet meer met dit soort problemen bezig zijn? Ben ik moegestreden en verlang ik naar de dood, naar het pre-baarmoederlijk thuisgevoel?

Zie ook: comfortzone

eeuwig leven

Stel dat je de mogelijkheid zou krijgen om onsterfelijk te worden, zou je daar dan voor kiezen? Mijn antwoord is: Nee! Een eeuwig leven hier op aarde trekt mij niet aan. Het leven zou een herhaling van zetten worden. Een herhaling van ongemakken en pleziertjes in een bestaan waar de natuurlijke overlevingsdrang is verdwenen. Als ik toch zou mogen kiezen dan koos ik voor een leven op een andere planeet waar ik voor nieuwe uitdagingen zou komen te staan. Maar nog liever zou ik de empathische observator willen zijn van het zich eindeloos herscheppende leven. Ik hoef daar trouwens niet op te wachten. Ik kan dat ook nu al zijn.