Categoriearchief: schrijven

Columns over mijn activiteiten als schrijver.

zen en de kunst van het schrijven

Ik ben geen schrijver. Om mezelf schrijver te kunnen noemen zou ik vlotter en expressiever met de taal om moeten kunnen gaan. Toch blijf ik schrijven. Schrijven is voor mij wat bloemschikken of het onderhoud van de kloostertuin voor een zenmonnik is. Bewust van mijn beperkte talent reik ik al schrijvend diep in mijn ziel waar ik de bevrijdende en verlichtende betekenis van het leven ervaar. Wat wil ik nog meer?

Zie ook:
kleine of grote k
leven met beperkingen

 

schaven en schrapen

Ik scheer mezelf al jaren met een scheermes. Vanochtend besefte ik dat ik me ergerde aan deze dagelijkse handeling. Terwijl ik hierover nadacht, keek ik in de spiegel en besefte dat ik een eigen volgorde in het scheren heb ontwikkeld. In plaats van mezelf te ergeren aan de noodzaak van het scheren kan ik me beter richten op het proces van scheren. Belangrijker dan de vraag waarom ik mezelf iedere keer weer moet scheren is het tijdloos, ontspannen en aandachtig ermee bezig zijn. Ik moet hetzelfde leren doen als bij het schrijven. Nadat ik de eerste opzet van een column heb geschreven begint het proces van schaven. Van het naadloos afstemmen van de tekst op mijn diepste weten en voelen. Ik glimlach naar mezelf in de spiegel en ga aandachtig verder met het wegschrapen van de haren.

Zie ook:
schrijver
beschaving

 

als woorden konden spreken

Wat zou ik toch graag woorden vinden voor wat diep in me leeft. Het gevoel verwoorden dat mijn persoonlijke grens overschrijdt. Wanneer ik hier woorden voor zou vinden dan zouden ze niet alleen spreken over liefde, goedheid en vrede. Ze zouden ook spreken over liefdeloosheid, slechtheid en strijd. Tezamen vormen deze en andere woorden het verhaal van het leven. Terwijl ik dit overdenk stop ik met zoeken naar de juiste woorden en concentreer me op het verhaal. Luisterend naar het verhaal besef ik wat de woorden probeerden te zeggen maar wat ik niet begreep omdat ik het verhaal niet kende.

Zie ook:
schrijfkunst
wat zou ik toch graag
niet de feiten maar ..

 

wat zou ik toch graag

Wat zou ik toch graag mijn diepste gevoel beschrijven. Het woord gevoel klopt echter niet. Wat ik zou willen beschrijven is niet exclusief verbonden met mijn gevoel. Laat ik het anders formuleren. Waar ik woorden voor zou willen vinden is wat ik diep van binnen weet. Maar ook het woord weten dekt de lading niet. Een laatste poging. Waar ik woorden voor zou willen vinden is het tapijt van gedachten en gevoelens dat oplicht op het rimpelende oppervlak van iets dat groter is dan ik en de wereld waarin ik leef.

Zie ook:
schrijfkunst
als woorden konden spreken

 

schrijfkunst

Schilders hebben diverse motieven waarom ze schilderen. Voor de een is schilderen een decoratieve vorm van binnenhuisarchitectuur. Voor een ander is het een zoektocht naar beelden en gevoelens die uitdrukking geven aan de buitenwereld of aan de persoonlijke binnenwereld. Voor weer een ander is het een zoektocht naar de essentie van het schilderen zelf, van vorm, compositie, kleur enz. Dit overwegende vraag ik me af wat mij motiveert om te schrijven. Ik ben geen decoratief schrijver die over koetjes en kalfjes schrijft. Ook ben ik geen woordkunstenaar die je de diepgang van de taal laat ervaren zoals sommige dichters dat kunnen. Daarnaast is mijn drang om vorm te geven aan wat ik politiek en maatschappelijk ervaar eerder een noodzakelijk kwaad dan een behoefte. Het liefst schrijf ik over wat ik ervaar wanneer ik aan het einde van mijn Latijn ben gekomen, wanneer ik de grens van mijn denken en voelen ben gepasseerd.

Zie ook:
godentaal
wat zou ik toch graag
als woorden konden spreken

 

niet-reactief

Ik merk dat ik regelmatig de term niet-reactief gebruik zonder uit te leggen wat ik ermee bedoel. Ik kan dit begrip het best uitleggen aan de hand van een persoonlijk voorbeeld. Ik ben iemand die voortdurend zichzelf en de wereld observeert. Om tot de kern van mijn observaties door te dringen probeer ik dat wat ik waarneem bij me binnen te laten komen zonder erop te reageren. Ik neem er geen standpunt over in en vorm er geen oordeel over voordat ik het hele onderwerp overzie. Pas wanneer ik intuïtief het gevoel heb dat ik er klaar voor ben ga ik schrijven. Hierbij krijgen alle gedachten die niet-reactief zijn opgeborreld een plaats in het eerste concept van een column. Daarna begint het proces van schrappen, minimaliseren en aanscherpen van de tekst. Ook dit proces is niet-reactief. Ik stuur het niet aan met mijn denken maar het wordt aangestuurd door mijn intuïtie en gevoel voor woorden en zinnen.

 

tegenstrijdige gevoelens

Ik heb op dit moment tegenstrijdige gevoelens. Aan de ene kant wil ik uitdrukking geven aan wat ik spiritueel ervaar en aan de andere kant wil ik er helemaal niet mee bezig zijn. Wat heeft het voor zin om te beschrijven wat ik ervaar? Uiteindelijk komt er hoe dan ook een einde aan mijn schrijven. Terwijl ik hierbij stil sta voel ik mezelf plotseling het kind dat vastgeklemd aan zijn moeder het niet kan laten om nieuwsgierig te kijken naar wat zijn aandacht trekt. Vertederd door dit beeld glimlach ik en schrijf deze column.