Categoriearchief: verantwoordelijk

In verantwoordelijk zit het woord antwoord.

genieten met een zwart randje

Ik vind het soms moeilijk om voluit van iets te genieten. Aan ieder genieten lijkt een zwart randje te zitten. Wanneer ik geniet van een warme zonnige dag denk ik aan het smelten van de permafrost in het noordpoolgebied. Goede politici doen me denken aan politieke onbenullen en dictators. Medische successen doen me denken aan ongrijpbare ziekteverwekkers. Nu weet ik ook wel dat ik dit soort gedachten moet loslaten om voluit te kunnen genieten van het hier en nu maar is dat niet naïef en dom? Door niet over de donkere kanten van het leven na te denken bedenk ik er ook geen oplossingen voor en stimuleer ik anderen niet om oplossingen te bedenken.

Zie ook:
geniet zolang het nog kan
Titanic

dualisme

Ik twijfel of we meer dualisme moeten willen in de Tweede Kamer, een duidelijker scheiding tussen het Kabinet dat regeert en de Tweede Kamer die controleert. We hebben al instituten zoals de Eerste Kamer en de Ombudsman om de wetgevende macht van het Kabinet en de macht van uitvoeringsinstanties te controleren.

Ik ben er voorstander van dat we hun controlerende macht versterken. Bijvoorbeeld door de Eerste Kamer niet alleen nieuwe wetten te laten toetsen aan bestaande wetten maar ook aan normen van billijkheid en redelijkheid en niet aan eigen politieke standpunten. We zouden ook de reacties van klokkenluiders binnen de overheid beschikbaar moeten stellen aan een organisatie die breder is en meer bevoegdheden heeft dan de Ombudsman.

Waarom? In tegenstelling tot veel andere landen hebben we in Nederland een brede volksvertegenwoordiging, verdeeld over een groot aantal politieke partijen. Dit heeft een cultuur doen ontstaan waarin coalitie en oppositie gedwongen zijn compromissen te sluiten. Wanneer we kiezen voor meer dualisme zal dat de politieke cultuur verharden met als gevolg polarisatie en minder bereidheid compromissen te sluiten.

Zie ook:
frauderende politici
polarisatie
principieel
Het einde van de democratie?

krimpende wereld

Ik heb me altijd verantwoordelijk gevoeld voor de wereld om me heen. Ik zocht antwoorden op levensvragen en deelde de antwoorden die ik vond met anderen. Dit verantwoordelijkheidsgevoel neemt af. Ik zoek en vind nog wel antwoorden maar sluit me af voor zwart-wit discussies waarin de drang naar nuancering en verdieping ontbreekt. Het gevolg is dat mijn wereld krimpt. Het is de prijs die ik bereid ben te betalen omdat ik merk dat met het krimpen van de ene wereld zich een andere wereld voor me opent. Een wereld waarin ik de vanzelfsprekendheid van zwart-wit standpunten begrijp en waar ik geen antwoorden hoef te geven omdat ze besloten liggen in begrip en mededogen.

Zie ook:
zoek het allemaal zelf maar uit
plattegrond

er alleen voor staan

Hoe vaak hoor je niet: ‘Uiteindelijk sta je er alleen voor.’ of ‘Je wordt alleen geboren en je gaat alleen dood.’ Deze uitspraken roepen reacties op als ‘Maar je hebt toch vrienden en familie!?’ Dat klopt, maar ondanks hun liefde en steun blijf je verantwoordelijk voor je eigen leven. Zij kunnen niet jouw leven leiden en jij niet dat van hen. Ieder mens moet zelf de zin van het leven ontdekken. Met je liefde en met de inzichten die je daarbij opdoet kun je vervolgens een steun zijn voor anderen op hún ontdekkingsreis. Op deze reis zullen zij, net als jij, ontdekken dat de weg anders is maar de bestemming dezelfde.

Zie ook:
medeverantwoordelijk
drie verantwoordelijkheden

ik en/of wij

Ik heb het niet zo op groepen. Waar ik vooral moeite mee heb zijn mensen die hun individualiteit opgeven en zich blind overgeven aan de normen en waarden van een groep zoals die van een sekte. Dit betekent niet dat ik het individu boven de groep plaats. De wereld is als een ouderwetse weegschaal. Ik en wij staan ieder aan één kant van de weegschaal. Slechts in het midden vind je hun echte waarde. Deze ontdek je door het gewicht los te laten dat je aan je persoonlijke identiteit en aan je groepsidentiteit hecht. Wanneer je dit doet besef je dat je in je leven niet dient te kiezen voor ik óf wij maar voor ik én wij, dat je twee verantwoordelijkheden hebt. In de wisselwerking tussen deze verantwoordelijkheden ervaar je de spirituele aard van ik en wij.

Zie ook:
antidogmatisch
medeverantwoordelijk

sociale en religieuze idealisten

Ik heb moeite met sociale en religieuze idealisten die de politiek onder druk zetten om hun idealen ten uitvoer te brengen. Laat ze hun eigen geld en arbeid inzetten voor deze idealen. De politiek draagt een andere verantwoordelijkheid. Zij dient effectief en efficiënt, veiligheid en gelijke kansen te creëren voor iedereen, inclusief een sociaal vangnet. Naast de uitvoering van deze taak blijft er nog voldoende ruimte over voor persoonlijke initiatieven.

Zie ook: de rede

slachtofferpolitiek

Veel mensen meten zich een slachtofferrol aan om geen verantwoordelijkheid te hoeven dragen. Politici maken hier dankbaar gebruik van door te suggereren dat ze hen willen beschermen. Stimuleren hen niet om door middel van zelfonderzoek uit de slachtofferrol te stappen maar versterken het slachtoffergevoel door met een beschuldigende vinger te wijzen naar minderheden en migranten. Hiermee creëren ze nieuwe slachtoffers die op hun beurt ook weer nieuwe politici aantrekken die zeggen hen te willen beschermen.