Categoriearchief: verantwoordelijk

In verantwoordelijk zit het woord antwoord.

sociale en religieuze idealisten

Ik heb moeite met sociale en religieuze idealisten die de politiek onder druk zetten om hun idealen ten uitvoer te brengen. Laat ze hun eigen geld en arbeid inzetten voor deze idealen. De politiek draagt een andere verantwoordelijkheid. Zij dient effectief en efficiënt, veiligheid en gelijke kansen te creëren voor iedereen, inclusief een sociaal vangnet. Naast de uitvoering van deze taak blijft er nog voldoende ruimte over voor persoonlijke initiatieven.

Zie ook: de rede

medeverantwoordelijk

Je bent als mens verantwoordelijk voor de keuzes in je leven. Verantwoordelijk zijn voor iets of iemand betekent dat je een antwoord moet kunnen geven op vragen naar het wat, waarom en hoe van je keuzes. Je bent niet alleen verantwoordelijk voor de keuzes in je eigen leven. Je bent ook medeverantwoordelijk voor de keuzes van anderen. Wat was je invloed op hun keuzes? Waarom heb je je invloed wel of niet aangewend? Handelde je uit persoonlijke frustratie of was je oprecht in de ander geïnteresseerd? Hoe heb je je invloed aangewend? Hoe groot je invloed ook is of was, je bent nooit eindverantwoordelijk voor de keuzes van de ander. Er komt een moment waarop je de verantwoordelijkheid voor de ander los moet laten. Wat dan overblijft zijn je begrip en mededogen wanneer je ziet hoe de ander invulling geeft aan zijn persoonlijke verantwoordelijkheid.

historische verantwoordelijkheid

We kunnen door alle beschikbare informatie over de misdaden van onze voorouders niet zeggen ‘ Ich habe es nicht gewusst.’  Het feit dat we deze misdaden kennen en erkennen betekent echter nog niet dat we ook moeten boeten voor wat ze hebben misdaan. We dragen geen schuld voor hun gedrag. We zijn echter wel verantwoordelijk voor wat we door hen hebben geleerd over machtsmisbruik, slavernij, uitbuiting en discriminatie. We zullen er alles aan moeten doen om te voorkomen dat de geschiedenis zich herhaalt. Dat is onze plicht tegenover de slachtoffers en helden die zijn gestorven voor wat wij nu weten.

Zie ook:
erfgenaam
discriminatie en racisme

genoegdoening

Ik begrijp best dat je genoegdoening eist voor de schade die je door iemand hebt geleden. Wat ik niet begrijp is de woede en het venijn waarmee dit soms gebeurt. Nu zou je kunnen zeggen dat woede een natuurlijke reactie is maar er is een reden om hier niet aan toe te geven. Uit ervaring ken ik de pijn die je van binnen voelt wanneer een ander je schade berokkent. Ik heb echter ook geleerd dat je de verantwoordelijkheid voor deze pijn niet bij de ander neer kunt leggen. Door de pijn om te zetten in woede leg je de verantwoordelijkheid bij de ander. Dit lost de pijn niet op maar laat een vicieuze cirkel ontstaan waarin woede en pijn elkaar in stand houden en versterken. Beter is het om de ander te vergeven. Het gif uit je gevoel te halen. Wat dan overblijft is mededogen. Dit mededogen staat een eventuele financiële vergoeding en juridische maatregelen niet in de weg.

Zie ook:
gerechtigheid
niet bekennen maar erkennen
vergeven
ontgiften
Dat vind jij toch ook?
zielig
haatdragend

Dat vind jij toch ook?

Nee, dat vind ik niet. Wat zijn er toch veel mensen die zich slachtoffer voelen van iets of iemand. Die in plaats van naar zichzelf te kijken en aan een oplossing te werken bevestiging zoeken bij anderen voor hun slachtoffergevoel. Wanneer ze bij mij erkenning zoeken voor de valkuil van ellende die ze voor zichzelf graven dan geef ik niet thuis. Ik wil me niet laten meeslepen in hun verlammende zelfmedelijden. Ik ben bereid ze te helpen om naar zichzelf te kijken maar ik ga hen niet helpen om te ontsnappen aan hun eigen verantwoordelijkheid.

wereldproblemen

Ik voel me de laatste dagen onrustig. Wanneer ik het waarom daarvan probeer vast te stellen besef ik dat ik de afgelopen tijd sterk geconcentreerd ben geweest op de politieke en maatschappelijke problemen in de wereld. Hierdoor ben ik vervreemd geraakt van mijn diepste zelf. Nu zou ik me kunnen verontschuldigen door te zeggen dat ik me medeverantwoordelijk voel voor wat er in de wereld gebeurt maar dat is te gemakkelijk en opportunistisch. Er is nooit een rechtvaardiging voor mijn handelen wanneer het niet voortkomt uit een rustige en stille beschouwing van mijn innerlijk. Mijn besluit staat daarom vast. Ik zorg dat ik eerst weer in het reine kom met mezelf voordat ik me opnieuw op de wereldproblemen stort.

ik ben oké, jij bent oké

In de jaren zeventig kende de psychotherapie twee belangrijke werkwijzen. Aan de ene kant had je Carl Rogers, de therapeut die door actief te luisteren en begrip te tonen zijn cliënten een veilige situatie bood om aan hun problemen te werken. Aan de andere kant had je de confronterende houding van Fritz Perls. In zijn woorden: “Ik doe mijn dingen en jij doet jouw dingen. Ik ben niet in deze wereld om te leven naar jouw verwachtingen en jij bent niet in deze wereld om te leven naar mijn verwachtingen. Jij bent jij, en ik ben ik. En wanneer we elkaar per toeval vinden, is dat prachtig. Wanneer niet, dan is er niets aan te doen.” Perls voegde met zijn visie een belangrijk element toe aan de Rogeriaanse therapie. In zijn visie dient een psychotherapeut zich in te leven in de gedachten en gevoelens van zijn cliënt maar dit mag er niet toe leiden dat de cliënt de verantwoordelijkheid voor de oplossing van zijn probleem in handen legt van de therapeut. Wanneer dit gebeurt dient de therapeut hem daarmee te confronteren. Dit geldt overigens niet alleen voor psychotherapeuten maar voor iedereen die om een ander geeft.

Zie ook: moraliserend