vergeten

Ik merk dat ik steeds vergeetachtiger word. De vraag waar ik mee worstel is: Waardoor wordt dit veroorzaakt? Is het een ouderdomsverschijnsel of is het beginnende dementie? Dit laatste is niet onwaarschijnlijk. Mijn moeder leed aan dementie en de ziekte van Parkinson gaat ook vaak gepaard met dementie. Er is echter nog een derde mogelijkheid. Ik leef steeds meer in het hier en nu waardoor verleden en toekomst minder belangrijk voor me zijn. Ik herhaal ze niet en voed ze niet. Het gevolg is dat het effect dat ze op me hebben minder krachtig wordt. Met deze derde oorzaak heb ik minder moeite. Ik ga er daarom maar vanuit dat het de echte oorzaak is.

 

making a serial killer

Volgens de seriemoordenaar Tommy Lynn Sells pleegde hij zijn misdaden voor de ‘rush, a shot of dope’. Seriemoordenaars hebben geen of op z’n best een beperkt vermogen om zich in te leven in anderen en mee te voelen met hun liefde, verdriet en pijn. Gevoelloos verkrachten, martelen en doden ze hun slachtoffers. Wat is dan toch de rush waar Sels over spreekt? Beïnvloed door afwijkingen in de hersenen, gebrek aan respect en misbruik in de jeugd verzandt bij seriemoordenaars de zoektocht naar kracht en zelfvertrouwen in kille machtsuitoefening, woede, controle en haat. Gedrenkt in seksuele kracht en genot, vormt dit de cocktail waaraan zij zich laven, a shot of dope.

Zie ook: de ultieme kick

 

player

Players zijn niet uit op een vaste relatie maar willen zo veel mogelijk mannen of vrouwen verliefd op hen laten worden. Het spelen met verliefdheid is een normale fase in de pubertijd die stopt zodra je merkt dat je er de ander emotioneel pijn mee doet. Sommigen gaan echter door. Zij vergroten er hun zelfvertrouwen mee. Zelf ben ik nooit een player geweest. Ik heb deze fase in de pubertijd overgeslagen. Dit werd onder andere veroorzaakt doordat ik tot mijn achttiende op jongensscholen heb gezeten. Het gemis van een normale pubertijd heeft mijn ontwikkeling nadelig beïnvloed. Zo ben ik lange tijd een naïeve romanticus gebleven. Het heeft me echter ook veel goeds gebracht. Zo is mijn zelfvertrouwen gegroeid door het observeren van mijn eigen gevoelens en die van anderen.

 

crisis

Op het moment dat je snel moet reageren, verliest het verstand het vaak van het gevoel maar juist dan bewijst het verstand haar nut. Dit nut komt je niet aanwaaien. Je dient jezelf voor te bereiden, van tevoren na te denken over hoe je het best in een crisis kunt handelen en hoe je een oplossing snel en gedisciplineerd kunt uitvoeren. De inspanning die voor deze voorbereiding nodig is maakt het voor velen onaantrekkelijk om ermee bezig te zijn. Zij denken ‘Ik zie wel wat er gebeurt.’ Ze rechtvaardigen hun gemakzucht met argumenten als: ‘Ik leef nu.’ en ‘Ik ben geen pessimist.’

 

niet één antwoord

‘Waarom leef ik?’ Er is niet één antwoord op deze vraag dat met kop en schouders boven alle andere antwoorden uitsteekt. Door je te verdiepen in de verschillende antwoorden ontdek je hoe ze elkaar aanvullen. Door je aandacht te blijven richten op de vraag ontdek je bovendien hoe betrekkelijk je antwoorden zijn en hoe ze in elkaar opgaan en verdwijnen. Het enige wat overblijft is de vraag, de oneindige honger van het bestaan.

Zie ook: het ene antwoord

 

kantelpunt in de democratie

Er is een kantelpunt in de democratie waarop de kans groot is dat het volk haar invloed op de macht kwijt raakt. Dit punt wordt bereikt wanneer een politicus 50% van de stemmen + 1 krijgt. Het gevaar is dat hij vanaf dat moment alle macht naar zich toe trekt. Ieder democratisch bestel kent regels om dit te voorkomen. Bijvoorbeeld: Wetgevende, uitvoerende en rechterlijke macht dienen gescheiden te zijn en een meerderheid van minimaal 75% van het parlement moet instemmen met een grondwetswijziging. In veel landen krijgen radicale autocraten echter nadat ze door meer dan 50% van de kiezers zijn gekozen de macht om op eigen houtje wetten te veranderen en rechters te benoemen. Zie Trump in Amerika, Orbán in Hongarije, Erdogan in Turkije en Poetin in Rusland. De Europese ervaring met fascisme laat zien wat de gevolgen hiervan kunnen zijn.

 

slachtofferpolitiek

Veel mensen meten zich een slachtofferrol aan om geen verantwoordelijkheid te hoeven dragen. Politici maken hier dankbaar gebruik van door te suggereren dat ze hen willen beschermen. Stimuleren hen niet om door middel van zelfonderzoek uit de slachtofferrol te stappen maar versterken het slachtoffergevoel door met een beschuldigende vinger te wijzen naar minderheden en migranten. Hiermee creëren ze nieuwe slachtoffers die op hun beurt ook weer nieuwe politici aantrekken die zeggen hen te willen beschermen.