Categoriearchief: opvoeding

Mijn opvoeding en opvoeding in het algemeen. Zie ook de subcategorie Wie ben ik?

losse eindjes

Nu ik zeventig ben begin ik steeds meer de losse eindjes van mijn persoon te ontleden. Onlangs was mijn perfectionisme aan de beurt. Deze eigenschap wordt sterk bepaald door mijn introverte en analytische aard. Terugkijkend op mijn leven besef ik dat mijn perfectionisme is uitvergroot door gebeurtenissen in het laatste jaar van de lagere school toen ik bij mijn vader in de klas zat. De druk om te presteren was traumatiserend. Ik had als kind geen moment rust, moest altijd presteren en was bang voor zijn oordeel. Ik herinner me hoe ik met trucs probeerde mijn falen te verbergen en hoe ik mijn stinkende best deed om aan zijn strenge eisen en verwachtingen te voldoen. Ik besef nu hoe deze ervaring mijn leef- en werkstijl heeft bepaald, ook het feit dat ik niet van spelletjes hield omdat ik niet tegen mijn verlies kon. In alles wat ik deed streefde ik naar perfectie en was ik bang voor het oordeel van anderen. Dit heeft me niet alleen belast maar ook veel gegeven. De successen in mijn leven zouden er niet zijn geweest zonder mijn streven naar perfectie.

Zie ook: rafels

mijn opvoeding

De opvoeding die ik heb gehad bestaat uit vier lagen. Naast algemene aspecten zoals met twee woorden spreken, niet schelden, elkaar een hand geven na een ruzie en dankjewel zeggen, bevatte de eerste laag vooral tafelmanieren zoals handen boven tafel tijdens het eten, met mes en vork eten, niet met open mond eten, niet met volle mond praten en niet door elkaar heen praten. De tweede laag bevatte levenswijsheden als: ‘Wanneer de ouden spreken zwijgen de jongen’, ‘Waar een wil is, is een weg.’, ‘Wie dreigt mag een klap verwachten.’, ‘Als je iets doet, doe het goed.’ en een rijmpje dat aan de muur hing ‘Wie kwaad wil spreken van mij en de mijnen, die ga naar huis en bezie de zijnen en vindt hij daar dan geen gebreken, hij kome hier en heeft vrij spreken.’ De derde laag werd gevormd door het persoonlijke voorbeeld van mijn ouders, zoals de liefde en zorgzaamheid van mijn moeder en de verbeten inzet van mijn vader. De vierde laag bestond uit alles waarover niet werd gesproken en waarvan ik veronderstelde dat het daarom niet goed was, zoals scheiden en seksualiteit.

begrip mededogen en vergeving

Het heeft lang geduurd voordat ik mijn vader kon vergeven voor de harde opvoeding die ik heb gehad. Door me te verdiepen in zijn jeugd, zijn oorlogstrauma en de gevolgen van zijn ziekte, kon ik me inleven in de gevoelens die hij moet hebben gehad. Vervolgens kon ik hem vergeven, het gif van de wrok laten verdampen waardoor ruimte ontstond voor liefde. Door dit proces ben ik ook anders aan gaan kijken tegen mijn eigen trauma’s. Door me te verdiepen in de traumatische gebeurtenissen en door me open te stellen voor het kind dat ik was heb ik mijn schuldgevoel kunnen loslaten.

Zie ook:
doorzetter
mededogen
onze zachte onderbuik
de uitzichtloosheid van het bestaan
vergeven
jezelf vergeven
ontgiften

integratie

Ik voel me even sterk verbonden met Brabant, mijn moederland, als met Nederland, mijn vaderland. Deze band kun je vergelijken met de band met mijn ouders. Een band die ik, ondanks dat ze zijn overleden, nog altijd voel. Hoezeer ik ook van hen hield, ik stond niet achter al hun opvattingen en gedrag zoals het claimgedrag van mijn moeder en de strenge opvoeding door mijn vader. Desondanks is mijn integratie in hun wereld geslaagd. Dit komt doordat ik me in hen ben gaan verdiepen. Bijvoorbeeld in de jeugd van mijn vader en in zijn oorlogsverleden. Hij was betrokken bij de strijd op de Grebbeberg. Mijn moeder is van kinds af aan omringd geweest door een groot gezin. Ons vertrek viel haar zwaar. Integratie komt van het Latijnse ‘integrare’ wat aanvullen betekent. Mijn liefde, begrip en kritische opstelling vullen elkaar aan en zorgen niet alleen voor een tijdloze band met mijn ouders maar vormen ook een spiegel waarin de integratie met mezelf en met iets groters dan ikzelf plaats vindt.

Zie ook:
integratieproces
integriteit
familie

zelfstandig

Veel van onze zogenaamde unieke eigenschappen zijn genetische programmeringen en programmeringen uit de vroegste jeugd, zoals het recht dat je meent te hebben op onvoorwaardelijke liefde. Dit idee is ontstaan toen je volledig afhankelijk was van je ouders. Je hoefde maar te huilen of je kreeg een schone luier om of een speen in je mond. Toen je ouder werd wees je deze steun steeds vaker af en wilde je alles zelf doen. Wanneer je ouders je wilden helpen zei je boos ‘zelf doen’. Deze tegenstrijdigheid, afhankelijkheid versus onafhankelijkheid, levert spanning op. Wanneer je erin slaagt om rustig in het centrum van deze spanning te staan ontdek je wat het betekent om echt zelfstandig te zijn: op eigen benen middenin het leven staan.

Zie ook: onvoorwaardelijk

een mens zijn zin, is een ..

Alweer zo’n uitdrukking die door mijn hoofd spookt: Een mens zijn zin, is een mens zijn leven. Ik word getriggerd door het woord ‘zin’ en dan vooral de betekenissen: plezier en het nut, het doel van iets. Terwijl ik hierbij stilsta denk ik aan het begrip zinloos geweld. Dit voert me terug naar het moment dat ik mijn dochter voor het eerst in mijn armen had. Het beschermersinstinct dat ik toen ervoer maakte me bewust van de zin, het nut van geweld. Deze herinnering roept een vraag bij me op: Is de zin van het leven niet altijd verbonden met passie/agressie? De passie waarmee de schilder aan een schilderij werkt. De agressie waarmee de drummer zijn drumstel bespeelt. Is de verbondenheid met passie, agressie en in het verlengde daarvan met geweld de reden dat er zoveel detectiveseries zijn waarin het geweld van psychopaten centraal staat? Worden we getriggerd door het idee dat de zin van het leven misschien niet alleen te vinden is in een liefdevolle harmonische afstemming maar ook in een flow van passie, agressie en geweld?

Zie ook:
zinloos
een zinvolle dood
een zinvol leven
radicalisering

zeker zijn

We zijn voortdurend op zoek naar zekerheid. Verlangen in verband daarmee terug naar de fundering van een onbezorgde jeugd met liefdevolle ouders die vertrouwen en continuïteit uitstraalden. Wanneer je deze basis niet hebt, blijf je het adoptiekind dat op zoek is naar zijn wortels of blijf je de gevangene van jezelf die zekerheid zoekt in uiterlijk vertoon en afgedwongen respect. Wanneer je dit weet te vermijden, ontdek je dat de zekerheid die je zoekt op drijfzand staat en dat echte zekerheid geen fundering nodig heeft omdat ze is. Het achtervoegsel -heid in zekerheid geeft een toestand of hoedanigheid aan.

Zie ook:
zekerheid
zekerheid zoekers
onzeker
roots