Categoriearchief: persoonlijke ontwikkeling

Spiritualiteit begint voor veel mensen met persoonlijke ontwikkeling. Hier vind je columns over onderwerpen als: doelen, ego, grenzen, kiezen, uitdagingen, vastzitten, vrij zijn, wilskracht en zelfkritiek. Zie ook de subcategorie vastzitten.

krimpende wereld

Ik heb me altijd verantwoordelijk gevoeld voor de wereld om me heen. Ik zocht antwoorden op levensvragen en deelde de antwoorden die ik vond met anderen. Dit verantwoordelijkheidsgevoel neemt af. Ik zoek en vind nog wel antwoorden maar sluit me af voor zwart-wit discussies waarin de drang naar nuancering en verdieping ontbreekt. Het gevolg is dat mijn wereld krimpt. Het is de prijs die ik bereid ben te betalen omdat ik merk dat met het krimpen van de ene wereld zich een andere wereld voor me opent. Een wereld waarin ik de vanzelfsprekendheid van zwart-wit standpunten begrijp en waar ik geen antwoorden hoef te geven omdat ze besloten liggen in begrip en mededogen.

Zie ook:
zoek het allemaal zelf maar uit
plattegrond

individualiteit

Een individu is een niet op te splitsen eenheid met een eigen individualiteit, een eigen aard. Het is deze individuele aard die voor machthebbers een doorn is in het oog. Zij verdragen geen andere individuen naast zich die hen van hun troon kunnen stoten. Ze proberen daarom ieders individuele aard te vervangen door een collectieve aard, een gemeenschappelijke manier van denken, voelen en doen. Zoals het communisme heeft laten zien gaat dit ten koste van het economisch initiatief. De economie stagneert of stort zelfs in. Door schade en schande wijs geworden hebben de Chinese leiders daarom het communistisch ideaal verruimd en meer ruimte gegeven aan het individuele initiatief. De herwonnen vrijheid beperkt zich echter tot de economie. Op alle andere fronten wordt de individualiteit in een collectief keurslijf geperst. Het individuele lijden dat hieruit voortkomt zie je terug in Sinkiang, Tibet en Hongkong.

Zie ook: individu

individu

Het woord individu stamt van het Latijnse individuus ‘ondeelbaar’. Een individu is de kleinste eenheid binnen de mensheid dat via mentale banden met de mensheid is verbonden. Om je als individu spiritueel met de mensheid verbonden te kunnen voelen dien je de mentale banden te laten vieren. Dit doe je niet door ze te ontkennen of te bestrijden maar door ze te accepteren als een feit en je onverdeelde aandacht te richten op de scheppingskracht in je. Wanneer je dit doet ontdek je hoe deze kracht zich opsplitst in individuen die in de vorm verschillend maar in de kern hetzelfde en ondeelbaar zijn.

Zie ook: individualiteit

verbonden in liefde

Ik heb moeite met het begrip liefde. Veel van wat we liefde noemen is slechts het effect van de verliefdheidshormonen noradrenaline, fenylethylamine, dopamine en de knuffel- en hechtingshormonen oxytocine en vasopressine. Liefde is meer dan het effect van deze hormonen. Liefde is ook vragen, luisteren, inspireren en ondersteunen. In een relatie leidt dit tot een gevoel van verbondenheid. Echte liefde gaat zelfs nog een stap verder. Bij echte liefde verdwijnen de hormonale effecten en de persoonlijke verbondenheid naar de achtergrond en ervaar je een diep gevoel van verbondenheid met het leven zelf. Een tijdloos en intens gevoel van liefdevolle verbondenheid met alles en iedereen.

Zie ook:
kip of ei? (2)
neurologisch geluk

normen

Het woord norm stamt van het Latijnse norma ‘regel, richtsnoer’. Oorspronkelijk had het woord de betekenis van ‘winkelhaak, tekenhaak’. Het begrip norm heeft nog altijd een harde concrete betekenis zoals in productienorm maar ook een minder harde zoals in omgangsnorm. Wanneer er zowel harde als zachte normen zijn waarom zouden er dan geen normen zijn van waaruit zowel de harde als de zachte normen zich ontvouwen? Stel dat we deze zouden kunnen benoemen dan vinden we misschien ook woorden voor de spirituele beleving.

Zie ook:
normaal
er is meer

losse eindjes

Nu ik zeventig ben begin ik steeds meer de losse eindjes van mijn persoon te ontleden. Onlangs was mijn perfectionisme aan de beurt. Deze eigenschap wordt sterk bepaald door mijn introverte en analytische aard. Terugkijkend op mijn leven besef ik dat mijn perfectionisme is uitvergroot door gebeurtenissen in het laatste jaar van de lagere school toen ik bij mijn vader in de klas zat. De druk om te presteren was traumatiserend. Ik had als kind geen moment rust, moest altijd presteren en was bang voor zijn oordeel. Ik herinner me hoe ik met trucs probeerde mijn falen te verbergen en hoe ik mijn stinkende best deed om aan zijn strenge eisen en verwachtingen te voldoen. Ik besef nu hoe deze ervaring mijn leef- en werkstijl heeft bepaald, ook het feit dat ik niet van spelletjes hield omdat ik niet tegen mijn verlies kon. In alles wat ik deed streefde ik naar perfectie en was ik bang voor het oordeel van anderen. Dit heeft me niet alleen belast maar ook veel gegeven. De successen in mijn leven zouden er niet zijn geweest zonder mijn streven naar perfectie.

Zie ook: rafels

de onvolmaakte partner

Ik ben in mijn leven regelmatig getuige geweest van ruzies tussen partners. Ruzies waarbij de verwijten over tafel vliegen. Verwijten waardoor de communicatie blokkeert en relaties eindigen. De betekenis van verwijten is ‘kwalijk nemen, veroordelen’. Je verwijt iemand zijn fouten of karakter. De verwijtende partij heeft vaak een beeld van volmaaktheid waar de ander aan moet voldoen. Om uit de draaikolk van verwijten te ontsnappen dien je je verlangen naar volmaaktheid los te laten. De volmaakte mens bestaat niet. ‘Er is geen koe zo zwart of er zit een vlekje aan.’ Liefde is van iemand houden ondanks zijn of haar onvolmaaktheid.