Categoriearchief: hard en hart

Hard en hart, twee persoonlijke en maatschappelijke aspecten die met elkaar zijn verbonden.

verharding

Ik ben verrast door mezelf. Ik blijk namelijk steeds minder moeite te hebben met harde juridische maatregelen zoals het levenslang opsluiten van criminelen. Ik ben verrast omdat ik mezelf altijd als een zachtaardig mens heb gezien. Ben ik misschien geïnfecteerd door de maatschappelijke verharding? Terwijl ik deze vraag tot me door laat dringen besef ik dat hard zijn mag. Ik heb het recht om hard te zijn op voorwaarde dat ik de invloed van mijn omgeving en van mijn emoties niet-reactief onder ogen kan zien. Zolang ik nog wordt beïnvloed door sociale en persoonlijke emoties dien ik mezelf te onthouden van harde standpunten.

Zie ook: wraak

 

hard en hart

Als leidinggevende moet je nu eens hard zijn dan weer zacht, hart met een t. Nu eens directief dan weer sociaal. Ik herinner me een sociaal manager, directeur van een commercieel bedrijf. Een vriendelijke pijp rokende man die goed was voor zijn medewerkers. De omzet daalde. Hij werd ontslagen. De raad van commissarissen koos vervolgens voor een directieve opvolger. Een dominante narcistische man die commercieel door het gaatje ging en over lijken. Amerika maakt op dit moment een soortgelijke wisseling van de macht mee. De vriendelijke, sociale president Obama is opgevolgd door de dominante, niets of niemand ontziende Trump. Laten we hopen dat er na hem een president komt die hard en hart met elkaar verbindt.

Zie ook:
pijnlijk
onze zachte onderbuik
de testosteron blik
teder

 

pijnlijk

Het is pijnlijk om te zien hoe zachtaardige mensen na een scheiding soms verharden. Hoe ze het vertrouwen in andere mensen verliezen en op zoek gaan naar een harde stevige basis voor zichzelf. Dit gaat gepaard met uitspraken als: ‘ik kies voortaan alleen nog maar voor mezelf’. Ik vind het pijnlijk wanneer ik dit hoor omdat ik weet dat ze ook deze harde kant zullen moeten loslaten voordat ze ontdekken dat hard en zacht bij elkaar horen en niet zonder elkaar kunnen.

Zie ook:
teder
hard en hart

 

wraak

Ik heb diverse reportages gezien over Amerikaanse gevangenissen met een ‘zero tolerance’ regiem. In combinatie met het beeld dat ik heb van de Amerikaanse cultuur begin ik mijn belangstelling voor deze strenge gevangenissen te begrijpen. In een land waar het principe van de survival of the fittest wordt vertaald in het recht van de sterkste lijkt toegeven aan wraak normaal. Vergelden van het je aangedane leed. De straffen die in het verlengde daarvan worden gegeven overschrijden echter de noodzaak om de maatschappij preventief te beschermen tegen bewezen kwaad. Ze zijn geworteld in haat en wrok. Gevoelens die niet alleen criminelen maar ook de maatschappij in de ‘death row’ plaatsen.

Zie ook:
maak van je hart geen moordkuil
verharding

 

onze zachte onderbuik

Begrip en mededogen zijn belangrijke waarden in onze cultuur. Ze vormen niet alleen onze kracht maar ook onze zwakte. Meedogenloze egoïsten en woedende machomannetjes kunnen gemakkelijk een gat slaan in onze zachte onderbuik. We bieden hen daarvoor de ruimte door ons vast te klampen aan het idee dat begrip en mededogen één op één vertaald dienen te worden in maatschappelijke normen. We realiseren ons niet dat je maatschappelijk soms ook hard moet zijn. Dat kan met behoud van begrip en mededogen. Wanneer je hierin slaagt ben je als de ouder van de seriemoordenaar die weet dat hij van zijn kind houdt maar er ook mee instemt dat de maatschappij harde maatregelen neemt om zich tegen hem te beschermen.

Zie ook:
hard en hart
antidogmatisch
statement
onthecht handelen

 

teder

De oorspronkelijke betekenis van het begrip teder is: tenger, zwak, broos. Je ziet deze betekenis terug in het woord teer dat de spreektaalvorm is van teder. De betekenis van zacht en liefdevol die we meestal aan het woord teder geven heeft het gekregen in de literatuur en poëzie.

Tederheid is belangrijk voor mij. Het kenmerkt mijn handelingen wanneer ik mijn liefde uit in de dingen die ik doe of wanneer ik mijn liefde uit naar de mensen die ik ken. Steeds vaker overvalt mij een gevoel van tederheid wanneer ik de diepere betekenis van het leven ervaar. De momenten waarop ik het leven niet ervaar als hard maar als broos, breekbaar.

Zie ook:
pijnlijk
hard en hart

 

antidogmatisch

Begin jaren zestig bevrijdden we ons van diverse dogma`s en taboes. In de roes van deze bevrijding bloeiden vervolgens de postrevolutionaire idealen: vrijheid, gelijkheid en broederschap, op. Eind jaren zestig vertaalden deze idealen zich in de hippiecultuur. Hippies vonden alles en iedereen bijzonder. Op zoek naar de waarde achter het bijzondere, verdiepten we ons vervolgens in antidogmatische religies zoals het boeddhisme. Maatschappelijk vertaalden we de idealen van vrijheid, gelijkheid en broederschap in een antiautoritaire opvoeding van onze kinderen en in een samenleving waarin ieder mens recht heeft op zijn eigen gedachten, gevoelens en gedrag. De revolutie van de jaren zestig is daarmee belangrijk geworden voor de ontwikkeling van het individu en voor de democratie. Zij heeft echter ook een nadeel aan het licht gebracht. De scheidslijn tussen wat goed is voor onszelf en wat goed is voor de maatschappij begint te verdwijnen. Wij hebben het idee dat de waarde van het een even zwaar moet wegen als het andere. Het is het dilemma van de manager die meent dat het ontslag van een medewerker voor hem persoonlijk even zwaar moet wegen als zakelijk. We vergeten echter dat het leven soms twee gescheiden werelden kent. Zo kun je onvoorwaardelijk van je kind houden en toch diens criminele gedrag veroordelen. Zelfs Christus, het toonbeeld van de gelijkheid, liet zich niet verleiden deze twee werelden met elkaar te vermengen toen hij zei: Geef aan de keizer wat de keizer toekomt en aan God wat God toekomt. Je moet antidogmatisch zijn om deze wijsheid te kunnen doorgronden.

Zie ook:
de antidogmatische partij
onze zachte onderbuik