Categoriearchief: kijken en zien

Vaak kijken we wel maar zien niet.

de yoga van het vragen

Er zijn heel wat mensen die vastzitten in beklemmende en repeterende gevoelens. Wanneer je een van deze personen bent dan kun je het volgende doen om jezelf te bevrijden. Herken en erken het gevoel van beklemming, richt er niet-reactief je aandacht op, ontspan je en verstil de gedachten die in je opkomen met een vast woord, gebed of koan totdat de beklemming oplost. Zelf hanteer ik de yoga van het vragen wat ik in het verleden ook wel de yoga van het denken heb genoemd. Ik ontspan me, richt mijn aandacht op het gevoel dat me beklemt en vraag door op de gedachten die bij me opkomen totdat ik het geluk en inzicht ervaar die achter de beklemming verborgen liggen.

Zie ook:
de yoga van het denken
niet-reactief
cirkel
onthecht handelen

uitgeblust

Het vuur waarmee ik me meestal in iets vastbijt is uitgeblust doordat ik te lang gefocust bezig ben geweest. De ziekte van Parkinson speelt een grote rol in dit gevoel. Ik wil me echter niet achter mijn ziekte verschuilen. Ik vind dat ik op dezelfde manier met dit gevoel om moet gaan als met alle andere gevoelens waarin ik vast zit. Ik dien te erkennen dat het mijn eigen gevoel is en van niets of niemand anders en ik dien het in alle rust te beschouwen totdat het is opgelost en ik er doorheen kan kijken. Ik pas deze principes ook nu toe en voel mededogen met mezelf. Het is niet zo dat ik me zielig voel. Ik voel me liefdevol betrokken bij de last die ik draag.

Zie ook: transformatie

polijsttrommel

Er zijn verschillende omstandigheden in het leven die je beïnvloeden zonder dat je er grip op hebt. Ze schuren en schaven je als een kiezel in een polijsttrommel totdat je in het glanzend oppervlak de boodschap ziet: Je bent niet de kiezel maar een illusie die naar zichzelf kijkt.

passanten

Wanneer ik op een terras zit kijk ik anders naar de mensen die passeren dan enkele jaren geleden. Het zijn voor mij steeds meer individuen in plaats van representanten van een bepaald type mens. Ik zie het eigene van hun persoon. Dat wat hen aan het leven bindt en wat ze aan het einde van hun leven moeten loslaten. Wekten ze vroeger een glimlach van verbazing en verwondering bij me op. Nu laten ze me zien hoe betrekkelijk en gewoon ik zelf ben en hoe mijn leven een tijdelijke fase is van iets anders. Een fase waar ik, net als zij, doorheen moet voordat ik mijn band met het leven kan loslaten.

Zie ook: afgerond leven

 

registreren en regisseren

Ik ben iemand die registreert en regisseert. Ik observeer mezelf en de wereld om me heen en zet de inzichten die ik daarmee krijg om in woorden en zinnen. Ik merk dat ik verander. Ik kan de concentratie van het regisseren niet meer zo lang volhouden. Ik wacht langer voordat ik begin met regisseren of laat het moment om ermee te beginnen aan me voorbijgaan. Ik blijf wel aandachtig observeren. Nu ik niet alles meer regisseer wat ik registreer, heb ik vaker flitsen van helder weten en voelen. Ik weet niet of dit komt doordat ik minder tijd en kracht in het regisseren stop of dat ik door het jarenlang regisseren me er meer bewust van ben geworden. Maar waarom zou ik het willen weten!? Ik ben blij met wat ik ervaar.

Zie ook:
de regisseur van zijn leven
observeren
nonchalant

 

verder kijken dan ..

Voor de meeste mensen is liefde het hoogst bereikbare gevoel. Maar is liefde wel het hoogst bereikbare? Is wat wij liefde noemen eigenlijk niet meer dan een poort naar een dieper en rijker gevoel? Moeten we verder leren kijken dan seksualiteit, erotiek, romantiek, mededogen en onvoorwaardelijke liefde?

 

blijven kijken

Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in de levensloop van mensen en in hun persoonlijkheid. Misschien verklaart dat mijn belangstelling voor het programma Lauren Lake’s ‘Paternity Court’. Ik heb tientallen afleveringen van dit programma gezien waarin steeds de ontrouw van ouders en de uit hun relatie(s) voortgekomen kinderen centraal staan. Ik vraag me af waarom ik blijf kijken. Het is niet mijn behoefte om te observeren en te analyseren. Het is iets anders. Ik lijk op het kind dat met grote open ogen de wereld bekijkt en ongefilterd bij zich binnen laat komen. Ik blijf kijken en wacht op het moment dat er iets in me gebeurt waardoor ik stop met kijken. Het moment waarop de volgende golf van leven mij oppakt en haar verbazingwekkende boodschap over me uitstort.

Zie ook: mensen kijken