Categoriearchief: kijken en zien

Vaak kijken we wel maar zien niet.

alles stroomt

Alles stroomt, beweegt. Je kunt de beweging niet stoppen. Je kunt er alleen afstand van nemen en de beweging aandachtig beschouwen. Wanneer je dit doet besef je dat je deel bent van de met tederheid doordrenkte kracht van de beweging. Iedere poging om de beweging vast te leggen in de tijd maakt dat de kracht zich in zichzelf terugtrekt en de tederheid lijkt uit te doven. Voordat de kracht echter volledig is verdwenen vlamt ze op vanuit de tederheid waarna alles weer begint te stromen alsof er niets is gebeurd.

Zie ook:
de zeepbellenfabriek
statisch en dynamisch
tot de dood ons scheidt
surfen op de golf van leven

puzzelstukje

In detectiveseries worden vaak meerdere verhaallijnen inclusief dat van de detective met elkaar verweven. Mijn leven is ook een verhaal met meerdere verhaallijnen, zoals ziekte, ouderdom, huwelijk, kinderen, werk en de gebeurtenissen in de wereld. Ik kijk ernaar zoals ik naar de aflevering van een detectiveserie kijk. Ik probeer niet alle verhaallijnen tegelijk te begrijpen maar laat ze ongefilterd bij me binnenkomen. Aandachtig observerend blijken alle verhalen als puzzelstukjes in elkaar te passen en blijkt de puzzel van mijn leven slechts een puzzelstukje te zijn in een groter verhaal.

Zie ook:
de kleine schepper
fragmenterend leven

bijzonder

Het leven bestaat uit mogelijkheden, niets ligt vast. Alles wat op dit moment zeker lijkt zal verdwijnen in de tijd. Ook een leven na de dood is niet meer dan een mogelijkheid die zal verdwijnen. De vraag die je jezelf zou moeten stellen is: Wanneer alles eindig is, wat maakt het leven dan bijzonder? De oorspronkelijke betekenis van ‘zonder’ in ‘bijzonder’ is ‘afgezonderd’. Het bijzondere van het leven is dat je jezelf fysiek en geestelijk kunt afzonderen om je eigen leven en het leven zelf in stilte te beschouwen. Wanneer je dit doet besef je dat het bijzondere schuilt in het tegenovergestelde van afzondering, in je verbondenheid met het leven.

Zie ook:
verbonden in liefde
altijd
stel dat ..
stel dat dit alles is
allemaal gewoon mensen

liefde en verlichting

Liefde en verlichting zijn twee parallelle rijbanen die naar je bestemming voeren. Welke rijbaan je ook kiest, je zult je gedachten, beelden en verwachtingen over de rijbaan die je volgt niet-reactief moeten leren beschouwen en loslaten. Je weet dat je je bestemming hebt bereikt wanneer je het gevoel hebt dat je ontwaakt. Dat je de droomwereld verlaat en in het licht van begrip, mededogen en vergeving ziet hoe de verschillende gebeurtenissen op de weg zich aaneenrijgen tot een betekenisvol en liefdevol verband.

visionairs

Waar de wereld behoefte aan heeft zijn visionairs. Denkers die maatschappelijke processen kunnen doorzien en overzien en die de inzichten die ze krijgen helder en duidelijk kunnen communiceren. Geen denkers die tegenstellingen versterken maar die met een open geest in het leven staan. Die inclusief, parallel en voor- en achteruit in de tijd kunnen denken.

Zie ook:
inclusief denken
parallel denken
minimalistisch denken
halve oplossingen
eudaimonía
gyroscopie
intuïtie

ondoorgrondelijk

Ik heb soms moeite om mensen te doorgronden omdat ik hun gezichtsuitdrukking niet kan lezen. Zelf zal ik misschien over enige tijd ook moeilijk te doorgronden zijn omdat ik als Parkinson patiënt het risico loop een uitdrukkingsloos gezicht te krijgen. Gelukkig hoeft mijn beperking om iemands gezicht te lezen mijn gevoel van verbondenheid niet in de weg te staan zolang ik me maar bewust ben van wat me in de weg staat en voorbij iemands uiterlijk blijf kijken.

Zie ook:
Was dit alles?
passanten

dichterlijke vrijheid

Mijn werk als schrijver is analytisch en beheerst. Ik sta mezelf weinig dichterlijke vrijheden toe. De onderwerpen waarover ik schrijf dienen nauw aan te sluiten bij wat ik denk en wat ik voel. Ik wil me niet verliezen in fictie en esthetische stijlmiddelen. Dit neemt niet weg dat wat ik schrijf soms toch iets van een gedicht heeft. Laat ik proberen dit met een metafoor te verduidelijken: Mijn columns zijn de stenen van een gebouw. Ondanks dat de stenen een strak gecontroleerde vorm hebben heeft het gebouw dat niet. Het gebouw is een uitdrukking van dichterlijke vrijheid. Nu eens is het een nauwgezette weergave van de werkelijkheid dan weer fictief, nu eens esthetisch dan weer ruw en ongepolijst. Wanneer je goed kijkt zie je soms de dichterlijke vrijheid van het gebouw in een enkele steen weerspiegeld.

Zie ook:
mission statement
stijl
fantasie
meer lezen ..