Categoriearchief: kijken en zien

Vaak kijken we wel maar zien niet.

kinderogen

Ik moet denken aan de open blik van peuters en kleuters. Het moment dat ze zien dat papa of mama verdrietig is en ze niet weten óf en hoe ze moeten reageren. Het moment voordat emoties, vragen en gedachten losbarsten. Ik besef dat ik regelmatig met kinderogen naar mensen en situaties kijk, niet even maar soms minuten lang. Zo keek ik minutenlang naar de foto’s van Hongaarse Joden die tussen de bomen bij de gaskamers van Auschwitz op hun beurt wachtten. Ondanks dat ik wist dat ze enkele uren nadat de foto’s waren genomen zouden worden vergast, voelde ik geen verbazing, medelijden, verdriet of woede. Ik zag bejaarden, vrouwen en kinderen die met de open blik van een kind in de lens van de camera keken.

Zie ook: de bodem van de hel

aandacht

Ik heb regelmatig het woord aandacht gebruikt zonder me te verdiepen in de betekenis. Deze blijkt te lopen van geconcentreerd je gedachten op iets richten tot oplettend luisteren en observeren. Deze twee betekenissen vertegenwoordigen twee fases in de spirituele bewustwording. In de eerste fase denken we geconcentreerd na over vragen als Wie ben ik? en Waarom leef ik? In de tweede fase verlaten we de wereld van gedachten en richten ons, luisterend en observerend, op de wereld binnen en buiten ons. De aandacht verschuift van denken naar contemplatie en beschouwing.

Zie ook: contemplatie

mogelijkheden

We denken in feiten en vergeten dat feiten ontstaan uit mogelijkheden. Wanneer je de bron van je kennis wilt ontdekken zul je de feiten moeten loslaten en je richten op de mogelijkheden. Dit doe je door de feiten vragenderwijs tot op de bodem te ontleden. Aangekomen op de bodem van je kennis ontdek je een zee van mogelijkheden. Door deze stil en aandachtig te beschouwen ontdek je dat je deel bent van de schepping, van een eindeloze stroom feiten die ontstaan en verdwijnen.

Zie ook:
contemplatie
er is meer
onveranderlijk
verkennen
uitvoerders

de yoga van het vragen

Er zijn heel wat mensen die vastzitten in beklemmende en repeterende gevoelens. Wanneer je een van deze personen bent dan kun je het volgende doen om jezelf te bevrijden. Herken en erken het gevoel van beklemming, richt er niet-reactief je aandacht op, ontspan je en verstil de gedachten die in je opkomen met een vast woord, gebed of koan totdat de beklemming oplost. Zelf hanteer ik de yoga van het vragen. Ik ontspan me, richt mijn aandacht op het gevoel dat me beklemt en vraag door op de gedachten die bij me opkomen totdat ik het geluk en inzicht ervaar die achter de beklemming verborgen liggen.

Zie ook:
de yoga van het denken
niet-reactief
onthecht handelen

uitgeblust

Het vuur waarmee ik me meestal in iets vastbijt is uitgeblust doordat ik te lang gefocust bezig ben geweest. De ziekte van Parkinson speelt een grote rol in dit gevoel. Ik wil me echter niet achter mijn ziekte verschuilen. Ik vind dat ik op dezelfde manier met dit gevoel om moet gaan als met alle andere gevoelens waarin ik vast zit. Ik dien te erkennen dat het mijn eigen gevoel is en van niets of niemand anders en ik dien het in alle rust te beschouwen totdat het is opgelost en ik er doorheen kan kijken. Ik pas deze principes ook nu toe en voel mededogen met mezelf. Het is niet zo dat ik me zielig voel. Ik voel me liefdevol betrokken bij de last die ik draag.

Zie ook: transformatie

polijsttrommel

Er zijn verschillende omstandigheden in het leven die je beïnvloeden zonder dat je er grip op hebt. Ze schuren en schaven je als een kiezel in een polijsttrommel totdat je in het glanzend oppervlak de boodschap ziet: Je bent niet de kiezel maar een illusie die naar zichzelf kijkt.

passanten

Wanneer ik op een terras zit kijk ik anders naar de mensen die passeren dan enkele jaren geleden. Het zijn voor mij steeds meer individuen in plaats van representanten van een bepaald type mens. Ik zie het eigene van hun persoon. Dat wat hen aan het leven bindt en wat ze aan het einde van hun leven moeten loslaten. Wekten ze vroeger een glimlach van verbazing en verwondering bij me op. Nu laten ze me zien hoe betrekkelijk en gewoon ik zelf ben en hoe mijn leven een tijdelijke fase is van iets anders. Een fase waar ik, net als zij, doorheen moet voordat ik mijn band met het leven kan loslaten.

Zie ook: afgerond leven