Ik voel me aan het einde van de dag steeds vaker hulpeloos en moedeloos. Is dit een gevolg van de ziekte van parkinson? Van een tekort aan dopamine, de motivatie drug? Of ben ik moegestreden in mijn persoonlijke en sociale strijd? Begin ik alles wat ik doe te relativeren? Of nader ik het verstilde moment tussen leven en dood? Het moment waarop je jezelf ten volle bewust bent van het niet te vermijden lijden in het leven. Het moment dat komt en gaat.
Waarom spreek ik hen er niet op aan?
Ik erger me aan mensen die zich niet verantwoordelijk voelen voor de gevolgen
van hun standpunten en gedrag. Die de schuld bij anderen leggen. Die ervan uitgaan dat niet zij, maar de ander zich zou moeten schamen.
In hun verhaal zijn zij het slachtoffer. De ander is agressief, dom, pathetisch. Sommigen menen zelfs dat zij zich niet hoeven te verantwoorden. Zij voelen zich superieur door hun afkomst, macht of rijkdom.
En toch spreek ik hen er nog maar zelden op aan. Waarom eigenlijk niet? Ben ik moe gestreden in mijn pleidooi voor zelfreflectie? Of denk ik dat zo’n pleidooi zinloos is geworden nu het gebrek aan zelfreflectie steeds vaker de weg vrijmaakt voor narcistische heersers.
Of speelt er nog iets anders? Misschien de gedachte dat ik met mijn pleidooi aan de verkeerde kant van de geschiedenis sta. Een kant waar zelfs pleiten voor zelfreflectie een prijs heeft.
resoneren met de scheppingskracht
Resoneren is een natuurkundig fenomeen waarbij de trilling van het ene object via een tussenstof wordt doorgegeven aan een ander object. Mijn columns vormen de tussenstof waarlangs mijn inzichten resoneren met die van anderen en soms zelfs met de scheppingskracht, de kracht die me voortstuwt in het scheppingsproces.
Resoneren met de scheppingskracht begint met de drang om er iets mee te willen doen. Ik geef er vorm aan door er zelfreflecterend over te schrijven en te publiceren. Uitdrukking gevend aan de scheppingskracht, resoneren haar oneindig aantal mogelijkheden met de vrijwel oneindig aantal verbindingen in mijn hersenen.
Zie ook:
Geloof je in een leven na de dood?
Is god een algoritme?
mogelijkheden
Zie ook de blogs:
een nieuw koppelteken
mijn metafysische reis
Beluister ook de audiocolumns:
het zesde zintuig
de hartslag van de schepping
zelfbewuste mannen en vrouwen
Zelfbewuste mannen en vrouwen blijven niet achterovergeleund in hun stoel zitten. Ze kennen zichzelf, staan op en spreken zich uit. Leveren met hun inzicht een betekenisvolle bijdrage aan het leven. Ze hebben daar niet de bevestiging of bewondering van anderen voor nodig. Ze laten zich meevoeren door de harde en zachte kracht van hun scheppingsvermogen. Door deze kracht niet-reactief te beschouwen en er onthecht mee om te gaan, transformeert kracht in aanwezig zijn. In zelfbewustzijn dat niet hoeft te worden bewezen of veroverd, omdat het is wat het is: een uitroepteken op de tijdlijn van het leven.
Zie ook blog: doorzetter
Zie ook:
kracht
statement
aanwezig zijn
zelfvertrouwen
zelfbewustzijn
hij en zij
‘make Trump great again’
Narcisten willen maar één ding, bevestiging van hun eigenwaan. Ze willen dat je hun zelfbeeld van persoonlijke grootsheid bevestigt. Zodra je het tegenovergestelde doet, hen bekritiseert, spelen ze de kritiek naar je terug. Niet zij, maar jij bent het probleem! Het domste wat je kunt doen is de emotionele strijd met hen aangaan. Een emotionele reactie buigen ze moeiteloos om in een positief verhaal over zichzelf. Als je niet anders kunt, veer dan mee. Steek ze de figuurlijke veer in hun reet zodat ze niet verder kijken dan het tintelende opwindende gevoel van trots. Denk breed, kijk vooruit. Leer van anderen. Zie hoe multinationals en politieke leiders met Trump omgaan. Hoe ze zijn ego strelen en een deal sluiten terwijl ze tegelijkertijd nieuwe allianties smeden met meer betrouwbare handelspartners en politieke leiders.
Zie ook:
mijn baas is een narcist
de keizer, Rutte en Amerika
de tol van Trumps verkooptactiek
Wat doe ik als ik een klacht heb?
visionairs
parallel denken
hoe ik reageer als ik een klacht heb
Op mij is het gezegde van toepassing ‘Klanten klagen niet, ze blijven weg.’ Ik reageer eigenlijk alleen wanneer ik word geconfronteerd met grote financiële gevolgen, afspraken die niet worden nagekomen en machtsmisbruik. Ik reageer niet direct. Ik probeer eerst grip te krijgen op de woede die in me is opgewekt.
In het krachtveld van beheerste woede floreert vervolgens mijn tactisch denkvermogen. De confrontatie ga ik aan onder het motto ‘Je kunt oorlog met me krijgen, maar ik bepaal het moment, de plaats en de wapens.’ Ik ga bijvoorbeeld niet de strijd met je aan op het moment dat je jezelf sterk waant door omstanders.
Dit alles vrijwaart me niet van onzekerheid en angst op het moment dat ik moet handelen. Ik herinner me wat ik ooit deed toen ik me onzeker voelde. Ik zag de angst in de ogen, liet verleden en toekomst los en handelde ‘cool and clean’. Niet vanuit woede of angst, maar vanuit de vanzelfsprekendheid van oorzaak en gevolg.
Zie ook:
conflicten
in de ogen en onder ogen zien
rechtvaardigheidsgevoel
zo voel ik dat
wraakgevoel
de keizer, Rutte en Amerika
pluk de dag
helemaal één zijn
Wij zijn sociale dieren, willen ons met andere mensen verbonden voelen. Om dit te realiseren denken we dat contacten interactief moeten zijn. Wanneer dit niet het geval is, voelen we ons eenzaam. De betekenis van eenzaam is ‘zonder gezelschap, alleen’. We voelen ons allemaal wel eens alleen, zelfs wanneer we een interactieve band met iemand hebben. Het gevoel van alleen zijn is geen bedreiging maar een kans. De letterlijke betekenis van het woord alleen is ‘helemaal één’. In het alleen zijn ontdek je de diepere laag van verbondenheid, het gevoel van helemaal één zijn met alles en iedereen.