Categoriearchief: god of goddelijk

Is God een creatie van het goddelijke in de mens? Zie ook de subcategorie: scheppingskracht.

godverdomme

Hallo God, ik heb een vraag voor je. Waarom mag ik geen godverdomme zeggen? Willem, waarom zou je mij vervloeken? Ik hecht niet aan een naam of vloek. De vraag is of jij dat wel doet. Waarom noem je mij anders God? Waarom probeer je mij te vermenselijken? Mensen kun je vervloeken zoals jij doet met godverdomme. Mij kun je niet vervloeken omdat ik geen mens ben maar het goddelijke in de mens, dus ook in jou. Dus waarom vervloek je jezelf? Ben je kwaad op jezelf? Maar waarom zou je kwaad zijn op jezelf? Heb je iets fout gedaan? Waarom heb je in dat geval geen begrip en mededogen met jezelf?

Zie ook: godsbeeld

één met de schepping

Is er een god die het leven creëert? Of is het leven een gevolg van wetmatigheden die zich vanuit het niets tot leven wekken en ontvouwen? Ik ken het antwoord niet. Wat ik wel weet is dat het leven een bron is van scheppingskracht die ik omzet in woorden en daden. Dit proces is van zichzelf al zo boeiend dat ik niet de behoefte voel om na te gaan of wat ik creëer het product is van iets of iemand. Als de vraag al in me opkomt verdwijnt ze in het creatieve proces op de momenten dat ik me één voel met de schepping.

Zie ook:
scheppingskracht
de schepper van god
de kleine schepper
de bron van mijn kracht
bezield
jakobsladder

één god

Mijn broer zei ooit tegen de vader van zijn schoondochter ‘Jij gelooft als moslim dat er maar één god is, ik geloof ook dat er maar één god is dus dan moet het wel dezelfde zijn.’ Met andere woorden, waarover zouden we strijden. Toch doen grote groepen dat wel. Het probleem zit namelijk niet in het geloof in één god maar in de verschillende visies over de spreekbuis tussen god en de mens. Voor moslims is dat de profeet Mohammed die namens god spreekt en voor christenen is dat Christus de zoon van god. Er zijn maar weinig mensen die op grond van een spirituele ervaring kunnen zeggen: Er is één god en dat is het goddelijke dat zich, zonder tussenpersoon, rechtstreeks in jou en mij openbaart.

godsbeeld

Voor onze voorouders waren de beelden en gedachten die spontaan in de hersenen opwellen een teken van goden en demonen. Later concludeerden filosofen op basis van zelfreflectie dat we zelf deze gedachten en beelden creëren. Met onze huidige kennis van de hersenen kunnen we deze conclusie verder aanscherpen. De hersenen zoeken voortdurend naar verbanden in de informatie die via de zintuigen wordt ontvangen en zetten deze om in gedachten en beelden. Ook de beelden van goden en demonen zijn een product van de hersenen. Door ze los te laten ontdek je het ware goddelijke dat het bevattingsvermogen van de hersenen overstijgt.

Zie ook:
waarheid
Hoe waar is de waarheid?

virtuele wezens in een virtuele wereld

Zijn we virtuele wezens in een virtuele wereld? Voor een grote groep mensen is het een serieuze vraag of we de levende logaritmen zijn in een computersimulatie. Leven we in een digitaal model van de werkelijkheid waarin wordt onderzocht hoe een organisme zich binnen een bepaalde context ontwikkelt? Hoe sciencefictionachtig de vraag ook lijkt, ze is niet vreemd. Eigenlijk is het de digitale vertaling van het scheppingsverhaal. In dit verhaal creëerde God een paradijs met twee spelers, Adam en Eva. Op het moment dat hij de grip op het spel kwijt raakte, liet hij hen vrij om hun eigen spelregels te bedenken. Hij stelde daarbij een beperking: Als het misloopt dan heb je dat aan jezelf te wijten, als je wint dan beloon ik je. Ik help je niet. Van de maker van het spel werd hij een toeschouwer die met belangstelling en mededogen toekeek hoe het spel zich ontwikkelde. Volgens latere verhalen hield hij dit niet vol en greep zo nu en dan toch in. Dit kwam de duidelijkheid van het spel niet ten goede. Veel spelers begrepen en begrijpen niet waarom hij de ene keer wél en een andere keer niet ingrijpt. Is hij in plaats van God een wetenschappelijk onderzoeker die kil de resultaten van zijn simulatie observeert?

Zie ook:
Is god een algoritme?
de artificiële mens
de schepper van god
god moet wel hartstikke gek zijn
toeval of niet

rechtvaardigheidsgevoel

Waar komt ons rechtvaardigheidsgevoel vandaan? Is het een uiting van een goddelijke macht zoals sommigen beweren? Of komt het voort uit wraak ‘oog om oog, tand om tand’? Jouw pijn dient even groot of groter te zijn dan mijn pijn. Stel dat wraak de basis is van ons rechtvaardigheidsgevoel, speel je dan niet met vuur door er een goddelijke waarde aan toe te kennen? Loop je, door de verantwoordelijkheid buiten jezelf te leggen, niet de kans dat je wraakgevoel zal escaleren en je geestelijk en emotioneel zal gijzelen?

Zie ook:
verharding
maak van je hart geen moordkuil
wie zonder zonde is
instant karma
gerechtigheid

uitvoerders

Stel dat wij de uitvoerders zijn van de scheppingskracht. Dat het belangrijkste doel in ons leven het verleggen van grenzen is door nieuwe gebieden te ontdekken en te ontginnen. Wat zijn dan de kwaliteitseisen waaraan we moeten voldoen? Of kent de scheppingskracht geen kwaliteitseisen en moet ik me er blind aan overgeven en met vallen en opstaan de grens van het mogelijke ervaren en verleggen? Als een kunstenaar mijn ego uitschakelen en me overgeven aan de scheppingskracht die mijn talenten gebruikt om zich te manifesteren en grenzen te verleggen.

Zie ook:
de regisseur van zijn leven
registreren en regisseren
horror vacui
de schepper van god
architect
mogelijkheden