Ik erger me aan mensen die zich niet verantwoordelijk voelen voor de gevolgen
van hun standpunten en gedrag. Die de schuld bij anderen leggen. Die ervan uitgaan dat niet zij, maar de ander zich zou moeten schamen.
In hun verhaal zijn zij het slachtoffer. De ander is agressief, dom, pathetisch. Sommigen menen zelfs dat zij zich niet hoeven te verantwoorden. Zij voelen zich superieur door hun afkomst, macht of rijkdom.
En toch spreek ik hen er nog maar zelden op aan. Waarom eigenlijk niet? Ben ik moe gestreden in mijn pleidooi voor zelfreflectie? Of denk ik dat zo’n pleidooi zinloos is geworden nu het gebrek aan zelfreflectie steeds vaker de weg vrijmaakt voor narcistische heersers.
Of speelt er nog iets anders? Misschien de gedachte dat ik met mijn pleidooi aan de verkeerde kant van de geschiedenis sta. Een kant waar zelfs pleiten voor zelfreflectie een prijs heeft.