Categoriearchief: communicatie ergernissen

Herken en erken wat je ergert in de communicatie. Het helpt je om om met een open oor en oog in de wereld te staan.

doemdenker

De oorspronkelijke betekenis van doemen is oordelen. Pas in 1980 ontstond door van Kooten en de Bie de negatieve betekenis van doemdenker. Iemand die gefocust is op problemen en negatieve gevolgen. Ben ik een doemdenker wanneer ik iets beoordeel en daarbij problemen en negatieve gevolgen vaststel? Terwijl ik deze vraag tot me door laat dringen besef ik dat ik geen doemdenker ben zolang ik bij een beoordeling niet automatisch uitga van het negatieve en een beoordeling niet automatisch laat volgen door een veroordeling. Volgens sommigen gebeurt dat laatste zelfs niet op de dag des oordeels, het Engelse ‘doomsday’.

Zie ook: oordelen

 

vliegen afvangen

Ze hebben vijf jaar geleden met 4-0 gewonnen, nee met 3-0. Het is 11 jaar geleden, nee 12 jaar. Wat erger ik me aan dit gedrag! Aan muggenzifters die proberen je vliegen af te vangen. Die je openlijk verbeteren met onbeduidende details die niets toevoegen aan een gesprek. Die je met onbenulligheden vernederen en willen laten zien hoe belangrijk en slim ze zelf wel niet zijn.

Zie ook:
communicatiewaarden
discussie

 

zijn wie ik ben

Zeg ja en er is altijd wel iemand die nee zegt. Onderbouw een standpunt met argumenten en er is altijd wel iemand die met tegenargumenten komt. Ik ben deze tegenspraak zat. Nu weet ik ook wel dat tegenspraak nuttig is om jezelf te verbeteren maar het belemmert me ook om in het hier en nu te staan. Het hier en nu waar ik ben die ik ben. Door middenin het hier en nu te staan, ontdek ik niet alleen wie ik ben maar ook wie ik niet ben en wie ik zou kunnen zijn.

 

het recht van de ..

Het begrip ‘het recht van de sterkste’ geeft aan dat je meer maatschappelijke mogelijkheden hebt wanneer je fysiek de sterkste bent. Je kunt de eigenschap ‘de sterkste’ ook door andere eigenschappen vervangen zoals de rijkste, de knapste, en de machtigste. Net als de sterkste eisen ook zij de beste plaats op aan de maatschappelijke voederbak. Het woord eis is trouwens niet helemaal het juiste woord. Deze personen zijn vaak zo overtuigd van zichzelf dat ze het vanzelfsprekend vinden dat ze meer rechten hebben dan anderen. Ik erger me aan deze houding. Aan de vanzelfsprekendheid waarmee rijken hun rijkdom vergroten ten koste van anderen, de vanzelfsprekendheid waarmee knappe personen zichzelf in het sociale middelpunt plaatsen en de vanzelfsprekendheid waarmee machtige personen anderen onderdrukken.

 

taboe

Er zijn mensen voor wie provoceren een stijl van leven is. Zij spelen met gevoelens die voor anderen heilig zijn. Ze rechtvaardigen zich met het argument dat ze taboes willen doorbreken omdat die ons belemmeren om met een open geest in het leven te staan. Het woord taboe komt van het Polynesische ‘tabu’, iets waar je vanwege het heilige karakter niet aan mag komen. Taboes zijn niet heilig maar wel pijnlijk en ongemakkelijk wanneer er in het openbaar over wordt gesproken. Door de gevoelens van ongemak en pijn onder ogen te zien wapen je jezelf tegen de provocateurs en voel je jezelf minder kwetsbaar wanneer ze hun pijlen op je richten.

 

kleineren

Ik erger me eraan wanneer iemand wordt gekleineerd met denigrerende en badinerende opmerkingen. Wanneer deze persoon wordt toegesproken alsof hij een emotioneel kind is dat zichzelf niet in de hand heeft. Het voorvoegsel de- in denigreren geeft een beweging naar beneden aan, nigrere komt van het Latijnse nigrare, zwart maken. Badineren stamt van het Franse badiner wat schertsen betekent. Andere woorden voor schertsen zijn: spotten, schimpen, smalen. Voorbeelden van kleinerende opmerkingen: ‘Doe eens normaal man.’ (Wilders tegen Rutte), ‘Ik merk bij u een bepaalde irritatie. Ik snap dat u vermoeid bent. Ik vraag u toch wel om normaal een debat te kunnen voeren.’ (Kuzu tegen Arib)

Zie ook: politieke beschaving

 

haat-liefde

Ik heb een haat-liefde relatie met groepen. Enerzijds heb ik ze nodig en geniet ik van de mogelijkheden die groepen mij bieden, anderzijds erger ik me aan de invloed die ze op me uitoefenen. Zo snap ik dat ik uit veiligheidsoverwegingen mezelf het best aan de verkeersregels kan houden maar erger me aan het feit dat anderen me ertoe verplichten en me straffen wanneer ik het niet doe. Ik vind persoonlijke autonomie belangrijk en erger me aan mensen die hun autonomie opofferen om bij een groep te kunnen horen. Nu ik dit zo overdenk besef ik dat ik, om de spanning die dit bij me opwekt kwijt te raken, zowel de haat als de liefde zal moeten loslaten en opgaan in iets dat mij en alle groepen overstijgt.