Het huwelijk is een met beloften onderbouwde liefdesrelatie. Er zijn twee groepen beloften die de relatie stroomlijnen zodat de liefde zich kan ontvouwen en transformeren. Beloften op het gebied van waarden en normen, zoals: respect, openheid, oprechtheid, onzelfzuchtigheid en zorgzaamheid. Praktische beloften, zoals het delen van ervaringen, het uitpraten van problemen, seksuele en romantische monogamie en de belofte om voor onbeperkte duur samen te werken.
Waar in de eerste fase van het huwelijk, de verliefdheidsfase, de beloften nog gemakkelijk lijken, blijkt vaak pas tijdens de samenwerking in de tweede fase hoe moeilijk het is om je eraan te houden. Bovendien blijkt ook vaak dan pas hoe belangrijk persoonlijke inzet is, zoals: inlevingsvermogen, daadkracht, discipline en doorzettingsvermogen. Vanaf het moment dat de liefde de ruimte krijgt om zich in de samenwerking te ontvouwen, transformeert ze in onvoorwaardelijke liefde.
Terwijl in de tweede fase de beloften en persoonlijke inzet soms nog een strijdpunt vormen, worden ze in de derde fase vanzelfsprekend. In de flow van gezamenlijke en/of persoonlijke activiteiten blijkt dan dat onvoorwaardelijke liefde een deelaspect is van het gevoel van verbondenheid met alles en iedereen. Door zich hieraan over te geven worden geliefden één met de scheppingskracht en ervaren ze de constante transformatie van zijn in het zijn en van het zijn in zijn.
Zie ook:
wetmatigheid
verliefd
de drie d’s
onvoorwaardelijke liefde
flow
go with the flow
liefde en scheppingskracht
de constante transformatie van zijn
de bron