Categoriearchief: ruimtetijd

Ruimte en tijd, verschillend en toch gelijk binnen de ruimtetijd.

singulariteit

In de kosmologie is een singulariteit een verschijnsel waar bekende natuurwetten niet op kunnen worden toegepast. Bijvoorbeeld, een zwart gat is een singulariteit. Het is een punt met een oneindig klein volume en dichtheid waar ruimte en tijd ophouden te bestaan. Ondanks al onze kennis begrijpen we niet wat er gebeurt met de materie die in een zwart gat verdwijnt. We kunnen het wel aanvoelen. Met de bijna oneindige verbindingsmogelijkheden van onze hersenen kunnen we namelijk een zwart gat simuleren. Door aandachtig en zonder te oordelen gedachten en gevoelens in jezelf te laten opkomen en te laten gaan ervaar je hoe de scheppingskracht als een kloppend hart vanuit de leegte verschijnt en verdwijnt, verschijnt en verdwijnt ..

Zie ook: mutatie

levensdoel

Doel van leven is overleven en voortplanten. Naast deze fysieke doelen hebben we als mens ook geestelijke doelen met activiteiten als kunst en filosofie. Wat willen we met deze activiteiten bereiken? Sommigen kiezen voor een geestelijk doel omdat ze er aanzien mee hopen te verwerven. Anderen kiezen voor het creatieve plezier dat ze eraan beleven. Deze laatste groep probeert door middel van creativiteit de fysieke grens van het leven op te rekken naar dimensies buiten ruimte en tijd. Alhoewel zij het bestaan van deze dimensies niet kunnen bewijzen, kunnen ze je deze soms wel laten ervaren. Wanneer dit gebeurt besef je dat leven meer is dan overleven en voortplanten.

ik of wij

Is de weg naar verlichting  een individuele weg of een gezamenlijke weg? Ik ontspan me en laat de vraag onbevangen tot me doordringen. Ik of wij is een door de geest geschapen illusie om te kunnen overleven binnen ruimte en tijd. Mijn bewustzijn, dat zich onttrekt aan ruimte en tijd, kent alleen ik en wij. Een keuze voor mezelf is een keuze voor de ander. Mijn weg is onze weg. Dit inzicht verlicht mijn geest.

Zie ook:
ik of jij
medeverantwoordelijk

gevoel van verbondenheid

Mijn gevoel van verbondenheid ontstaat wanneer de persoon die ik ben en dat wat ik waarneem in elkaar overvloeien. Op het moment dat dit gebeurt is het alsof de kernen van twee atomen fuseren. Ruimte en tijd, die de scheiding in mijn wereld in stand hielden, verdwijnen. Wat overblijft is wat onafhankelijk is van ruimte en tijd. Het diepe weten en voelen dat ik mezelf ben en dat ik tegelijkertijd jou ben en alles wat is.

Zie ook: ik of wij

er is meer

Er zijn zoveel meer blauwdrukken voor het leven dan wij voor mogelijk houden. Concepten die erom vragen te worden vertaald in ruimte en tijd. Het begrip concept stamt van het Latijnse concipere. Dit betekent: ontwerpen, vorm geven, zwanger worden, samenvatten in woorden. Het leven is zwanger van concepten, ideeën die ernaar hunkeren ter wereld te worden gebracht. De meest bijzondere concepten worden in liefde tot leven gewekt, groeien op in liefde en bereiken hun volle wasdom zodra ze zich in liefde verbinden met alles wat leeft.

Zie ook:
in den beginne
conceptuele kunst
normen

een kwestie van timing

Het lijkt er soms op alsof we menen dat we tot het bittere eind door moeten gaan met leven. Deze gedachte ontstaat niet alleen door maatschappelijke en religieuze dogma’s maar ook omdat we angstig worden wanneer we aan het einde van ons leven denken. Deze angst ontstaat doordat we ervan uitgaan dat ruimte en tijd twee gescheiden werelden zijn. Ruimte en tijd horen echter bij elkaar, zijn in een eindeloze wisselwerking met elkaar verbonden binnen de ruimtetijd. De kunst van leven is de kunst van het soepel en alert omgaan met deze wisselwerking. De momenten leren vaststellen waarop je je activiteiten uitzet op een tijdspad en de momenten waarop je van dit pad afstapt en opgaat in de ruimtetijd. Wanneer je deze kunst beheerst blijkt zelfs het einde van het leven een kwestie van timing te zijn.