Categoriearchief: lijden

Het leven lijkt niet zonder lijden te kunnen. Volgens sommigen is leven lijden.

mens van vlees en bloed

Ik geloof niet in het beeld van Christus, zoon van god, die heeft geleden en is gestorven om de mens te verlossen. Zijn volgers hebben dit beeld gecreëerd om hem in een godsdienstmal te kunnen gieten. Maar wat was hij dan wel? Hij was een mens van vlees en bloed die ondanks zijn spirituele inzichten en gevoelens mens bleef. Gemarteld, beschimpt en vastgenageld aan het kruis bleek zijn menselijkheid toen hij in diepe wanhoop riep “Mijn god, mijn god, waarom hebt gij mij verlaten?” Gelijktijdig bleek echter ook zijn spirituele grootsheid toen hij vervolgde: “In uw handen beveel ik mijn geest.”

Zie ook: lijdensverhaal

 

aan het einde van de tunnel

Ik lees ’s morgens soms eerst de nieuwsberichten op internet voordat ik uit bed stap. Zo ook vandaag. Nadat ik enkele berichten had gelezen ging ik naar de badkamer om mezelf te scheren. Terwijl ik hiermee bezig was dacht ik terug aan wat ik had gelezen. Plotseling besefte ik dat ik aan het einde van een tunnel stond waar ik mededogen voelde met het lijden van de mens. De tunnel was de weg die ik al lezend had afgelegd om dit gevoel te kunnen ervaren.

Zie ook: ik hoop het niet mee te maken

 

ik hoop het niet mee te maken

Ik hoop dat ik nooit zal worden geregeerd door een dictator, anonieme technocraat of dogmatische theocraat. Het idee dat de macht in hun handen zal vallen doet me huiveren. Ik zou in dat geval niet meer kunnen schrijven wat ik wil en het is maar de vraag of ik nog zou kunnen reflecteren op het bestaan. Terwijl ik hierover nadenk besef ik dat er wereldwijd miljoenen mensen in onvrijheid leven. Ik huiver bij deze gedachte. Dan zie ik de dingen om me heen en besef dat wat ik zie zich niets aantrekt van hun en van mijn lijden.

Zie ook:
schokkende gebeurtenissen
aan het einde van de tunnel

 

familieleed

Er wordt verschrikkelijk veel verdriet geleden in gezinnen waar kinderen hun ouders of elkaar niet meer willen zien. Waarom houdt de een de familieband in stand en verbreekt de ander deze? Wordt degene die de band in stand houdt misschien geleid door het verlangen naar zekerheid, continuïteit en bescherming? En willen degenen die de band verbreken dit niet? Verbreken ze de band omdat ze zich willen bevrijden van een jeugdtrauma? Of willen ze zich bevrijden van de verplichtingen die een familie met zich meebrengt? Is familieliefde wel zo bijzonder? Is er een ander gevoel waar we ons op zouden moeten richten? Misschien het blanco gevoel van verbondenheid dat aan de liefde vooraf gaat? Een gevoel dat onafhankelijk is van de vraag of het wordt beantwoord of niet.

Zie ook:
familie
familiebanden

 

Waarom moet mij dit overkomen?

Vandaag is zo’n dag dat alles mis lijkt te gaan. De verhuizing van mijn website naar een nieuw hostingbedrijf levert problemen op. De televisie doet niet wat ze moet doen. De printer werkt niet. De bladblazer blijkt niet te repareren en moet worden vervangen. En om het nog erger te maken, de troostfles witte wijn die ik open maak is niet te drinken. Allemaal redenen om gek van te worden. Ik besef dat ik dit niet wil en open een tweede fles wijn die gelukkig wel goed is. Terwijl ik geniet van de eerste slok wijn overdenk ik wat me overkomt. Ik denk terug aan de fietstocht waarvan ik heb genoten en besef dat tegenslag van alle tijden is. In plaats van de technische problemen van onze tijd hadden mensen vroeger problemen met de koe die geen melk gaf. Ik glimlach om de vergelijking en besef dat iedere tijd haar eigen valkuilen heeft voor het geluk. Ik neem nog een slok wijn en concentreer me op het probleem van de televisie.

Zie ook:
Job
waarom (2)

 

spirituele mogelijkheden

Ieder mens heeft mogelijkheden voor spirituele bewustwording. Wanneer je het idee hebt dat je deze mogelijkheden niet hebt, onderzoek dan of je misschien bepaalde onderwerpen uit de weg gaat. Schaam je niet, het feit dat je bepaalde onderwerpen uit de weg gaat is best te begrijpen, vooral wanneer het onderwerpen zijn die verbonden zijn met lijden zoals machtswellust, geweld en dood. Door ze juist niet uit de weg te gaan maar je erin te verdiepen leer je veel over jezelf en over het leven. Door steeds dieper te graven en voorbij je antwoorden te kijken ontdek je bovendien de spirituele waarde erin.

 

lijdensdrieluik

Meer dan 35 jaar geleden zag ik op een festival voor experimentele films in Londen een voor die tijd schokkende film. Op een bioscoopscherm werden drie gruwelijke beelden van de oorlog in Vietnam vertoond, een boeddhistische monnik die zich op straat uit protest in brand stak, een meisje dat met napalm overgoten naakt over straat rende en een man die met een pistoolschot op straat werd geëxecuteerd. De beelden werden afwisselend naast elkaar geprojecteerd en waren voorzien van kleurfilters en vrolijke disco muziek. Ik herinner me dat ik vastgenageld op mijn stoel zat terwijl de helft van de bezoekers uit afschuw de zaal verliet. Ik ervaar de laatste dagen een soortgelijk iets. Berichten in de media, van terroristische aanslagen tot barbaarse executies en kindermisbruik, vermengen zich met het gewone dagelijks leven en worden erdoor uitvergroot. Het contrast tussen beide werelden houdt mij gevangen. Het liefst zou ik willen vluchten. Bevroren in de tijd blijf ik echter alles in me opnemen en lijd onder wat ik zie.