Categoriearchief: dood

Spreek je over het leven dan spreek je over de dood. Het zijn twee kanten van één medaille. Lees ook de columns in de categorie ‘leven na de dood’.

dit is het

Om de waarde van iets te kunnen bepalen vergelijken we het een met het ander. Zonder dit vermogen zouden we het mooie niet van het lelijke kunnen onderscheiden, het goede niet van het kwade. Dit vermogen laat ons echter in de steek wanneer we de waarde van het leven proberen te bepalen. Hiervoor zouden we een vergelijking moeten maken tussen het leven en de dood. Helaas kunnen we de dood alleen indirect ervaren bij het overlijden van iemand anders. Dit is niet hetzelfde als je eigen dood. Misschien zullen ooit je laatste woorden zijn: Dit was het dan. Dit lijkt een vergelijking tussen het leven en de dood. Ze gaat namelijk uit van een verleden en een toekomst. De vergelijking gaat echter mank omdat de toekomst nog altijd onbekend is. Je kunt op dat moment beter zeggen ‘Dit is het.’ Daarmee benoem je het nu dat geen vergelijking nodig heeft om je de waarde te laten inzien van het leven en de dood.

Zie ook: mijn laatste woorden

 

voltooid leven

Waarom zoek ik geen andere baan? Waarom ben ik nog altijd bij dezelfde vrouw? Twee vragen die je jezelf zou moeten stellen om te voorkomen dat je leven in een dodelijke sleur belandt. Vragen waar de meeste mensen wel begrip voor hebben. Minder begrip is er voor de volgende vraag: ‘Mijn leven is voltooid, waarom zou ik er dan nog mee doorgaan? Met name christenen reageren hier afwijzend op. Zij geloven dat het leven een goddelijk geschenk is dat je niet mag afwijzen door het op eigen initiatief te beëindigen. Zelf heb ik een dergelijk geloof niet. Ik kan me goed voorstellen dat ik op een bepaald moment klaar ben met leven. Dat het leven mij niets meer te bieden heeft. Stel dat ik op dat moment ook het leven niets meer te bieden heb, waarom zou ik dan niet mogen beslissen dat mijn leven voltooid is? Dat ik klaar ben met leven, klaar voor iets anders of voor het niets. Was het trouwens niet Christus zelf die koos voor een dood waaraan hij gemakkelijk had kunnen ontsnappen? De fysieke dood waarmee hij niet alleen ruimte gaf aan zijn goddelijke aard maar ook ruimte schiep voor anderen?

Zie ook: eindeloze beweging

 

doodgewoon

De geschiedenis leert dat je verslaafd kunt raken aan de dood. Nadat de Romeinen in diverse veldslagen talloze tegenstanders hadden gedood gingen ze er in de arena mee door. Hier werd het oorlogsgeweld nagespeeld in gevechten op leven en dood tussen gladiatoren. Ook in onze tijd zijn we verslaafd geraakt aan dodelijk geweld. Is het niet rechtstreeks via oorlogsgeweld of via afrekeningen in het criminele circuit dan is het wel via reportages over dit geweld in de media. Ook wij spelen dit geweld na maar nu in films en games. Ook nu zijn er net als in de Romeinse tijd mensen die doden of gedood worden doodgewoon vinden. Deze criminelen en terroristen verheerlijken en idealiseren het dodelijk geweld en hopen als moderne gladiatoren op eeuwige roem of op een beloning in een leven na de dood.

Zie ook:
fanatieke doodsdrift
verslaafd aan geweld

 

fanatieke doodsdrift

Een van de gruwelijke aspecten van godsdienst is dat het soms leidt tot fanatieke doodsdrift bij perverse idioten die denken dat ze god kunnen plezieren met de dood van ongelovigen. Religieus verblinde fanatici die ervan uitgaan dat god hen zal belonen wanneer ze ook zelf in dit bloedbad omkomen. Hoe achterlijk en laf kan een mens wel niet zijn. Achterlijk omdat ze ervan uitgaan dat ze met hun offerbereidheid god ertoe zouden kunnen verleiden om hen te belonen in een leven na de dood. Alsof god een kwaadaardig beest is dat je zou kunnen verleiden door hem een worst voor te houden. Ze zijn niet alleen achterlijk maar ook laf omdat ze kiezen voor het gemak van een primitief offer en niet de confrontatie met zichzelf aangaan.

Zie ook:
doodgewoon
verslaafd aan geweld
radicalisering

 

een kwestie van timing

Het lijkt er soms op alsof we menen dat we tot het bittere eind door moeten gaan met leven. Deze gedachte ontstaat niet alleen door maatschappelijke en religieuze dogma’s maar ook omdat we angstig worden wanneer we aan het einde van ons leven denken. Deze angst ontstaat doordat we ervan uitgaan dat ruimte en tijd twee gescheiden werelden zijn. Ruimte en tijd horen echter bij elkaar, zijn in een eindeloze wisselwerking met elkaar verbonden binnen de ruimtetijd. De kunst van leven is de kunst van het soepel en alert omgaan met deze wisselwerking. De momenten leren vaststellen waarop je je activiteiten uitzet op een tijdspad en de momenten waarop je van dit pad afstapt en opgaat in de ruimtetijd. Wanneer je deze kunst beheerst blijkt zelfs het einde van het leven een kwestie van timing te zijn.

 

verschrompeld en verdwenen

Ik heb zojuist het “Dagboek van een teleurgesteld man” van Barbellion gelezen. Hij overleed in 1919 op dertigjarige leeftijd aan de gevolgen van multiple sclerose. Zijn dagboek getuigt van een bij vlagen geniale geest die zijn grootse gedachten en zelfingenomenheid zag verzanden in de tijd. Hoe dichter ik bij de dood kom, hoe sterker ook ik me bewust word van de betrekkelijkheid van mijn leven. Ik zie hoe al mijn gedachten, gevoelens en daden zullen verdwijnen in de tijd. Hoeveel mensen zullen over honderd jaar nog het dagboek van Barbellion lezen? Hoeveel verhalen zijn er in de loop van de tijd al niet verschrompeld en verdwenen?

 

eindloon, middelloon of ..

Je pensioen kan gebaseerd zijn op je laatstverdiende loon of op het gemiddelde loon van een aantal jaren. De vraag die me bezighoudt is: Geldt dit ook voor je spirituele bewustzijn? Is je spirituele bewustzijn op het moment van overlijden bepalend voor een leven na de dood of wordt dit bepaald door je gemiddelde bewustzijn tijdens je leven? Hindoes en boeddhisten kiezen voor de gemiddelde optie, je karma. Christenen en moslims kiezen voor een combinatie van de twee mogelijkheden. Door zich te bekeren voorkomen ze dat ze na hun dood worden gestraft voor wat ze tijdens het leven fout hebben gedaan. Wanneer ik wat langer stil sta bij het onderwerp blijkt er nog een ander antwoord te zijn. Tussen alle beslommeringen van het leven door ervaar ik momenten van spiritueel bewustzijn. Momenten waarop ik de ene betekenis in de andere zie, als kralen aan een ketting van mededogen. Deze momenten zijn tijdloos en niet afhankelijk van wie je bent of wat je doet, zelfs niet van de dood.