Categoriearchief: dood

Spreek je over het leven dan spreek je over de dood. Het zijn twee kanten van één medaille. Lees ook de columns in de categorie ‘leven na de dood’.

stoppen niet verstoppen

Om jezelf te beschermen tegen de gevolgen van een traumatische gebeurtenis kun je proberen de heftige emoties die zijn opgewekt te verstoppen. Dit is niet zonder risico. Je kunt emoties namelijk wel diep in jezelf verstoppen maar niet stoppen. Ze gaan liggen broeien en spelen soms weer op wanneer je op je zwakst bent, bijvoorbeeld aan het einde van je leven. Dit geldt niet voor iedereen. Voor sommigen is de druk die door de emoties ontstaat een bron van energie waar ze hun maatschappelijke carrière aan te danken hebben. Op grond daarvan zou je kunnen zeggen dat het nuttig is om trauma’s diep in jezelf te verstoppen. Als dat al zo is dan geldt dat echter alleen voor een kleine groep mensen en zeker niet voor degenen die in reïncarnatie of in een vagevuur geloven. Zij lopen het risico dat ze in een volgend leven of in het vagevuur alsnog de emoties moeten verwerken.

Zie ook: traumaverwerking

 

thuisgevoel

Voel ik me nog wel thuis in de wereld? Thuis is meer dan het huis waarin ik woon. Het is de plaats waar ik me verbonden voel met mijn naasten en me vrij voel. Een beschutte plaats waar ik mezelf kan zijn en waar ik iets beteken. Ik merk dat ik steeds vaker met weemoed terugdenk aan het thuisgevoel dat ik had in mijn kinderjaren. Een gevoel dat zich later uitstrekte naar de wereld buiten mijn ouderlijk huis. De tijd waarin ik me betrokken voelde bij wereldproblemen en dacht daar iets aan te kunnen doen. Mijn betrokkenheid wordt kleiner. Zijn de problemen groter geworden? Terwijl ik me dit afvraag besef ik dat er ook in mijn jeugd grote problemen waren: koude oorlog, opstanden in Oost Europa, Vietnam oorlog, kernwapens, hongersnood en milieuvervuiling. Waarom wil ik niet meer met dit soort problemen bezig zijn? Ben ik moegestreden en verlang ik naar de dood, naar het pre-baarmoederlijk thuisgevoel?

 

Ben ik wel ziek?

Ik twijfel soms of ik wel de ziekte van Parkinson heb. Ik heb namelijk goede en slechte dagen. Ook denk ik soms: Misschien worden mijn klachten wel door iets anders veroorzaakt. Zelfs artsen kunnen namelijk niet met honderd procent zekerheid zeggen of je de ziekte hebt. Dit maakt me onzeker. Blijkbaar heeft mijn gezonde lichaam me in het verleden meer zekerheid geboden dan ik heb beseft, een gevoel van continuïteit en stabiliteit. Door de onzekerheid over de oorzaak van de klachten moet ik dit gevoel nu loslaten. Dit confronteert me met de dood, met het moment waarop ik alles zal moeten loslaten wat ik denk te bezitten of in de hand denk te hebben. Ik heb hierbij niets aan de kennis dat een Parkinson patiënt niet aan maar met de klachten dood gaat. Ik zal met de twijfel zelf moeten leren omgaan.

 

reïncarnatie

Een van de dingen die het leven boeiend maken is de mogelijkheid om zelfreflecterend allerlei onderwerpen te onderzoeken. Neem reïncarnatie, het geloof dat je op aarde terugkomt om onverwerkte gebeurtenissen uit een vorig leven te verwerken. Dit zet me aan het denken. Wat zou ik in mijn leven kunnen herleiden naar een vorig leven? Als er één onderwerp is dat daarvoor in aanmerking komt dan zijn het wel de concentratiekampen in de tweede wereldoorlog. Doordat ik me er uitgebreid in heb verdiept is de fascinatie die ik ervoor had langzaam afgenomen. Daarnaast heb ik tot mijn vierentwintigste nachtmerries gehad waarbij ik rennend in een donkere straat op de vlucht was. Dit stopte toen ik me voornam om wanneer ik de droom weer zou hebben mezelf om te draaien en het gevaar in de ogen te zien. Alleen al dit voornemen bleek voldoende om een einde te maken aan de nachtmerrie. Stel dat reïncarnatie werkelijk bestaat dan zou je kunnen zeggen dat ik in een vorig leven slachtoffer ben geweest van vervolging en dat ik deze ervaring in dit leven heb verwerkt.

Zie ook: mission statement

 

mission statement

Een organisatie geeft in een mission statement aan wat haar doel is en hoe ze haar doel wil bereiken. Vaak wordt dit doel in enkele woorden of zinnen samengevat. Volgens de reïncarnatieleer zijn we allemaal met een missie in het leven gestapt. Het woord missie zou je kunnen omschrijven als ‘dat waar ik naar streef en wat ik wil uitdragen’. Wanneer je wilt weten wat jouw missie is, onderzoek dan wat de invloed is van je genen en van je omgeving op je ontwikkeling en wat de belangrijkste keuzes waren in je leven. Bij mij leidde deze zelfreflectie tot de volgende conclusie: Ik ben van nature een beschouwer. Dit werd in mijn jeugd versterkt door het vroegtijdig overlijden van mijn vader en mijn verblijf in een kostschool. Dit maakte dat ik me nog meer in mezelf terugtrok. Ik zocht de antwoorden op grote levensvragen in mijn binnenste en koos opleidingen die daarbij aansloten zoals psychologie en kunstacademie. De antwoorden die ik vond en nog altijd vind lees je terug in mijn columns. Zij laten zien wat mijn mission statement is: observeren, analyseren en comprimeren.

Zie ook: reïncarnatie

 

dit is het

Om de waarde van iets te kunnen bepalen vergelijken we het een met het ander. Zonder dit vermogen zouden we het mooie niet van het lelijke kunnen onderscheiden, het goede niet van het kwade. Dit vermogen laat ons echter in de steek wanneer we de waarde van het leven proberen te bepalen. Hiervoor zouden we een vergelijking moeten maken tussen het leven en de dood. Helaas kunnen we de dood alleen indirect ervaren bij het overlijden van iemand anders. Dit is niet hetzelfde als je eigen dood. Misschien zullen ooit je laatste woorden zijn: Dit was het dan. Dit lijkt een vergelijking tussen het leven en de dood. Ze gaat namelijk uit van een verleden en een toekomst. De vergelijking gaat echter mank omdat de toekomst nog altijd onbekend is. Je kunt op dat moment beter zeggen ‘Dit is het.’ Daarmee benoem je het nu dat geen vergelijking nodig heeft om je de waarde te laten inzien van het leven en de dood.

Zie ook: mijn laatste woorden

 

voltooid leven

Waarom zoek ik geen andere baan? Waarom ben ik nog altijd bij dezelfde vrouw? Twee vragen die je jezelf zou moeten stellen om te voorkomen dat je leven in een dodelijke sleur belandt. Vragen waar de meeste mensen wel begrip voor hebben. Minder begrip is er voor de volgende vraag: ‘Mijn leven is voltooid, waarom zou ik er dan nog mee doorgaan? Met name christenen reageren hier afwijzend op. Zij geloven dat het leven een goddelijk geschenk is dat je niet mag afwijzen door het op eigen initiatief te beëindigen. Zelf heb ik een dergelijk geloof niet. Ik kan me goed voorstellen dat ik op een bepaald moment klaar ben met leven. Dat het leven mij niets meer te bieden heeft. Stel dat ik op dat moment ook het leven niets meer te bieden heb, waarom zou ik dan niet mogen beslissen dat mijn leven voltooid is? Dat ik klaar ben met leven, klaar voor iets anders of voor het niets. Was het trouwens niet Christus zelf die koos voor een dood waaraan hij gemakkelijk had kunnen ontsnappen? De fysieke dood waarmee hij niet alleen ruimte gaf aan zijn goddelijke aard maar ook ruimte schiep voor anderen?

Zie ook: eindeloze beweging