Categoriearchief: dood

Spreek je over het leven dan spreek je over de dood. Het zijn twee kanten van één medaille. Lees ook de columns in de categorie ‘leven na de dood’.

ik moet er niet aan denken

Volgens sommige wetenschappers worden op dit moment de eerste mensen geboren die 120 jaar zullen worden. Stel dat ik zelf 120 jaar zou kunnen worden, zou ik daar dan voor kiezen? Nee, ik moet er niet aan denken. Ik ben ervan overtuigd dat je alles uit het leven kunt halen in minder dan 120 jaar. Voor de elementaire inzichten en gevoelens in het leven heb je geen 120 jaar nodig. Langer leven dan nodig is biedt alleen maar meer van hetzelfde. De enige reden waarom je toch langer zou willen leven is dat je ervoor kiest om iets voor anderen te betekenen. Maar zelfs in dat geval komt er een moment waarop je klaar bent met leven.

Als het lukt, zal het goed voor hem zijn.

Het is mijn zoon uiteindelijk toch gelukt om naar Alaska te gaan. Via een noodzakelijk verblijf in Istanboel van twee weken woont hij nu bij zijn verloofde. In de afgelopen maanden heeft mijn vrouw vaak gezegd ‘Als het lukt, zal het goed voor hem zijn.’ Ik reageerde daarop met ‘Ook als het niet lukt zal het goed voor hem zijn.’ Een belangrijk element in deze gedachtenuitwisseling is het woord goed. Als ouders wil je het goede voor je kinderen. Meestal denk je daarbij aan de positieve ervaringen in je eigen leven, zoals liefde en maatschappelijk succes. Dit wens je ook voor je kinderen. Echter ook negatieve ervaringen en zelfs de dood zijn ‘goed’ voor een mens. Zonder negatieve ervaringen en de dood zou het leven niet de waarde hebben die het heeft.

Zie ook:
duizend kussen
als het niet gaat zoals gepland
een open lijn

uitvoerders

Stel dat wij de uitvoerders zijn van de scheppingskracht. Dat het belangrijkste doel in ons leven het verleggen van grenzen is door nieuwe gebieden te ontdekken en te ontginnen. Wat zijn dan de kwaliteitseisen waaraan we moeten voldoen? Of kent de scheppingskracht geen kwaliteitseisen en moet ik me er blind aan overgeven en met vallen en opstaan de grens van het mogelijke ervaren en verleggen? Als een kunstenaar mijn ego uitschakelen en me overgeven aan de scheppingskracht die mijn talenten gebruikt om zich te manifesteren en grenzen te verleggen.

Zie ook:
de regisseur van zijn leven
registreren en regisseren
horror vacui
de schepper van god
architect
mogelijkheden

architect

Stel dat ik de niet-fysieke architect ben van mijn fysieke leven. Een tijdloos wezen dat de beperkingen van de tijd heeft opgezocht om ervarenderwijs grenzen te verleggen. In dat geval heb ik zelf gekozen voor mijn ziekte. Dit roept de volgende vragen bij me op: Is deze ervaring echt nodig voor een bestaan in de niet-fysieke wereld? Om welk aspect van de ziekte gaat het? Misschien het vermogen om rustig te blijven en mezelf niet gek te maken? Of is mijn ziekte slechts ‘collateral damage’ en gaat het om heel andere ervaringen?

Zie ook:
uitvoerders
de regisseur van zijn leven
registreren en regisseren
horror vacui
de schepper van god

als de dood een keuze is

We zijn gewend geraakt aan het idee dat de dood je overkomt wanneer het ‘je tijd is’. We gaan dood door een ongeluk, ziekte, ouderdom en in het uiterste geval door moord. Maar de dood kan ook een keuze zijn. Dit wisten we natuurlijk wel maar los van de enkeling die suïcide overwoog dachten we er eigenlijk niet over na. Dat doen we nu wel. Wanneer ons lijden ondraaglijk en uitzichtloos is geworden kiezen we voor euthanasie of palliatieve zorg. Een geheel andere keuze, die we al 75 jaar niet meer hebben hoeven maken, is: Ben ik bereid te sterven voor mijn idealen of voor anderen? Door de coronacrisis staan we nu voor een soortgelijke keuze: Waarom zou ik gebruikmaken van de medische zorg om mijn leven te verlengen wanneer ik een mooi en betekenisvol leven heb gehad en een ander dat nog niet heeft gehad?

Zie ook:
een zwaar gesprek
als je maar gezond bent
de ultieme test
zelfdoding

een zwaar gesprek

Artsen zullen steeds vaker een zwaar gesprek moeten voeren met corona patiënten over de vraag: Zal de extra zorg die we je nog kunnen geven kwantitatief en kwalitatief opleveren wat je ervan verwacht en hoopt? We zullen een soortgelijk gesprek ook maatschappelijk moeten voeren maar dan breder: Wegen de extra levensjaren die corona patiënten door de medische zorg krijgen op tegen het verlies aan levensjaren door de quarantaine en de economische recessie? Voldoet in deze crisis de wet- en regelgeving over euthanasie en palliatieve zorg?

Zie ook:
als je maar gezond bent
als de dood een keuze is
meer maakt niet beter