Categoriearchief: hier en nu

Hier en nu. Zelfs deze woorden zijn eigenlijk al te veel.

Lees eerst de column: hier en nu

jeugdherinnering

Zijn er momenten in mijn leven die ik over zou willen doen omdat ik er spijt van heb en er anders mee om zou willen gaan? Nee, alle momenten, zowel de leuke als minder leuke momenten geven zin aan mijn leven. Ik ben niet volmaakt en word dat niet, zelfs niet als ik iets over zou kunnen doen. Dit betekent niet dat ik geen dierbare herinneringen heb aan bepaalde momenten. Vandaag herinnerde ik me bijvoorbeeld een moment in mijn jeugd dat ik in het gras lag en me verbonden voelde met het gras, de bomen en de lucht. Deze herinnering kwam naar boven terwijl ik aan het fietsen was. Plotseling vergat ik de waakzaamheid en inspanning die bij het fietsen hoort en voelde me één met de natuur. Het heden verbond zich met het verleden waarbij ik hetzelfde gevoel van vreugde en dankbaarheid ervaarde als in mijn jeugd.

Zie ook:
fouten maken mag
gevoel van dankbaarheid
herhalen
spijt

dominostenen

Ik word in mijn leven sterk gehinderd door de ziekte van Parkinson. Als omvallende dominostenen veroorzaakt deze ziekte een reeks van fysieke klachten. In mijn geval: een stijve arm, trillende hand en kaak, droge mond, slikproblemen, slokdarm problemen, obstipatie en verminderde eetlust. Je zou er wanhopig van worden. Alhoewel wanhoop op de loer ligt en me soms dicht op de huid zit, krijgt ze niet echt vat op me. Wanhoop is gekoppeld aan hoop. Hoop ‘het emotionele verlangen dat iets werkelijkheid zal worden’ heeft nooit een grote rol in mijn leven gespeeld. Ik leef zoveel mogelijk in het hier en nu. Daar waar mijn ziekte een feit is, een chronisch gegeven. Aan dat feit kan ik niets veranderen. Het enige dat ik kan doen is met medicijnen en een aangepaste levensstijl proberen de klachten te verlichten en te genieten van het hier en nu.

Zie ook:
een feit
psychische gevolgen
psychische gevolgen parkinson

tijdsdruk

Wanneer je zeventig bent dan heb je niet zoveel jaar meer te leven. Globaal gerekend heb ik zeventig procent van mijn tijd erop zitten. Dit blijkt een voordeel te zijn. Ik ervaar steeds minder de druk van de tijd. De tijd vervaagt. Ik leef steeds meer in het hier en nu waar dagen voorbijvliegen en verdwijnen alsof ze nooit hebben bestaan.

Zie ook: geduld

genieten met een zwart randje

Ik vind het soms moeilijk om voluit van iets te genieten. Aan ieder genieten lijkt een zwart randje te zitten. Wanneer ik geniet van een warme zonnige dag denk ik aan het smelten van de permafrost in het noordpoolgebied. Goede politici doen me denken aan politieke onbenullen en dictators. Medische successen doen me denken aan ongrijpbare ziekteverwekkers. Nu weet ik ook wel dat ik dit soort gedachten moet loslaten om voluit te kunnen genieten van het hier en nu maar is dat niet naïef en dom? Door niet over de donkere kanten van het leven na te denken bedenk ik er ook geen oplossingen voor en stimuleer ik anderen niet om oplossingen te bedenken.

stel dat dit alles is

Stel dat dit alles is, dat het leven niet meer heeft te bieden dan dit. Moet je daar dan treurig om zijn of blij? Treurig omdat er geen paradijs is en blij omdat er geen hel is en geen volgend leven maar slechts dit leven, een vrijplaats waar je kunt doen en laten wat je wilt en waar maatschappelijke regels je enige beperking vormen. Regels die je, wanneer je slim en machtig genoeg bent, naar je hand kunt zetten. Zou me dit gelukkig maken? Nee, het grootste geluk ligt niet in een paradijs na de dood of in maatschappelijke vrijheid. Het grootste geluk ligt in het hier en nu.

Zie ook: stel dat ..

puzzel leggen

Ik heb altijd veel geduld gehad. Technische problemen loste ik op alsof ik een puzzel aan het leggen was. Met eindeloos geduld zoek je het juiste stukje, probeert het aan te leggen, je legt het terug wanneer het niet blijkt te passen en gaat op zoek naar een nieuw stukje waarbij soms blijkt dat je hetzelfde stukje opnieuw probeert aan te leggen. Technische problemen zoals met de computer loste ik op deze manier op. Met kalme volharding en met vallen en opstaan zocht ik een oplossing totdat het probleem was opgelost. Ik heb hier steeds minder geduld voor. Het is alsof ik het zonde van mijn tijd vind. Maar waarom zou het zonde van mijn tijd zijn? Iedere activiteit die ik met overgave, geduld en discipline uitvoer zonder obsessief op het eindresultaat gericht te zijn brengt mij waar ik het liefst ben, in het hier en nu.

Zie ook:
geduld
wie gelooft, haast zich niet
concentratie en overgave
tot op het bot en ..
de drie d’s

bestemming

Onder ieders persoonlijkheid ligt een rode draad verborgen, een doel en een weg. Eigenlijk is doel niet het juiste woord. Bij een doel ga je uit van een beginpunt en een eindpunt. In mijn spirituele beleving liggen begin- en eindpunt in elkaar besloten. Het begin van de rode draad is tegelijkertijd het einde ervan. Ik spreek daarom liever over bestemming dan over doel. Letterlijk vertaald is een bestemming ‘dat waar je een stem aan geeft’. Je bent als mens al op de plaats van bestemming. Je hoeft er niet naar toe te gaan. Je hoeft er alleen nog maar je stem aan te geven, je ervan bewust te worden. Om je bewust te worden van je bestemming moet je wel een weg afleggen waarvan je achteraf pas beseft dat het einde in het begin besloten lag. De weg is als een cirkel, het getal nul. Nul krijgt pas waarde in de context van getallen. Je bestemming krijgt pas betekenis in de context van de weg die je aflegt.

Zie ook:
cirkel
afmaken
kip of ei (2)