Categoriearchief: verhalen

Wij mensen zijn verhalenvertellers. De betekenis van verhalen is ‘terughalen in woorden’. In de loop van de tijd heeft het begrip zich verbreedt tot een verslag van gebeurtenissen die nog niet of die nooit zullen plaats vinden.

Zie ook de categorie schrijven.

muzikale wanhoop en verdriet

Songteksten over wanhoop en verdriet doen het goed in de westerse wereld. Zowel in klassieke als in populaire muziek, in opera’s en in levensliederen. De luisteraar wil zich niet alleen kunnen herkennen in de tekst maar ook in de muzikale vertaling van de wanhoop en het verdriet. Van een raspende en gesmoorde stem tot aan een emotionele snik of muzikale kreet.

Zie ook: storytelling

Artiestmuzieknummer
Andrë HazesZij gelooft in mij
Dolly PartonJolene
Amy WhinehouseBack to Black
Janis JoplinMe and Bobby mc Gee
Johnny CashHurt
Voorbeelden ‘muzikale wanhoop en verdriet’

storytelling

Storytelling is het betrekken van de lezer, luisteraar of kijker bij een personage waaraan hij zich kan spiegelen, een conflict waarin hij zich kan herkennen en een oplossing die hij zelf zou kunnen bedenken. Storytelling neemt in kracht toe door het verhaal te voorzien van herkenbare emoties.

Hitler was een storyteller. Hij creëerde in zijn optredens het beeld van de superieure Duitser die een conflict had met de Joden. Zij waren volgens hem verantwoordelijk voor de nederlaag in de eerste wereldoorlog en voor de daaropvolgende chaos en armoede. Zijn oplossing? Verban ze. Zijn toehoorders konden zich hierin vinden.

Met zijn opzwepende en van woede doordrenkte stem vertaalde Hitler de woede en trots van veel Duitsers. Om hen betrokken te houden bij zijn verhaal was de woede zelfs zó belangrijk dat ze nooit zijn normale spreekstem te horen kregen. Er is maar één korte opname van bekend, de in het geheim opgenomen Mannerheim tape.

Zie ook:
verdeel en heers
emotionele gemakzucht
ich habe es nicht gewusst
genocide
fascisme
de nieuwe fascisten
de geschiedenis herhaalt zich
televisiepredikers 2.0

puzzelstukje

In detectiveseries worden vaak meerdere verhaallijnen inclusief dat van de detective met elkaar verweven. Mijn leven is ook een verhaal met meerdere verhaallijnen, zoals ziekte, ouderdom, huwelijk, kinderen, werk en de gebeurtenissen in de wereld. Ik kijk ernaar zoals ik naar de aflevering van een detectiveserie kijk. Ik probeer niet alle verhaallijnen tegelijk te begrijpen maar laat ze ongefilterd bij me binnenkomen. Aandachtig observerend blijken alle verhalen als puzzelstukjes in elkaar te passen en blijkt de puzzel van mijn leven slechts een puzzelstukje te zijn in een groter verhaal.

Zie ook:
de kleine schepper
fragmenterend leven

to be or not to be

‘to be or not te be, that is the question’ Met deze vraag geeft Hamlet uiting aan zijn diepe twijfel: Kies ik voor wraak op Claudius, de moordenaar van mijn vader, of voor zelfmoord? De vraag die je jezelf als toeschouwer van dit toneelstuk Van Shakespeare zou kunnen stellen is: Is Hamlet een lafaard die zich aan zijn verantwoordelijkheid onttrekt of is hij een antiheld die het slechte probeert te vermijden? Om deze vraag te beantwoorden dien je eerst de volgende vraag te beantwoorden: Kun je je verantwoordelijkheid in de wereld uit de weg gaan? Vraagt het leven niet om actie en is het niet zo dat, wanneer je niet bereid bent de prijs ervoor te betalen, het je betaald wordt gezet? Het lijkt erop dat Shakespeare voor dit laatste kiest. Doordat Hamlet zijn verantwoordelijkheid in de wereld uit de weg gaat betalen hij en zijn naasten een hoge prijs in een bloederige tragedie.

Zie ook:
to be human or not to be
anti dogmatisch
prijs betalen

liefde en verlichting

Liefde en verlichting, twee parallelle rijbanen die naar je bestemming voeren. Welke rijbaan je ook kiest, je zult je gedachten, beelden en verwachtingen over de rijbaan die je volgt niet-reactief moeten leren beschouwen en loslaten. Je weet dat je je bestemming hebt bereikt wanneer je het gevoel hebt dat je ontwaakt. Dat je de droomwereld verlaat en in het licht van begrip, mededogen en vergeving ziet hoe de verschillende gebeurtenissen op de weg zich aaneenrijgen tot een betekenisvol en liefdevol verband.

Wat boeit me in al die verhalen?

Wat boeit me toch in al die levensverhalen van mensen die ik direct en indirect ontmoet? Zijn het de gebeurtenissen in hun leven of zijn het hun karakters? Zijn het de momenten van liefde en verraad, succes en falen of zijn het persoonlijke eigenschappen als oprecht en onoprecht? Of probeer ik grip te krijgen op mijn eigen verhaal? Functioneren hun verhalen als een spiegel waarin ik mijn verhaal probeer te lezen? Zoek ik via hen naar de verwondering in mijn eigen verhaal?

kernwaarden in de opvoeding

Welke kernwaarden dienen in je opvoeding te zitten zodat je later geen last hebt van je verleden? Ik kom tot de volgende waarden: Als kind heb je zekerheid en continuïteit nodig. Je moet er bovendien op kunnen vertrouwen dat wat er ook gebeurt of welke fouten je ook maakt er altijd iemand is die van je houdt, die je waardeert en begrip en mededogen met je heeft. Daarnaast moet je de ruimte en tijd krijgen om jezelf te ontwikkelen. Ook moet je in alle vrijheid kunnen leren hoe je door improvisatie en discipline je diepste gedachten en gevoelens kunt vormgeven. Tot slot zul je de mogelijkheid moeten krijgen om je eigen keuzes te maken. Wanneer je door fysiek en/of geestelijk misbruik de toegang tot deze kernwaarden is ontzegd dan kan het jaren duren voordat je de last van je verleden kunt loslaten.

Zie ook:
zelfstandig
straf en schuld
de drie d’s
mijn opvoeding
zekerheid