Categorie: de keizer of god

Er is een hardnekkig misverstand dat het spirituele altijd een op een moet worden omgezet naar het wereldlijke. Hierover zei Christus in zijn reactie op de vraag ‘Is het toegestaan belasting te betalen aan de keizer of niet? ‘ Antwoord: ‘Geef aan de keizer wat de keizer toekomt en aan God wat God toekomt.’ Lees eerst de columns de keizer of God, postrevolutie en oordelen.

Zie ook de categorie verantwoordelijk en gesprekken met en over god.

ik en/of wij

Ik heb het niet zo op groepen. Waar ik vooral moeite mee heb zijn mensen die hun individualiteit opgeven en zich blind overgeven aan de normen en waarden van een groep zoals die van een sekte. Dit betekent niet dat ik het individu boven de groep plaats. De wereld is als een ouderwetse weegschaal. Ik en wij staan ieder aan één kant van de weegschaal. Slechts in het midden vind je hun echte waarde. Deze ontdek je door het gewicht los te laten dat je aan je persoonlijke identiteit en aan je groepsidentiteit hecht. Wanneer je dit doet besef je dat je in je leven niet dient te kiezen voor ik óf wij maar voor ik én wij. De wereld is als een ouderwetse weegschaal. Ik en wij staan ieder aan één kant van de weegschaal. Slechts in het midden vind je hun echte waarde., dat je twee verantwoordelijkheden hebt. In de wisselwerking tussen deze verantwoordelijkheden ervaar je de spirituele aard van ik en wij.

Zie ook:
postrevolutie
medeverantwoordelijk
een nieuw koppelteken

onze zachte onderbuik

Begrip en mededogen zijn belangrijke waarden in onze cultuur. Ze vormen niet alleen onze kracht maar ook onze zwakte. Meedogenloze egoïsten en woedende machomannetjes kunnen gemakkelijk een gat slaan in onze zachte onderbuik. We bieden hen daarvoor de ruimte door ons vast te klampen aan het idee dat begrip en mededogen één op één vertaald dienen te worden in maatschappelijke normen. We realiseren ons niet dat je maatschappelijk soms ook hard moet zijn. Dat kan met behoud van begrip en mededogen. Wanneer je hierin slaagt ben je als de ouder van de seriemoordenaar die weet dat hij van zijn kind houdt maar er ook mee instemt dat de maatschappij harde maatregelen neemt om zich tegen hem te beschermen.

Zie ook:
begrip mededogen en vergeving
hard en hart
postrevolutie
statement
onthecht handelen
insluiten

wereldproblemen

Ik voel me de laatste dagen onrustig. Wanneer ik het waarom daarvan probeer vast te stellen besef ik dat ik de afgelopen tijd sterk geconcentreerd ben geweest op de politieke en maatschappelijke problemen in de wereld. Hierdoor ben ik vervreemd geraakt van mijn diepste zelf. Nu zou ik me kunnen verontschuldigen door te zeggen dat ik me medeverantwoordelijk voel voor wat er in de wereld gebeurt maar dat is te gemakkelijk en opportunistisch. Er is nooit een rechtvaardiging voor mijn handelen wanneer het niet voortkomt uit een rustige en stille beschouwing van mijn innerlijk. Mijn besluit staat daarom vast. Ik zorg dat ik eerst weer in het reine kom met mezelf voordat ik me opnieuw op de wereldproblemen stort.

vijftien minuten roem

In mijn zoektocht naar wat het geweld in ons doet ontwaken komt de volgende vraag in me op: Waarom zijn er zoveel mensen op zoek naar hun vijftien minuten roem? Terwijl ik de vraag op me in laat werken moet ik denken aan drugsbendes in Zuid-Amerika. Via de weg van drugs, geld en macht proberen bendeleden hun sociale status te vergroten. Geweld is voor hen niet iets waar ze zich voor schamen maar de uitdrukking van de door hen gewenste status. Hun in bloed gedrenkte roem geeft zin aan het leven, hoe kort dit leven misschien ook is. Dit antwoord roept een volgende vraag bij me op: Wie ben ik om hen te veroordelen? Waarom zou de weg die zij volgen verkeerd zijn? Om deze vraag te kunnen beantwoorden besluit ik mijn eigen gevoelens onder ogen te zien. Het lijden dat zij veroorzaken botst met mijn diepste gevoel als mens: tederheid en mededogen. Maar heb ik het recht om hen op grond daarvan te veroordelen? Nee, maar de reden dat ik het toch doe, is niet mijn gevoel maar het feit dat de rechten die zij zichzelf toekennen de maatschappelijke rechten van anderen onevenredig beperken. Ondanks het feit dat ik hun gedrag maatschappelijk veroordeel zijn vanuit spiritueel oogpunt de 65 jaar dat ik leef niet meer of minder waard dan hun vijftien minuten roem.

Zie ook:
oordelen
het recht op ..
het recht van de ..

oordelen

Er bestaan verschillende fases in het oordelen. Oordelen begint met beoordelen, het beschouwen van iets of iemand, vervolgens vel je een oordeel en tot slot veroordeel je, wijs je af. Er is een bijbelse uitspraak die waarschuwt voor deze fuik: Oordeel niet opdat gij niet geoordeeld wordt. Wanneer je deze uitspraak letterlijk neemt is niet oordelen het beste dat je kunt doen. Dit gaat echter voorbij aan je maatschappelijke verantwoordelijkheid als mens. Er is nog een andere weg. Hierbij weet je dat je in het proces van oordelen het zicht kwijt kunt raken op het grote geheel waarin geen afwijzing bestaat. Je velt daarom pas een oordeel wanneer je hebt vastgesteld dat je jezelf in de fase van het beoordelen niet hebt laten leiden door goed- of afkeuring. Wanneer je op deze manier te werk gaat is een eventuele veroordeling geen persoonlijke afwijzing maar een maatschappelijke.

Zie ook:
wie zonder zonde is
vijftien minuten roem

de ultieme test

Het einde van het leven is voor veel mensen het moment waarop ze de ultieme test ondergaan bestaande uit twee vragen: ‘Wat heeft het leven voor mij betekend?’ en ‘Wat heb ik voor het leven betekend?’ Door deze vragen te beantwoorden zonder jezelf te veroordelen ontstaat er rust in je geest. Rust waarin antwoorden oplossen in het licht van acceptatie en overgave.

Zie ook:
mijn laatste twee vragen
drie aandachtspunten
onheilsprofeet
als de dood een keuze is
wie schrijft die blijft
bevoorrecht

drie aandachtspunten

Drie belangrijke aandachtspunten in het leven: je persoonlijke groei en ontwikkeling, je bijdrage aan de maatschappij en je spirituele bewustzijn. Drie vragen: Benut ik mijn talenten en mogelijkheden? Lever ik een positieve bijdrage aan de wereld? Ben ik me bewust van de essentie van het leven?