Categoriearchief: groepen

In deze categorie vind je columns over groepen, kuddegedrag en over de relatie tussen ik en wij. In de drie subcategorieën vind je selecties van drie specifieke thema’s: collectief, criminele bendes en sektes.

coronavirus

Wat de gevolgen van het coronavirus zijn voor het dagelijks leven weten we intussen allemaal. Wat het met onze visie op de rol van de overheid gaat doen weten we nog niet. Ik denk aan de gevolgen van de noodtoestand. We zijn in de afgelopen decennia gewend geraakt aan steeds meer individuele vrijheid. We maken nu een toestand mee waarbij de overheid hard ingrijpt in deze vrijheid. Ik vraag me af of onze visie zal veranderen. Zullen we de sturende en dwingende rol van de overheid normaal gaan vinden?

Zie ook:
lockdown
totale lockdown

leven in angst

Hoe gaan groepen om met angst wanneer ze dagelijks worden geconfronteerd met dreiging en geweld? Als individu hebben we geleerd om gevaren in te schatten en op grond daarvan te vluchten of te vechten. Terwijl ik hierover nadenk, besef ik dat groepen op dezelfde manier reageren. In plaats van op de vlucht te slaan verstoppen sommigen zich echter diep in de kudde waar de kans om op te vallen en te worden aangevallen het kleinst is. Hier in het kalme midden leiden ze een ogenschijnlijk veilig leven.

anarchist

Ik ben geen anarchist maar ik zou het soms wel willen zijn. Hoe nuttig een centrale overheid ook is, ze wordt vaak misbruikt door machtswellustelingen die erop kicken om anderen te manipuleren en aan hun machtswellust te onderwerpen. Een anarchist wijst om die reden een centrale overheid af en legt de macht bij kleine samenwerkingsverbanden. Ondanks dat ik soms een anarchist wil zijn, kies ik er uiteindelijk toch niet voor. Ik geloof niet dat kleine anarchistische groepen beter functioneren dan een centrale overheid. Ook in anarchistische groepen heb je machtswellustelingen. Nee, dan heb ik liever een democratisch geleide overheid met deskundigen van verschillende pluimage binnen een onafhankelijk rechtssysteem.

Zie ook: ongebonden

Zo kun je toch niet gelukkig zijn!

Ik merk dat ik onbewust denk: Zo kun je toch niet gelukkig zijn! Vrouwen in Arabische landen die hun maatschappelijke vrijheid moeten opofferen ter meerdere eer en glorie van hun echtgenoot. Chinezen die moeten leven met een allesomvattende overheidscontrole. Mexicanen die hun leven niet zeker zijn door drugsbendes. Ik merk dat ik er onbewust van uitga dat je in dit soort situaties niet gelukkig kunt zijn. Maar waarom zou je niet gelukkig kunnen zijn in een wereld met minder vrijheden en veiligheid dan wij? Toen dit tot me doordrong was het plotseling alsof ik in het leven van al deze mensen keek en zag hoe gelukkig en tevreden sommigen zijn.

Zie ook: ik hoop het niet mee te maken

gevoel van verbondenheid

Mijn gevoel van verbondenheid ontstaat wanneer de persoon die ik ben en dat wat ik waarneem in elkaar overvloeien. Op het moment dat dit gebeurt is het alsof de kernen van twee atomen fuseren. Ruimte en tijd, die de scheiding in mijn wereld in stand hielden, verdwijnen. Wat overblijft is wat onafhankelijk is van ruimte en tijd. Het diepe weten en voelen dat ik mezelf ben en dat ik tegelijkertijd jou ben en alles wat is.

Zie ook: ik of wij

 

trilemma

Ik heb een trilemma, drie tegenstrijdige standpunten waaruit ik een keuze denk te moeten maken. Allereerst Tom Cruise, een acteur met een stralende glimlach waarmee hij de kijker voor zich inneemt. Op de tweede plaats Scientology, een sekte waarvan Tom Cruise een fervent aanhanger en het bekendste gezicht is. Op de derde plaats het streven van Scientology om de mens te bevrijden van beklemmende  ervaringen en gevoelens. Het trilemma waarin ik gevangen zit: Pleeg ik verraad aan mezelf wanneer ik naar films met Tom Cruise kijk terwijl ik weet dat Scientology mensen financieel uitmelkt, isoleert en onderwerpt aan het gezag van de sekteleider David Miscavige en is Scientology echt alleen maar een sekte?

Zie ook:
scientology
spagaat
antidogmatisch

 

het nieuwe collectivisme

Stel dat de mensheid als collectief een identiteit kan ontwikkelen die meer is dan de som van de individuele groepsleden. Er is echter één voorwaarde: Het individu dient zichzelf volledig weg te cijferen ten gunste van het collectief. Moet ik me in dat geval niet verzetten tegen de opkomst van het nieuwe collectivisme dat momenteel de wereld overspoelt? Van het Westers commerciële collectivisme tot het gedigitaliseerde Chinese staatscollectivisme. Maar stel dat het collectief verder zal kunnen reiken en meer zal kunnen bereiken dan het individu? Waarom zou ik me er dan tegen verzetten? Misschien groeit de naastenliefde wel doordat we met het loslaten van onze individualiteit ook ons egoïsme kwijtraken. Of misschien krijgt het collectief wel een eigen bewustzijn waarin individuen spiritueel worden herboren.

Zie ook:
Neanderthalers 2.0
collectief