Categoriearchief: politiek

Politiek, ik wil er spiritueel eigenlijk niet mee bezig zijn maar het is mijn verantwoordelijkheid als mens om er wel mee bezig te zijn.

dualisme

Ik twijfel of we meer dualisme moeten willen in de Tweede Kamer, een duidelijker scheiding tussen het Kabinet dat regeert en de Tweede Kamer die controleert. We hebben al instituten zoals de Eerste Kamer en de Ombudsman om de wetgevende macht van het Kabinet en de macht van uitvoeringsinstanties te controleren.

Ik ben er voorstander van dat we hun controlerende macht versterken. Bijvoorbeeld door de Eerste Kamer niet alleen nieuwe wetten te laten toetsen aan bestaande wetten maar ook aan normen van billijkheid en redelijkheid en niet aan eigen politieke standpunten. We zouden ook de reacties van klokkenluiders binnen de overheid beschikbaar moeten stellen aan een organisatie die breder is en meer bevoegdheden heeft dan de Ombudsman.

Waarom? In tegenstelling tot veel andere landen hebben we in Nederland een brede volksvertegenwoordiging, verdeeld over een groot aantal politieke partijen. Dit heeft een cultuur doen ontstaan waarin coalitie en oppositie gedwongen zijn compromissen te sluiten. Wanneer we kiezen voor meer dualisme zal dat de politieke cultuur verharden met als gevolg polarisatie en minder bereidheid compromissen te sluiten.

Zie ook:
frauderende politici
polarisatie
principieel
Het einde van de democratie?

bashen

Ik heb me geërgerd aan het bashen van Rutte, het verbale inbeuken op hem. Wat ik miste in het politieke debat was begrip. Je kunt Rutte bestempelen als leugenaar maar je kunt je ook verdiepen in zijn verklaring dat hij zich een bepaalde uitspraak niet kan herinneren. Ik kan me dat voorstellen. In zijn positie moet hij stapels documenten lezen en ontelbare gesprekken voeren. Bovendien is hij als persoon sterk gericht op het bereiken van consensus en minder op details. Hij legt zich niet gelijk vast op een uitspraak of standpunt maar zoekt in een informele sfeer naar het gezamenlijk belang. Door zijn flexibiliteit weet hij compromissen te sluiten. Deze vormen het hart van onze democratie. Om compromissen te kunnen sluiten moet je vrijuit kunnen brainstormen en moet duidelijk zijn wanneer dit wel of niet kan. Dat was in dit geval niet duidelijk omdat de rol van verkenner niet vast ligt.

Zie ook:
een nieuw gezegde
Het einde van de democratie?
principieel

individualiteit

Een individu is een niet op te splitsen eenheid met een eigen individualiteit, een eigen aard. Het is deze individuele aard die voor machthebbers een doorn is in het oog. Zij verdragen geen andere individuen naast zich die hen van hun troon kunnen stoten. Ze proberen daarom ieders individuele aard te vervangen door een collectieve aard, een gemeenschappelijke manier van denken, voelen en doen. Zoals het communisme heeft laten zien gaat dit ten koste van het economisch initiatief. De economie stagneert of stort zelfs in. Door schade en schande wijs geworden hebben de Chinese leiders daarom het communistisch ideaal verruimd en meer ruimte gegeven aan het individuele initiatief. De herwonnen vrijheid beperkt zich echter tot de economie. Op alle andere fronten wordt de individualiteit in een collectief keurslijf geperst. Het individuele lijden dat hieruit voortkomt zie je terug in Sinkiang, Tibet en Hongkong.

Zie ook: individu

misbruik van het recht

Het recht zoals wij dat kennen is de erfenis van vele generaties die met wet- en regelgeving de basis hebben gelegd voor onze democratie. De gezondheid van een democratie kun je aflezen uit het misbruik dat van het recht wordt gemaakt. Op dit moment groeit het misbruik. Individuen en belangengroepen zoeken via de rechterlijke macht de mazen in de wet op om politieke standpunten door te drukken. Politiek hoort niet bij de rechterlijke macht. Het is de taak van democratisch gekozen politici om nieuwe overtuigingen in de samenleving te toetsen aan bestaande wet- en regelgeving en de wet eventueel aan te passen. Het feit dat belangengroepen links en rechts de politiek passeren wekt twijfel aan de vakbekwaamheid van politici en ambtenaren.

Zie ook:
the rule of law
schandpaal
kantelpunt in de democratie

the rule of law

De wet dient de grondrechten en veiligheid van burgers, eigendommen en contracten te beschermen. Zij dient duidelijk, consistent en openbaar toegankelijk te zijn. Wetten dienen te worden vastgelegd, gecontroleerd en uitgevoerd in een open proces. ‘The rule of law’ is de regel binnen de rechtsstaat dat iedereen aan de wet is onderworpen, ook de overheid. Deze regel biedt minder zekerheid dan je zou verwachten. Wetten kunnen onder druk van een meerderheid zodanig worden gewijzigd dat de rechten van minderheden worden geschonden. Ook kan de meerderheid een individu onbeperkte macht geven waardoor deze zich niet gebonden voelt aan de ‘rule of law’. Dit gebeurt momenteel wereldwijd in landen waar overheden en autocraten met desinformatie de angst onder de bevolking aanwakkeren. Zij krijgen hiermee onbeperkte macht en wijzigen vervolgens de wet ten koste van minderheden en ten gunste van zichzelf.

Zie ook: misbruik van het recht

achtervoegsel -loos

De betekenis van het achtervoegsel -loos is ‘zonder’ zoals in machteloos. Ik heb soms het gevoel dat ik machteloos sta tegenover de gevolgen van mijn ziekte, de pandemie en het verlies van democratische waarden in de wereld. Desondanks ontstaat er binnen mezelf iets bijzonders. Bijzonder omdat zonder de ballast van het verlangen naar macht, naar invloed en controle, er ongewone mogelijkheden ontstaan. Ongewoon stamt van het werkwoord wennen. Doordat ik verlies wat ik gewend was ontstaat ruimte voor nieuwe gebeurtenissen en ervaringen.

Zie ook: Titanic

voor wat hoort wat

Een van de oorzaken van de politieke problemen in Amerika is het stelsel van individueel gekozen volksvertegenwoordigers. Kandidaten dienen zelf te zorgen voor fondsen om hun pr te betalen. Dit heeft een politiek doen ontstaan van ‘voor wat hoort wat’. Met deals worden functies en standpunten geruild voor financiële en politieke steun. Dit stelsel past bij een bedrijfscultuur waar het principe van ‘me first’ geldt, het commerciële speelveld waar Trump zich heer en meester voelde. Hij verkeek zich echter op het feit dat in de politiek andere regels en wetten gelden. Meende dat hij Mike Pence, die zijn functie als vicepresident aan hem had te danken, onder druk kon zetten om in het Huis van Afgevaardigden de uitslag van de presidentsverkiezing te veranderen. Hij besefte niet dat, hoe graag Mike Pence het ook voor hem had willen doen, hij het niet kon doen omdat de wet het hem verbood.