Categoriearchief: politiek

Politiek, ik wil er spiritueel eigenlijk niet mee bezig zijn maar het is mijn verantwoordelijkheid als mens om er wel mee bezig te zijn.

leedvermaak

Ik kijk met leedvermaak naar de Brexit. Niet naar het drama dat het voor veel Britten is maar naar de puinhoop die ontstaat wanneer je het democratisch proces misbruikt en het niet goed toepast. Het begon toen Cameron het referendum misbruikte om zijn macht in het parlement te vergroten. Daarna werd het ingezet voor een probleem dat er te complex voor is. Niet alleen voor de bevolking maar zelfs voor politici die hun gebrek aan kennis opvulden met leugens. Zij reduceerden de Brexit tot een enkele ja-nee vraag terwijl de diverse aspecten feitelijk om aparte referenda vroegen. Ook is het statistisch raar om de uitslag van een ja-nee referendum rechtsgeldig te laten zijn bij 50% van de stemmen + 1. Je zou er een statistische afwijking van tenminste 5% bij op moeten tellen. Gelet op het ingrijpende gevolg van de beslissing dien je jezelf af te vragen of de uitslag zelfs niet 75% had moeten zijn zoals bij een grondwetsherziening in onze eerste en tweede Kamer.

Zie ook: referendum

the winner takes it all

Economie kan niet zonder ambitie, zonder mensen die de beste willen zijn. Als beloning krijgt de beste het meeste geld en de meeste macht. ‘The winner takes it all.’ Deze tekst die ABBA gebruikte voor een emotioneel nummer over scheiding, zou je kunnen gebruiken voor de wereldwijde economische scheiding die momenteel plaats vindt. Door de globalisering stromen geld en macht naar een kleine groep superrijken, multinationals en landen. Waar winnaars zijn, zijn echter ook verliezers. De groep verliezers wordt steeds groter. Dit besefte ik toen ik hoorde hoe Trump de Brexiteers steunde. In zijn visie als ondernemer-politicus onderwerp je landen aan je macht door hen tot voorkeursleverancier te benoemen. Dat hij de Britten in armoede stort zodra hij hen heeft losgeweekt van de Europese Unie en een andere leverancier voor de Britten vindt, vertelt hij er niet bij en het is maar de vraag of zij dit beseffen.

Zie ook: politieke slavernij

ontsla die man

Als verkooptrainer heb ik altijd het belang van interesse in de klant benadrukt. Echte interesse begint met zelfreflectie en zelfkritiek. Door je oprecht en onbevooroordeeld in te leven in de klant ontdek je wat het beste aansluit bij zijn behoeften. Wanneer ik naar Trump kijk dan zie ik een slechte verkoper. Een narcist die uit is op persoonlijke roem, zichzelf verheerlijkt door anderen zwart te maken, de kiezer manipuleert met leugens en bedrog en die je iets opdringt waar je later spijt van hebt. Mijn advies is: Ontsla die man! Hij is hoogstens geschikt als kofferbak verkoper. Met Trump als president boekt de kiezer misschien op korte termijn winst maar verliest hij op lange termijn het vertrouwen in de democratische rechtsstaat.

Zie ook:
mijn baas is een narcist
mindfucker

theocratisch Amerika

Volgens de leiders in een theocratie zijn zij door god uitverkoren voor een gecombineerde politieke en religieuze taak. Dit is anders dan in een democratie waar kerk en staat wettelijk zijn gescheiden. In Amerika ligt deze scheiding vast in het eerste amendement van de grondwet. Dit amendement verbiedt het Congres wetten te maken die een bepaalde religie bevoorrechten. Desondanks glijdt Amerika af naar een theocratie. Op het eerste oog valt dit niet op omdat er bijvoorbeeld  geen presidenten zijn die ook een geestelijk ambt bekleden. Toch heeft de geestelijkheid een grote vinger in de pap via christelijke organisaties als ‘The Fellowship’. Bovendien heeft iedere president persoonlijke banden met fundamentalistische predikanten en is hij voor zijn verkiezing van hen afhankelijk. Voor deze christenen maakt het niet uit of de president doodsbedreigingen uit, liegt, bedriegt, zijn macht misbruikt en zich bezondigt aan zelfverheerlijking zolang hij hun politieke agenda maar ten uitvoer brengt, zoals de aanstelling van conservatieve rechters bij het hooggerechtshof.

Zie ook: theocratie

anarchist

Ik ben geen anarchist maar ik zou het soms wel willen zijn. Hoe nuttig een centrale overheid ook is, ze wordt vaak misbruikt door machtswellustelingen die erop kicken om anderen te manipuleren en aan hun machtswellust te onderwerpen. Een anarchist wijst om die reden een centrale overheid af en legt de macht bij kleine samenwerkingsverbanden. Ondanks dat ik soms een anarchist wil zijn, kies ik er uiteindelijk toch niet voor. Ik geloof niet dat kleine anarchistische groepen beter functioneren dan een centrale overheid. Ook in anarchistische groepen heb je machtswellustelingen. Nee, dan heb ik liever een democratisch geleide overheid met deskundigen van verschillende pluimage binnen een onafhankelijk rechtssysteem.

Zie ook: ongebonden

Zo kun je toch niet gelukkig zijn!

Ik merk dat ik onbewust denk: Zo kun je toch niet gelukkig zijn! Vrouwen in Arabische landen die hun maatschappelijke vrijheid moeten opofferen ter meerdere eer en glorie van hun echtgenoot. Chinezen die moeten leven met een allesomvattende overheidscontrole. Mexicanen die hun leven niet zeker zijn door drugsbendes. Ik merk dat ik er onbewust van uitga dat je in dit soort situaties niet gelukkig kunt zijn. Maar waarom zou je niet gelukkig kunnen zijn in een wereld met minder vrijheden en veiligheid dan wij? Toen dit tot me doordrong was het plotseling alsof ik in het leven van al deze mensen keek en zag hoe gelukkig en tevreden sommigen zijn.

Zie ook: ik hoop het niet mee te maken

de grootste gevangenis

Waar staat de grootste gevangenis ter wereld? Is dat Rikers Island in New York met een capaciteit van 10.000 gevangenen? Of moet ik niet naar de officiële capaciteit kijken maar naar het werkelijk aantal gevangenen? Tihar in India met een capaciteit van 6000 gevangenen en een feitelijk aantal van 14000. Of is het beeld dat ik van een gevangenis heb te beperkt en moet ik het breder zien dan een gebouw of gebouwencomplex? Wat te denken van de concentratiekampen in Noord Korea en China waar honderdduizenden dwangarbeid verrichten en worden gemarteld en gehersenspoeld? Of moet ik het nog breder zien? Is het Midden Oosten misschien de grootste gevangenis ter wereld? Vijftig procent van de bevolking leeft er onder het juk van mannelijke familieleden. Maar vinden deze vrouwen dat zelf ook? Stel dat ze dat niet vinden, lijden ze dan misschien aan het stockholmsyndroom? Lijden we eigenlijk allemaal niet aan het stockholmsyndroom? Hebben we ons erbij neergelegd dat we de gevangenen zijn van het leven en is dat de reden waarom we het leven zo liefhebben?

Zie ook: stockholmsyndroom