Categoriearchief: politiek

Politiek, ik wil er spiritueel eigenlijk niet mee bezig zijn maar het is mijn verantwoordelijkheid als mens om er wel mee bezig te zijn.

Zo kun je toch niet gelukkig zijn!

Ik merk dat ik onbewust denk: Zo kun je toch niet gelukkig zijn! Vrouwen in Arabische landen die hun maatschappelijke vrijheid moeten opofferen ter meerdere eer en glorie van hun echtgenoot. Chinezen die moeten leven met een allesomvattende overheidscontrole. Mexicanen die hun leven niet zeker zijn door drugsbendes. Ik merk dat ik er onbewust van uitga dat je in dit soort situaties niet gelukkig kunt zijn. Maar waarom zou je niet gelukkig kunnen zijn in een wereld met minder vrijheden en veiligheid dan wij? Toen dit tot me doordrong was het plotseling alsof ik in het leven van al deze mensen keek en zag hoe gelukkig en tevreden sommigen zijn.

Zie ook: ik hoop het niet mee te maken

de grootste gevangenis

Waar staat de grootste gevangenis ter wereld? Is dat Rikers Island in New York met een capaciteit van 10.000 gevangenen? Of moet ik niet naar de officiële capaciteit kijken maar naar het werkelijk aantal gevangenen? Tihar in India met een capaciteit van 6000 gevangenen en een feitelijk aantal van 14000. Of is het beeld dat ik van een gevangenis heb te beperkt en moet ik het breder zien dan een gebouw of gebouwencomplex? Wat te denken van de concentratiekampen in Noord Korea en China waar honderdduizenden dwangarbeid verrichten en worden gemarteld en gehersenspoeld? Of moet ik het nog breder zien? Is het Midden Oosten misschien de grootste gevangenis ter wereld? Vijftig procent van de bevolking leeft er onder het juk van mannelijke familieleden. Maar vinden deze vrouwen dat zelf ook? Stel dat ze dat niet vinden, lijden ze dan misschien aan het stockholmsyndroom? Lijden we eigenlijk allemaal niet aan het stockholmsyndroom? Hebben we ons erbij neergelegd dat we de gevangenen zijn van het leven en is dat de reden waarom we het leven zo liefhebben?

Zie ook: stockholmsyndroom

het nieuwe collectivisme

Stel dat de mensheid als collectief een identiteit kan ontwikkelen die meer is dan de som van de individuele groepsleden. Er is echter één voorwaarde: Het individu dient zichzelf volledig weg te cijferen ten gunste van het collectief. Moet ik me in dat geval niet verzetten tegen de opkomst van het nieuwe collectivisme dat momenteel de wereld overspoelt? Van het Westers commerciële collectivisme tot het gedigitaliseerde Chinese staatscollectivisme. Maar stel dat het collectief verder zal kunnen reiken en meer zal kunnen bereiken dan het individu? Waarom zou ik me er dan tegen verzetten? Misschien groeit de naastenliefde wel doordat we met het loslaten van onze individualiteit ook ons egoïsme kwijtraken. Of misschien krijgt het collectief wel een eigen bewustzijn waarin individuen spiritueel worden herboren.

Zie ook:
Neanderthalers 2.0
collectief

 

het politieke bed

Er zijn drie hoofdpijndossiers waar de politiek mee worstelt: klimaatverandering, immigratie en globalisatie. Ook de burger worstelt met deze problemen. Hij heeft daarnaast echter nog een ander probleem, de onoverzichtelijke bureaucratische regelgeving waarmee politici de dossiers te lijf gaan. De burger wil heldere simpele oplossingen waarover hij zich het hoofd niet hoeft te breken. Aangezien het hem niet lukt om deze zelf te bedenken zoekt hij zijn heil bij politici als Thierry Baudet. Deze lijkt intellectueel tegengas te kunnen geven aan de bureaucratische haarklovers. De kans is echter groot dat hij niet alleen het politieke bed opschudt maar ook een stofwolk van negatieve emoties zal doen opwaaien, van opgekropte frustraties tot woede, haat en venijn. Ben ik bang dat dit gebeurt? Nee, waarom zou ik? Is het vrijkomen van emoties niet een onvermijdelijk gevolg van de cyclus van vastzitten en loslaten? Maak ik me zorgen? Ja, maar ik hoop dat onze beschaving de emoties zal kunnen beteugelen en ten goede zal keren.

 

Neanderthalers 2.0

We dreigen in het westen de Neanderthalers te worden van de 21ste eeuw. Er zijn meerdere theorieën waarom Neanderthalers zijn uitgestorven. Volgens recente theorieën zijn ze uitgestorven door hun geringe aantal, de geografische spreiding en de daardoor beperkte collectieve kennis. Iets soortgelijks gebeurt er op dit moment met ons in het westen. Ronddolend in individualisme dreigen we onze positie in de wereld kwijt te raken aan het centraal geleide collectivisme in China.

Zie ook:
collectief
het nieuwe collectivisme

 

Make America great again!

Het is maar de vraag of Trump zijn slogan ‘Make America great again!’ zal kunnen waarmaken. Het tegenovergestelde van great lijkt waarschijnlijker: small, unimportant, ordinary, loser. De invloedssfeer van Amerika krimpt doordat ze zich binnen haar landsgrenzen terugtrekt. Rusland en China nemen de economische en politieke ruimte over die Amerika achterlaat. Echte grootsheid ontstaat in de geest van de mens. Om Amerika weer groots te maken zal Trump iets moeten doen aan de politieke en economische polarisatie die de Amerikaanse geest splijt. Gelet op zijn karakter gaat hem dit waarschijnlijk niet lukken. Hij is geen John F. Kennedy of Martin luther King. Hierdoor is de kans groot dat zijn presidentschap straks bekend zal staan als: How America made itself a loser.

 

geschiedenisles?

Na de tweede wereldoorlog dachten we dat ons economisch en democratisch systeem overal in de wereld welvaart en welzijn zou brengen. Landen als de Sovjet Unie en China die zich tegen ons verzetten, werden economisch en politiek geïsoleerd. Vanaf het moment dat hun economieën instortten waanden we ons zelfs oppermachtig. Verblind door het grote geld zagen we wereldwijd nieuwe kansen. We hadden echter buiten de waard gerekend. In de ingestorte economieën grepen radicale autocraten de macht. Zij kopieerden ons economisch systeem en schoven het democratisch gedachtegoed terzijde. Een belangrijk principe van de democratie, individuele vrijheid en verantwoordelijkheid, werd aan hun machtsstreven ondergeschikt gemaakt. Verblind door de nieuwe rijkdom veranderde op dat moment de westerse economie in een graai-economie. Degenen die onderaan de economische ladder belandden, verloren hun geloof in de politiek en leverden zich over aan radicale autocraten die beloofden de westerse positie en macht te herstellen.