vijftien minuten roem

In mijn zoektocht naar wat het geweld in ons doet ontwaken kwam de volgende vraag bij me op: Waarom zijn er zoveel mensen op zoek naar hun vijftien minuten roem? Het antwoord werd me duidelijk toen ik moest denken aan de drugsbendes in Zuid-Amerika. Via de weg van drugs, geld, macht en roem proberen de bendeleden hun aanzien te vergroten. Geweld is voor hen niet iets om zich voor te schamen maar een uitdrukking van hun heldenstatus. Hun in bloed gedrenkte roem geeft zin aan hun leven hoe kort dit soms ook is. Dit antwoord roept een volgende vraag bij me op: Wie ben ik om hen te veroordelen? Waarom zou de weg die zij volgen verkeerd zijn? Om deze vraag te kunnen beantwoorden besluit ik mijn eigen gevoelens onder ogen te zien. Het lijden dat ze veroorzaken botst met mijn diepste gevoelens als mens: tederheid en mededogen. Maar geven mijn gevoelens mij het recht om hen te veroordelen? De reden dat ik dit toch doe is dat de rechten die zij zichzelf maatschappelijk toekennen de rechten van anderen onevenredig beperken. Ondanks mijn veroordeling besef ik dat spiritueel gezien de 65 jaar dat ik leef niet meer of minder waard zijn dan hun vijftien minuten roem.

Zie ook: oordelen