Categoriearchief: kiezen

Er zijn zoveel mensen die zeggen geen kansen te hebben gehad maar ze hebben niet de moed gehad om te kiezen.

guilty pleasure

Er is een televisie genre dat volledig draait op het gevoel van guilty pleasure. Programma’s waar deelnemers acteren op de grens van wat we sociaal acceptabel vinden. Alhoewel we ervan genieten, voelen we ons ook vaak schuldig omdat we ervan genieten. Er zijn meer momenten waarop we een mix van schuld en genot ervaren. Op een feestje lachen we besmuikt om een foute grap, we hebben seks op een plaats waar we kunnen worden betrapt en genieten van muziek waar we ons volgens anderen voor zouden moeten schamen. Het is de aloude spanning tussen ik en wij. Kies ik voor mezelf of conformeer ik me aan de groep?

Zie ook: reality tv

retraite

Het belangrijkste argument voor de lockdown is voorkomen dat mensen met een zwakke gezondheid besmet raken met het coronavirus. Na de lockdown zullen we hier een hoge prijs voor betalen: een sterk gegroeide staatsschuld, werkloosheid, verminderde welvaart, stress, wachtlijsten in de zorg en een door dit alles kortere levensverwachting. Tezamen met het verlies van vrijheid zijn dit tegenargumenten voor een lockdown. Helaas kan het openbare debat hierover nu niet worden gevoerd. Het zou verzanden in een polariserende en emotionele discussie over vragen als: Kies je voor jezelf of voor elkaar? Weegt de winst van levensjaren die we nu in de zorg realiseren op tegen het verlies van levensjaren in de toekomst door de gevolgen van de lockdown? Ook al kun je het openbare debat niet voeren, je kunt wel proberen deze en andere kritische vragen voor jezelf te beantwoorden. Zie de lockdown als een retraite waarin je jezelf afzondert van de buitenwereld om je te kunnen richten op spiritueel zelfonderzoek.

Zie ook:
lockdown
totale lockdown
componist
Hoe overleven we de coronacrisis?

als de dood een keuze is

We zijn gewend geraakt aan het idee dat de dood je overkomt wanneer het ‘je tijd is’. We gaan dood door een ongeluk, ziekte, ouderdom en in het uiterste geval door moord. Maar de dood kan ook een keuze zijn. Dit wisten we natuurlijk wel maar los van de enkeling die suïcide overwoog dachten we er eigenlijk niet over na. Dat doen we nu wel. Wanneer ons lijden ondraaglijk en uitzichtloos is geworden kiezen we voor euthanasie of palliatieve zorg. Een geheel andere keuze, die we al 75 jaar niet meer hebben hoeven maken, is: Ben ik bereid te sterven voor mijn idealen of voor anderen? Door de coronacrisis staan we nu voor een soortgelijke keuze: Waarom zou ik gebruikmaken van de medische zorg om mijn leven te verlengen wanneer ik een mooi en betekenisvol leven heb gehad en een ander dat nog niet heeft gehad?

Zie ook:
een zwaar gesprek
als je maar gezond bent
de ultieme test
zelfdoding

kiezen

Ondanks het feit dat het taalkundig maar een kleine stap is van keuren naar kiezen is het een grote stap voor een mens. Leer je als kind nog spelenderwijs te kiezen door de wereld te proeven met je mond en te beproeven met je handen. Later wordt kiezen moeilijker wanneer je moet leren kiezen tussen tegenstellingen als goed en kwaad, kracht en macht. Nog moeilijker is het om te kiezen voor iets of iemand zonder de ander of het andere te veroordelen.

backfire effect

De hersenen zijn niet ontstaan voor onafhankelijk wetenschappelijk onderzoek. Ze zijn bedoeld om snel een gevaarlijke situatie te kunnen inschatten en je gedrag erop af te stemmen. Te veel en diepgaand nadenken remt de vecht en vlucht respons en verkleint je overlevingskans. Zekerheid en zelfvertrouwen zijn in een noodsituatie belangrijker dan zuivere verklaringen. Dit heeft geleid tot het backfire effect: Wanneer je merkt dat de zekerheid die je dacht te hebben wordt bedreigd door onzekerheid zoek je bevestiging van wat zeker leek. Deze overlevingsstrategie passen we niet alleen toe in noodsituaties maar ook wanneer onze visie of ons geloof worden aangevallen. In dat geval kiezen we eerder voor ‘alternatieve feiten’ die ons gelijk lijken te bevestigen dan dat we onze opvattingen aan een kritische beschouwing onderwerpen.

Zie ook: rationeel of emotioneel

cognitieve dissonantie

Cognitieve dissonantie is het ongemakkelijke gevoel dat ontstaat wanneer feiten of ideeën botsen met ons diepste gevoel. Wanneer dit gebeurt kiezen we er eerder voor om met behulp van nieuwe argumenten ons denken aan te passen aan ons gevoel dan dat we ons gevoel kritisch onderzoeken. Om te voorkomen dat je verstrikt raakt in een eindeloze zoektocht naar nieuwe argumenten kun je beter je aandacht richten op je gevoel. Stel vast wat je diepste gevoelens zijn en waardoor ze zijn ontstaan. Waar komt bijvoorbeeld je gevoel van zelfstandigheid en onafhankelijkheid vandaan of waar je gevoel van verbondenheid en verdraagzaamheid? Door je gevoelens en die van anderen tot op de bodem te onderzoeken zul je ontdekken dat onder de diepste gevoelens een derde laag verborgen ligt die jou en anderen met elkaar verbindt. Een laag die niet ongemakkelijk maar vertrouwd aanvoelt.

 

godsdienstig stempel

Omdat je persoonlijkheid een belangrijke toegangspoort is tot je spirituele bewustzijn proberen godsdiensten invloed uit te oefenen op de ontwikkeling ervan. Zo kent het katholicisme drie belangrijke momenten waarop ze een stempel probeert te drukken op deze ontwikkeling: de doop, de eerste heilige communie en het vormsel. De doop en de eerste communie zijn keuzes die door de ouders worden gemaakt. Met het vormsel laat iemand zien dat hij ook zelf kiest voor het katholieke geloof. Voor de een is het vormsel een stimulans om op zoek te gaan naar een spirituele beleving binnen de katholieke kerk. Voor een ander is het een knellende band die een spirituele beleving juist in de weg staat. Waar je ook voor kiest, wanneer je de antwoorden loslaat die je op je zoektocht vindt, zul je ontdekken dat de spirituele beleving zich niets aantrekt van de vraag of je aangesloten bent bij een kerk of niet.