Categoriearchief: seriemoordenaars en psychopaten

Volgens sommige onderzoekers is 1% van de wereldbevolking een psychopaat.

primaire emotie

We spreken altijd in het meervoud over primaire emoties. Toch is er eigenlijk maar één primaire emotie: angst. Angst zet ons ertoe aan om te vechten of te vluchten. We hebben een dubbel gevoel bij angst. Enerzijds proberen we angstige situaties te vermijden, anderzijds zijn we gefascineerd door de angstige opwinding bij een onverwacht, onbekend of sluipend gevaar. Zonder angst zou de wereld er anders uitzien. De media en populisten zouden zich op andere onderwerpen richten en we zouden minder zwart-wit denken, minder in termen van goed en kwaad, positief en negatief. Ook zouden we een groot deel van onze passie verliezen, de opwinding die je voelt wanneer je de risico’s in het dagelijks leven probeert te bestrijden of te vermijden. Ondanks dit verlies zouden we in een wereld zonder angst ook iets bijzonders winnen: We zouden meer ontspannen zijn en genieten van een vredelievend bestaan. Of is dit te gemakkelijk gedacht? Zonder angst zou misschien een grote groep mensen, net als seriemoordenaars en psychopaten, geen mededogen en berouw hebben.

Zie ook:
primaire angsten
kijkersfile
horror vacui

over de doden niets dan goeds

Ik heb verschillende documentaires gezien over moordenaars. Wat me opvalt is dat over de slachtoffers vaak niets dan goeds wordt verteld. Maar zij zullen toch ook wel op zijn minst irritante karaktertrekken hebben gehad? Waarom worden deze niet genoemd? Willen de documentairemakers de moordenaars extra slecht laten overkomen door het contrast met de ‘goeden’ te versterken? Komen ze tegemoet aan de zwart-wit behoefte van de kijker die een illusie in stand probeert te houden waarin de goeden recht hebben op een plaats in de hemel en de slechteriken gedoemd zijn tot een plaats in de hel?

Zie ook:
grijstinten
troost

empathie

Empathie is een nuttig overlevingsinstrument. Door je in te leven in de gevoelens van anderen kun je zien of zij zich bijvoorbeeld bewust zijn van een gevaar dat je zelf nog niet hebt opgemerkt. Ons verlangen en streven naar empathie is zo sterk dat we blind zijn voor de valkuilen ervan. We verwarren bijvoorbeeld empathie met charme. Psychopaten en narcisten weten dit en maken misbruik van deze blinde vlek. Zij weten dat ze je met charme kunnen manipuleren. Het verlangen naar empathie maakt ons niet alleen blind, we zijn er ook verslaafd aan. De entertainment industrie misbruikt haar om er financieel beter van te worden. Zij betovert ons met in illusies verpakte empathie.

Zie ook:
mijn baas is een psychopaat
lang leve de psychopaat
mijn baas is een narcist
rattenblues

making a serial killer

Volgens de seriemoordenaar Tommy Lynn Sells pleegde hij zijn misdaden voor de ‘rush, a shot of dope’. Seriemoordenaars hebben geen of op z’n best een beperkt vermogen om zich in te leven in anderen en mee te voelen met hun liefde, verdriet en pijn. Gevoelloos verkrachten, martelen en doden ze hun slachtoffers. Wat is dan toch de rush waar Sels over spreekt? Beïnvloed door afwijkingen in de hersenen, gebrek aan respect en misbruik in de jeugd verzandt bij seriemoordenaars de zoektocht naar kracht en zelfvertrouwen in kille machtsuitoefening, woede, controle en haat. Gedrenkt in seksuele kracht en genot, vormt dit de cocktail waaraan zij zich laven, a shot of dope.

Zie ook: de ultieme kick

verharding

Ik ben verrast door mezelf. Ik blijk namelijk steeds minder moeite te hebben met harde juridische maatregelen zoals het levenslang opsluiten van seriemoordenaars. Ik ben verrast omdat ik mezelf altijd als een zachtaardig mens heb gezien. Ben ik misschien geïnfecteerd door de maatschappelijke verharding? Terwijl ik deze vraag tot me door laat dringen besef ik dat hard zijn mag. Ik heb het recht om hard te zijn op voorwaarde dat ik de invloed van mijn omgeving en emoties ken en me er niet door laat beïnvloeden. Zolang ik er nog door word beïnvloed dien ik mezelf te onthouden van harde standpunten.

Zie ook:
rechtvaardigheidsgevoel
wraak
resocialisatie

de ultieme kick

Je kunt de motieven van moordenaars in drie groepen verdelen: behoeften, gevoelens en ideeën. Behoefte aan respect, duidelijkheid, controle, macht, geld, erkenning en roem. Gevoelens als wraak, woede, jaloezie, eer, gekwetstheid en seks. Ideeën gebaseerd op maatschappelijke, religieuze en persoonlijke waanbeelden en opvattingen. Ook al heb ik gevoelsmatig geen enkel begrip voor moord, de motieven begrijp ik wel. Er is echter één motief waar niet alleen mijn gevoel maar heel mijn denken zich tegen verzet. Dat zijn de moorden die worden gepleegd omdat de moordenaar op zoek is naar de ultieme kick. Terwijl ik dit schrijf bedenk ik echter dat ik ook dit begrijp. Wie heeft er in zijn jeugd niet naar de ultieme kick gezocht? Naar een ervaring die achter bekende grenzen leek te liggen. Een ervaring waarvan je pas later ontdekte dat deze niet voorbij je grens lag maar vóór de grens, in het alledaagse.

Zie ook: making a serial killer

onze zachte onderbuik

Begrip en mededogen zijn belangrijke waarden in onze cultuur. Ze vormen niet alleen onze kracht maar ook onze zwakte. Meedogenloze egoïsten en woedende machomannetjes kunnen gemakkelijk een gat slaan in onze zachte onderbuik. We bieden hen daarvoor de ruimte door ons vast te klampen aan het idee dat begrip en mededogen één op één vertaald dienen te worden in maatschappelijke normen. We realiseren ons niet dat je maatschappelijk soms ook hard moet zijn. Dat kan met behoud van begrip en mededogen. Wanneer je hierin slaagt ben je als de ouder van de seriemoordenaar die weet dat hij van zijn kind houdt maar er ook mee instemt dat de maatschappij harde maatregelen neemt om zich tegen hem te beschermen.

Zie ook:
begrip mededogen en vergeving
hard en hart
antidogmatisch
statement
onthecht handelen
insluiten