Categorie: blind en verblind

Met de gezegdes ‘verblind door..’ en ‘blind voor..’ geven we aan dat iemand zelf verantwoordelijk is voor het feit dat hij geestelijk of emotioneel vastzit.

Zie ook de categorie kijken en zien.

zelfverkozen helden

Veel mensen die we helden noemen voelen zichzelf helemaal geen held. Ze deden slechts wat moest worden gedaan om iemand te helpen of te redden. Hun blinde onvoorwaardelijke inzet en de roem die ze ongevraagd verwierven heeft een grote aantrekkingskracht op anderen. Het is dan ook een thema in talloze actiefilms. De held die tegen wil en dank letterlijk en figuurlijk door muren heen breekt om een onschuldig en kwetsbaar persoon te redden uit de handen van een monster, een psychopaat. Je treft dit thema niet alleen aan in films maar ook in het dagelijks leven. Zelfverkozen helden die jacht maken op pedofielen om te voorkomen dat kinderen slachtoffer worden en terroristen die de wereld willen redden uit de handen van andersdenkenden.

Zie ook:
zelfverkozen aanklagers
maatschappelijke drijfjacht
moed
vijftien minuten roem
geduld

tweede persoonlijkheid

Bij een gespleten persoonlijkheid denken we meestal aan een dissociatieve persoonlijkheidsstoornis, een stoornis waarbij de patiënt meerdere persoonlijkheden heeft waar hij geen controle over heeft. Door de extreme vorm van deze stoornis vergeten we soms dat er ook een minder opvallende variant bestaat. Hierbij heeft iemand een innemend uiterlijk, knap gezicht en aanstekelijke glimlach. Op grond daarvan worden hem succes en positieve eigenschappen toegekend, zoals eerlijkheid, intelligentie en vriendelijkheid. Door de bewondering die hem ten deel valt overschat hij zichzelf en raakt blind voor de negatieve aspecten van zijn persoon. Deze gaan daardoor een eigen leven leiden. Verblind door het uiterlijk ziet ook de omgeving deze tweede persoonlijkheid niet en wil niet geloven dat iemand behalve een knap en charmant persoon ook een leugenaar, oplichter of zelfs een moordenaar kan zijn.

Zie ook:
het recht van de ..
mijn baas is een narcist
dissociatie
gespleten persoonlijkheid
religieuze scammers en kwakzalvers
grensoverschrijdend gedrag

ik en/of wij

Ik heb het niet zo op groepen. Waar ik vooral moeite mee heb zijn mensen die hun individualiteit opgeven en zich blind overgeven aan de normen en waarden van een groep zoals die van een sekte. Dit betekent niet dat ik het individu boven de groep plaats. De wereld is als een ouderwetse weegschaal. Ik en wij staan ieder aan één kant van de weegschaal. Slechts in het midden vind je hun echte waarde. Deze ontdek je door het gewicht los te laten dat je aan je persoonlijke identiteit en aan je groepsidentiteit hecht. Wanneer je dit doet besef je dat je in je leven niet dient te kiezen voor ik óf wij maar voor ik én wij. De wereld is als een ouderwetse weegschaal. Ik en wij staan ieder aan één kant van de weegschaal. Slechts in het midden vind je hun echte waarde., dat je twee verantwoordelijkheden hebt. In de wisselwerking tussen deze verantwoordelijkheden ervaar je de spirituele aard van ik en wij.

Zie ook:
postrevolutie
medeverantwoordelijk
een nieuw koppelteken

ik moet mezelf kunnen zijn

Op zoek naar een partner stellen velen de eis ‘ik moet mezelf kunnen zijn’. Ik begrijp dat ze zichzelf willen zijn. Waarom zouden ze met minder genoegen nemen wanneer degene die verliefd op hen is hen in alles lijkt te accepteren? Waar de meesten echter niet bij stilstaan is dat ‘liefde blind maakt’. Na verloop van tijd komen de onderlinge verschillen aan het licht en blijken deze te botsen met de behoefte van beiden om ‘mezelf te kunnen zijn’. Dit kan je op dat moment doen besluiten om uit elkaar te gaan. Je kunt ook proberen voorbij de verschillen te kijken. In de nederigheid die daarvoor nodig is groeit de bereidheid om verschillen te accepteren en te respecteren en ontdek je dat je onder de verschillen allemaal hetzelfde en toch ook jezelf bent.

Zie ook:
autonomie
dicht bij mezelf
jezelf zijn
helemaal jezelf zijn
iemand die bij mij past

uitvoerders

Stel dat wij de uitvoerders zijn van de scheppingskracht. Dat het belangrijkste doel in ons leven het verleggen van grenzen is door nieuwe gebieden te ontdekken en te ontginnen. Wat zijn dan de kwaliteitseisen waaraan we moeten voldoen? Of kent de scheppingskracht geen kwaliteitseisen en moet ik me er blind aan overgeven en met vallen en opstaan de grens van het mogelijke ervaren en verleggen? Als een kunstenaar mijn ego uitschakelen en me overgeven aan de scheppingskracht die mijn talenten gebruikt om zich te manifesteren en grenzen te verleggen.

Zie ook:
circulaire deeltjesversneller
de regisseur van zijn leven
registreren en regisseren
horror vacui
de schepper van god
architect
mogelijkheden
egoïsme

zeven magere jaren

We hebben in de afgelopen vijfenzeventig jaar een lange periode van welvaart gekend. De coronacrisis maakt daar nu een eind aan. Praktisch en moreel platgebombardeerd in de tweede wereldoorlog hadden we weinig te verliezen en zetten ons in voor het economisch herstel. De blinde onvoorwaardelijke inzet en de ermee gepaard gaande economische groei bleek wereldwijd voor veel meer landen een recept voor welvaart en leidde tot overbevolking en een verstoorde relatie met de natuur. Wanneer we niet tot bezinning komen dan zouden de ‘zeven magere jaren’ die op de crisis zullen volgen wel eens heel lang kunnen duren.

Zie ook:
waar je mee omgaat, word je mee besmet
Hoe overleven we de coronacrisis?
als vanouds

opgeklopt nieuws

Er is veel opgeklopt nieuws in omloop. Cijfers over corona besmettingen worden van een dramatisch kleurtje voorzien. Natuurlijke reacties van de mens worden negatief uitvergroot. Neem het ‘hamsteren’ van toiletpapier. Voor veel mensen is dit geen blinde instinctieve reactie op een vermeend toekomstig tekort maar een rationeel besluit. Waar heb je namelijk last van bij een griep? Je krijgt hoofdpijn en je loopt leeg. Logisch toch dat je de voorraad paracetamol en toiletpapier aanvult wanneer deskundigen zeggen dat de kans 60% is dat je de corona griep krijgt?

Zie ook: kijkersfile