Categoriearchief: de aarde

Je spirituele verantwoordelijkheid ontslaat je niet van je verantwoordelijkheid voor de wereld waarin je leeft en voor de aarde waarop je leeft. Hier enkele columns over de aarde. Voor het begrip ‘wereld’ is geen speciale categorie gemaakt omdat het met te veel categorieën is verweven. Je kunt wel een eigen selectie maken door het woord wereld in het zoekveld in te voeren.

onheilsprofeet

De bijbelse onheilsprofeet Jesaja waarschuwde niet alleen voor het onheil dat de Joden te wachten stond maar gaf ook aan dat ze verlost zouden worden wanneer ze trouw zouden blijven aan God. Ben ik een onheilsprofeet? Ook ik waarschuw voor onheil. Voor wat er met het klimaat en de democratie kan gebeuren wanneer we niets doen. In tegenstelling tot Jesaja zeg ik niet dat je trouw moet blijven aan God maar dat je het geluk vindt door je open te stellen voor je goddelijke aard. Je hoeft hier niet mee te wachten. Je kunt dit nu al doen en tegelijkertijd iets doen aan wat de wereld en de mens bedreigt.

Zie ook:
doemdenker
apocalyps
de ultieme test
drie verantwoordelijkheden

machtsfactor

Je voelt je vrij wanneer je zelf richting en vorm kunt geven aan je leven. Dit kan ertoe leiden dat iedereen dezelfde vorm kiest. Dit is bijvoorbeeld gebeurd met de economie waardoor deze een wereldwijde machtsfactor is geworden die op gespannen voet staat met de natuur.

Hoe overleven we de coronacrisis?

‘Hoe overleven we de coronacrisis?’ Los van de vraag hoe we de crisis economisch kunnen overleven heb ik me de laatste tijd vooral bezig gehouden met de vraag hoe we de crisis mentaal kunnen overleven. Hierbij enkele gedachten. Op korte termijn zullen we vooral de gevolgen van de lockdown moeten trotseren. Dit kan met wederzijdse steun en liefde, met persoonlijke doelen en door te genieten van het kleine. Op lange termijn zullen we rationeel en gevoelsmatig anders moeten leren omgaan met elkaar en met de wereld. We zullen coöperatief en breder moeten leren denken over economie en natuur.

Zie ook:
retraite
zeven magere jaren
waar je mee omgaat, word je mee besmet
emotioneel instabiel

zeven magere jaren

We hebben in de afgelopen vijfenzeventig jaar een lange periode van welvaart gekend. De coronacrisis maakt daar nu een eind aan. Praktisch en moreel platgebombardeerd in de tweede wereldoorlog hadden we weinig te verliezen en zetten ons in voor het economisch herstel. De blinde onvoorwaardelijke inzet en de ermee gepaard gaande economische groei bleek wereldwijd voor veel meer landen een recept voor welvaart en leidde tot overbevolking en een verstoorde relatie met de natuur. Wanneer we niet tot bezinning komen dan zouden de ‘zeven magere jaren’ die op de crisis zullen volgen wel eens heel lang kunnen duren.

Zie ook:
waar je mee omgaat, word je mee besmet
Hoe overleven we de coronacrisis?

hopeloosheid

Waardoor wordt mijn gevoel van hopeloosheid veroorzaakt? Is het de coronacrisis? Is het mijn ziekte die de chemische balans in mijn hersenen verstoort? Of wordt het veroorzaakt doordat mijn toekomst krimpt en valt het mij zwaar om te accepteren dat er slechts een onbegrensd en tijdloos hier en nu is? Ik glimlach en geef me over aan de warmte van de zon die door de klimaatverandering eindeloos lijkt te blijven schijnen.

Zie ook:
hoop doet leven
negatieve spiraal

waar je mee omgaat, word je mee besmet

Wie had ooit kunnen denken dat de uitdrukking ‘Waar je mee omgaat, word je mee besmet.’ zo’n bijzondere betekenis zou krijgen. Door de overbevolking is onze leefwereld steeds meer verweven geraakt met die van andere dieren. Hierdoor kunnen virussen hun oorspronkelijke gastheer verlaten en op ons overspringen. De moderne mens is voor hen de ideale nieuwe gastheer. Wij vervoeren ze niet alleen over de wereld maar brengen ze ook in contact met miljarden andere mensen. Willen we hun verspreiding tegengaan dan zullen we niet alleen anders met de natuur moeten omgaan maar we zullen ook onze reislust moeten beperken.

Zie ook: Hoe overleven we de coronacrisis?

de liberaal democratische rechtsstaat

Het liberalisme kent drie uitgangspunten: individuele vrijheid, scheiding van kerk en staat en economische en technologische vooruitgang. Bij de uitvoering van deze uitgangspunten bepaalt de wil van het volk het beleid van de overheid en beschermen wetten de rechten van het individu. In Amerika en Europa lopen we tegen de grenzen aan van dit staatsbestel. De individuele vrijheid verzandt in hebzucht, het democratisch proces in politieke polarisatie en de natuurlijke hulpbronnen raken uitgeput en vervuild door de vooruitgang. In de daardoor ontstane sociale onrust grijpen autocraten de macht. De rechtsstaat die ons tegen hen zou moeten beschermen is te complex geworden om nog op onze steun te kunnen rekenen. Met de uitdijende wet- en regelgeving is de grens van ons bevattingsvermogen bereikt.