Categoriearchief: religieus extremisme

Religieuze extremisten schuwen het geweld niet om hun ideologie aan anderen op te leggen.

het doel heiligt de middelen

De uitdrukking ‘het doel heiligt de middelen’ blijkt een bredere betekenis en een grotere impact te hebben dan ik dacht. Moslim extremisten die moord verheerlijken om hun geloof aan anderen op te kunnen leggen. Christenen die het gedrag van Trump goedpraten omdat hij hen helpt hun geloof in de wet te verankeren. Doordat deze extremisten en fundamentalisten middel en doel aan elkaar koppelen lijkt het alsof een middel altijd ten dienste staat van een doel. Niets is minder waar. Wat voor veel mensen een middel is, bijvoorbeeld woord en beeld, verheffen veel kunstenaars tot doel. Door zich in het middel te verdiepen krijgt de kunstenaar verhelderende inzichten en gevoelens, beleeft hij een moment van verlichting. De niet-reactieve aandacht die hij hiervoor nodig heeft is voor extremisten en fundamentalisten teveel gevraagd. Zij kiezen liever voor de gemakkelijke weg van een ogenschijnlijk betekenisvol verband tussen middel en doel. Dit heiligt niet hun geest maar ontheiligt hem.

Zie ook: heiligen

gedachtegoed

Het gedachtegoed van een cultuur dient niet alleen kritisch te worden beschouwd maar ook te worden verdedigd. Wij zijn in het Westen tot op het schuldbewuste af kritisch op ons gedachtegoed maar verdedigen het niet tegen standpunten die er haaks op staan. Standpunten als: Het christendom is inferieur aan de islam. We eisen dat moslims zich distanciëren van dit standpunt maar gaan er zelf inhoudelijk niet op in. We zouden dit kunnen doen door de spirituele overeenkomsten tussen christendom en islam aan te geven. Doordat we ons niet verdedigen menen extremisten een argument te hebben gevonden om christenen te mogen vermoorden en voelen ze zich gerechtvaardigd om alle uit het christendom en de verlichting voortgekomen normen en waarden aan te vallen, inclusief onze spirituele vrijheid. Met name deze spirituele vrijheid is voor extremisten een doorn in het oog omdat het hen confronteert met de betrekkelijkheid van hun standpunt.

sektarisch geweld

ISIS is een sekte. Ze heeft een godsdienstige basis, een charismatische en machtsbeluste leider en sekteleden die sociaal worden geïsoleerd en van wie absolute gehoorzaamheid wordt geëist. ISIS zegt de wereld te willen redden maar probeert in feite haar macht en bezit te vergroten. De islamitische teksten waar ze zich op beroept misbruikt ze om wreedheden en terroristische aanslagen te rechtvaardigen. De islam is niet de enige leverancier van sektarisch geweld. Wat te denken van Jim Jones de christelijke sekteleider die vijf mensen liet vermoorden waaronder de Amerikaanse afgevaardigde Ryan en vervolgens zijn 909 aanhangers aanzette tot zelfmoord of Shoko Asahara die in Japan met een mengelmoes van boeddhisme, hindoeïsme en Japanse volksreligie een groep aanhangers aan zich bond en een aanslag met gifgas liet plegen in de metro van Tokio waarbij 13 doden en 6300 gewonden vielen. Zolang we sektes blijven gedogen op grond van het recht op godsdienstvrijheid zal dit sektarisch geweld blijven bestaan.

fanatieke doodsdrift

Een van de gruwelijke aspecten van godsdienst is dat het soms leidt tot fanatieke doodsdrift bij perverse idioten die denken dat ze god kunnen plezieren met de dood van ongelovigen. Religieus verblinde fanatici die ervan uitgaan dat god hen zal belonen wanneer ze ook zelf in dit bloedbad omkomen. Hoe achterlijk en laf kan een mens wel niet zijn. Achterlijk omdat ze ervan uitgaan dat ze met hun offerbereidheid god ertoe zouden kunnen verleiden om hen te belonen in een leven na de dood. Alsof god een kwaadaardig beest is dat je zou kunnen verleiden door hem een worst voor te houden. Ze zijn niet alleen achterlijk maar ook laf omdat ze kiezen voor het gemak van een primitief offer en niet de confrontatie met zichzelf aangaan.

Zie ook:
doodgewoon
verslaafd aan geweld
radicalisering

de koran

Een wereldwijde meerderheid van moslims vindt dat de teksten in de koran letterlijk moeten worden opgevat. Het boek bevat immers het woord van allah dat via Mohammed aan de mens is gegeven. Door persoonlijk de tekst te interpreteren plaats je jezelf boven allah. Gesteund door deze opvatting gebruiken extremisten de letterlijke tekst om er hun misdaden mee te rechtvaardigen. Ze beroepen zich op verzen als: Voor degenen onder uw vrouwen, die zich aan ontucht schuldig maken, roept vier uwer als getuigen tegen haar en als zij getuigen, sluit haar dan in de huizen op totdat de dood haar achterhaalt of totdat god haar een weg opent (4.15). O, gij die gelooft, bestrijd de ongelovigen die in uw nabijheid zijn en laat hen hardheid in u vinden (9.123). De koran bevat veel van dit soort teksten. Pas wanneer je ze in hun historische context plaatst en in relatie met andere verzen leest krijgen ze een minder agressieve betekenis. Echter niet iedereen is hiertoe bereid. Extremisten vatten ze liever letterlijk op om er hun geestelijke gemakzucht en haat mee te voeden. Zie: Koran vertaling

radicalisering

We hebben als mens de behoefte om onszelf maatschappelijk en geestelijk te manifesteren. Dit gaat niet iedereen even gemakkelijk af. Sommige mensen zoeken daarom aansluiting bij de pasklare antwoorden van criminele bendes en van politieke en religieuze leiders. De behoefte om je te manifesteren kan zo sterk zijn dat zelfs de antwoorden die terroristen bieden acceptabel lijken. De acceptatie groeit wanneer de aanbieders van de kant en klare antwoorden ook de gevoelens van onmacht, gekwetstheid en woede erkennen die soms ontstaan wanneer je geen zin weet te geven aan het leven. Wanneer de acceptatie groot genoeg is kan je natuurlijke overlevingsdrang zelfs omslaan in een alles of niets gevoel waarbij een zelfmoordactie vanzelfsprekend lijkt.

Zie ook:
radicaalislamitische jongeren
lone wolves
de uitzichtloosheid van het bestaan
een mens zijn zin, is een ..
fanatieke doodsdrift

Christus versus Mohammed

Wanneer je de levens van Christus en Mohammed met elkaar vergelijkt is er een grote overeenkomst en een groot verschil. De overeenkomst is dat beiden hun handelen en gedachten baseerden op een spirituele ervaring. Soms heeft iemand met een spirituele ervaring het gevoel alsof een hogere macht hem opdraagt om de ervaring uit te dragen. ‘Ga en verkondig!’ Christus en Mohammed verschilden in de wijze waarop ze dat deden. Christus reageerde geweldloos op de weerstand die hij bij de verkondiging ervoer. Hij reageerde met woorden en onderging vrijwillig de dood aan het kruis. Deze geweldloosheid zag je ook terug bij de eerste christenen die in het Colosseum voor de leeuwen werden geworpen. Door zich niet te verzetten maar door zich als martelaren te laten offeren voor hun geloof meenden ze toegang te krijgen tot de hemel. Pas veel later werden christenen assertiever en agressiever. Bij de moslims gebeurde dat al tijdens het leven van Mohammed. Nadat hij vanwege zijn prediking van Mekka naar Medina was gevlucht veroverde hij Mekka in 630 met een leger van 10.000 man. Na zijn dood gingen zijn opvolgers verder met het voeren van veroveringsoorlogen tegen ‘ongelovigen’ die weigerden zich te bekeren of die zich niet aan het moslimgezag wilden onderwerpen. De moslims die daarbij sneuvelden zagen zichzelf als martelaren. Door te doden en gedood te worden verwierven ze volgens hun islamitische leiders een plaats in het paradijs.

Zie ook: totalitaire politieke islam