Categoriearchief: grens

Blijf je binnen de grenzen of stap je er overheen?

jezelf vergeven

Soms voel je jezelf schuldig omdat je beseft dat je fout bezig bent geweest. Dit schuldgevoel verdwijnt wanneer je jezelf kunt vergeven. Vergeven is relatief eenvoudig wanneer je gedrag het gevolg was van onwetendheid. Bijvoorbeeld doordat je bent opgegroeid met normen en waarden waarvan je pas later besefte dat ze fout waren. Jezelf vergeven wordt lastiger wanneer je op het moment van handelen wist dat je fout zat en ermee doorging vanuit egoïstische motieven zoals persoonlijk genot en machtswellust. In dat geval zul je niet alleen je fouten maar ook je motieven moeten erkennen zonder jezelf te verstoppen achter excuses. Pas wanneer je daarin slaagt kun je de laatste stap zetten in het jezelf vergeven: Jezelf tegemoet treden met mededogen voor de persoon die je was en in het besef dat fouten maken mag zolang je ze maar niet herhaalt.

Zie ook:
vergeven
schuld en boete
niet bekennen maar erkennen

 

de ultieme kick

Je kunt de motieven van moordenaars in drie groepen verdelen: behoeften, gevoelens en ideeën. Behoefte aan respect, duidelijkheid, controle, macht, geld, erkenning en roem. Gevoelens als wraak, woede, jaloezie, eer, gekwetstheid en seks. Ideeën gebaseerd op maatschappelijke, religieuze en persoonlijke waanbeelden en opvattingen. Ook al heb ik gevoelsmatig geen enkel begrip voor moord, de motieven begrijp ik wel. Er is echter één motief waar niet alleen mijn gevoel maar heel mijn denken zich tegen verzet. Dat zijn de moorden die worden gepleegd omdat de moordenaar op zoek is naar de ultieme kick. Terwijl ik dit schrijf bedenk ik echter dat ik ook dit begrijp. Wie heeft er in zijn jeugd niet naar de ultieme kick gezocht? Naar een ervaring die achter bekende grenzen leek te liggen. Een ervaring waarvan je pas later ontdekte dat deze niet voorbij je grens lag maar vóór de grens, in het alledaagse.

 

dopaminetekort

Dopamine is belangrijk voor je motoriek, voor het nemen van emotionele beslissingen en voor je motivatie. Het is de neurobiologische ondersteuning van je wilskracht waardoor je geconcentreerd en doelgericht kunt werken. Dopamine is ook het snoepje voor de hersenen waarmee gedrag wordt beloond. De dopamine afgifte is niet constant, zij fluctueert. Wanneer je teveel verbruikt kan de afgifte onder een kritieke grens zakken waardoor je moe, prikkelbaar en emotioneel wordt. Gelukkig herstelt de dopamine afgifte zich meestal weer snel. Parkinson patiënten zakken vaker onder de kritieke grens. Uiteindelijk zitten ze zelfs continu onder deze grens. Hierdoor begint hun motoriek een eigen leven te leiden, kunnen ze moeilijker beslissingen nemen, hebben moeite om zich op meerdere taken tegelijk te richten, worden emotioneler en raken gemakkelijk gestrest en depressief. Wanneer je een Parkinson patiënt bent is het belangrijk dat je rustig blijft, jezelf niet opjaagt en het plezier in je leven niet zoekt in je wilskracht en in een snoepje voor de hersenen maar in de vrede die je ervaart wanneer het voorgaande lukt.

 

ik en mijn lichaam

In de loop van de jaren is de band die ik met mijn lichaam heb veranderd. Als kind was ik mijn lichaam. In mijn pubertijd ontdekte ik dat het een bron was van genot. In mijn arbeidzame leven dwong ik het om mijn geest te volgen. Dit deed ik ondanks dat ik wist dat ik er roofbouw op pleegde. Nu ik ouder ben besef ik dat mijn lichaam altijd een dienstbare metgezel is geweest. Door mijn ziekte heeft het echter de grens van haar meegaandheid bereikt. De rollen worden nu omgedraaid. Ik dien dienstbaar te zijn naar mijn lichaam, alert te reageren op haar signalen en mijn gedrag en medicatie aan te passen. Ik moet met andere woorden een pas op de plaats maken en weer meer mijn lichaam zijn.

 

bijna dood ervaring

Ik heb me de afgelopen tijd verdiept in de bijna dood ervaring van mensen met een verschillende godsdienstige achtergrond. Hiervoor vind je op internet diverse authentieke en oprechte verslagen. De ervaringen van al deze gelovigen blijken sterk te worden gekleurd door de beelden die de godsdienst hen biedt. Van een ontmoeting met Jezus tot een ontmoeting met hindoe goden of bij boeddhisten met ontwaakten en bij moslims met engelen. De algemene overeenkomst is dat ze bijna allemaal een onbegrensde liefde en wijsheid ervaren. Je hoeft om dit te ervaren trouwens niet godsdienstig te zijn. Je hoeft er ook niet voor op de fysieke grens van de dood te staan. Je ervaart het door open en bewust in het leven te staan.

Zie ook: CBDE

 

reikhalzend

Ik houd van schilderijen waarin de kunstenaar reikhalzend de ruimte lijkt af te tasten. Van verstild realisme tot krachtige expressieve schilderijen. Je komt deze kwaliteit overigens niet alleen in de beeldende kunst tegen. Ook in de kunst van het denken zijn er kunstenaars die over de grenzen van de te kennen wereld proberen te reiken. De valkuil van al deze kunstenaars is dat ze soms blijven hangen in de schoonheid van wat ze ontdekken. Ik heb daarom extra waardering voor degenen die hun creaties weten los te laten en iedere keer weer bereid zijn de grens van ruimte en tijd te verleggen, die zich steeds weer als hardlopers uitstrekken naar de leegte achter de finish.

 

paradox

Er bestaat een hardnekkig misverstand dat het denken de spirituele beleving in de weg staat. Wat een ontkenning van de scheppingskracht die zich in het denken manifesteert! Natuurlijk, er zit een paradox tussen denken en spiritualiteit. Ga deze paradox echter niet uit de weg maar leer er mee om te gaan. Stel je open voor denken en niet-denken. Je hebt ze beide nodig. Juist in de paradox schuilt het scheppende dat haar grens wil verleggen.

Zie ook: de yoga van het denken