Categoriearchief: grens

Blijf je binnen de grenzen of stap je er overheen?

grenzeloze passie

Ik ben dan wel geen Jimi Hendrix of Janis Joplin die gepassioneerd muzikale grenzen openbraken maar ook ik heb met het breekijzer van mijn passie persoonlijke en maatschappelijke grenzen opengebroken. Waar zij echter steeds gepassioneerder hun grenzen te lijf gingen, besefte ik op een bepaald moment dat ik geen grenzen open hoefde te breken omdat er geen grenzen zijn. Om voorbij mijn grens te kunnen reiken heb ik meer aan ingetogenheid en bescheidenheid dan aan passie. Of doe ik hen en mezelf nu tekort? Ik heb toch ook regelmatig op de toppen van mijn passie het onbegrensde ervaren?

uitvoerders

Stel dat wij de uitvoerders zijn van de scheppingskracht. Dat het belangrijkste doel in ons leven het verleggen van grenzen is door nieuwe gebieden te ontdekken en te ontginnen. Wat zijn dan de kwaliteitseisen waaraan we moeten voldoen? Of kent de scheppingskracht geen kwaliteitseisen en moet ik me er blind aan overgeven en met vallen en opstaan de grens van het mogelijke ervaren en verleggen? Als een kunstenaar mijn ego uitschakelen en me overgeven aan de scheppingskracht die mijn talenten gebruikt om zich te manifesteren en grenzen te verleggen.

Zie ook:
de regisseur van zijn leven
registreren en regisseren
horror vacui
de schepper van god
architect
mogelijkheden

architect

Stel dat ik de niet-fysieke architect ben van mijn fysieke leven. Een tijdloos wezen dat de beperkingen van de tijd heeft opgezocht om ervarenderwijs grenzen te verleggen. In dat geval heb ik zelf gekozen voor mijn ziekte. Dit roept de volgende vragen bij me op: Is deze ervaring echt nodig voor een bestaan in de niet-fysieke wereld? Om welk aspect van de ziekte gaat het? Misschien het vermogen om rustig te blijven en mezelf niet gek te maken? Of is mijn ziekte slechts ‘collateral damage’ en gaat het om heel andere ervaringen?

Zie ook:
uitvoerders
de regisseur van zijn leven
registreren en regisseren
horror vacui
de schepper van god

geborgenheid

Het woord geborgenheid stamt van het woord bergen, dit betekent ‘in veiligheid brengen, opbergen’. In het verlengde van ‘bergen’ ligt het woord ‘burcht’. Dit woord maakt duidelijk wat het risico is van geborgenheid. Geborgenheid wordt soms een burcht waarin je jezelf afsluit voor de buitenwereld. Je belandt in een vicieuze cirkel van afschermen en beschermen. Je zou kunnen proberen om jezelf hier met geweld uit te bevrijden. Nadeel is dat de vicieuze cirkel dan een draaikolk wordt waarin je steeds vaster komt te zitten. Beter is het om je geïsoleerde zelf met tederheid en mededogen tegemoet te treden. De geborgenheid die je dan ervaart is liefdevol en onbegrensd.

Zie ook:
polarisatie
draaikolk van geweld

jezelf vergeven

Soms voel je jezelf schuldig omdat je beseft dat je fout bezig bent geweest. Dit schuldgevoel verdwijnt wanneer je jezelf kunt vergeven. Vergeven is relatief eenvoudig wanneer je gedrag het gevolg was van onwetendheid. Bijvoorbeeld doordat je bent opgegroeid met normen en waarden waarvan je pas later besefte dat ze fout waren. Jezelf vergeven wordt lastiger wanneer je op het moment van handelen wist dat je fout zat en ermee doorging vanuit egoïstische motieven zoals persoonlijk genot en machtswellust. In dat geval zul je niet alleen je fouten maar ook je motieven moeten erkennen zonder jezelf te verstoppen achter excuses. Pas wanneer je daarin slaagt kun je de laatste stap zetten in het jezelf vergeven: Jezelf tegemoet treden met mededogen voor de persoon die je was en in het besef dat fouten maken mag zolang je ze maar niet herhaalt.

Zie ook:
vergeven
schuld en boete
niet bekennen maar erkennen

de ultieme kick

Je kunt de motieven van moordenaars in drie groepen verdelen: behoeften, gevoelens en ideeën. Behoefte aan respect, duidelijkheid, controle, macht, geld, erkenning en roem. Gevoelens als wraak, woede, jaloezie, eer, gekwetstheid en seks. Ideeën gebaseerd op maatschappelijke, religieuze en persoonlijke waanbeelden en opvattingen. Ook al heb ik gevoelsmatig geen enkel begrip voor moord, de motieven begrijp ik wel. Er is echter één motief waar niet alleen mijn gevoel maar heel mijn denken zich tegen verzet. Dat zijn de moorden die worden gepleegd omdat de moordenaar op zoek is naar de ultieme kick. Terwijl ik dit schrijf bedenk ik echter dat ik ook dit begrijp. Wie heeft er in zijn jeugd niet naar de ultieme kick gezocht? Naar een ervaring die achter bekende grenzen leek te liggen. Een ervaring waarvan je pas later ontdekte dat deze niet voorbij je grens lag maar vóór de grens, in het alledaagse.

Zie ook: making a serial killer

 

dopaminetekort

Dopamine is belangrijk voor je motoriek, voor het nemen van emotionele beslissingen en voor je motivatie. Het is de neurobiologische ondersteuning van je wilskracht waardoor je geconcentreerd en doelgericht kunt werken. Dopamine is ook het snoepje voor de hersenen waarmee gedrag wordt beloond. De dopamine afgifte is niet constant, zij fluctueert. Wanneer je te veel verbruikt kan de afgifte onder een kritieke grens zakken waardoor je moe, prikkelbaar en emotioneel wordt. Gelukkig herstelt de dopamine afgifte zich meestal weer snel. Parkinson patiënten zakken vaker onder de kritieke grens. Uiteindelijk zitten ze zelfs continu onder deze grens. Hierdoor begint hun motoriek een eigen leven te leiden, kunnen ze moeilijker beslissingen nemen, hebben moeite om zich op meerdere taken tegelijk te richten, worden emotioneler en raken gemakkelijk gestrest en depressief. Wanneer je een Parkinson patiënt bent is het belangrijk dat je rustig blijft, jezelf niet opjaagt en het plezier in je leven niet zoekt in je wilskracht en in een snoepje voor de hersenen maar in de vrede die je ervaart wanneer het voorgaande lukt.