Categoriearchief: mediteren

Ik trek me niet uit de wereld terug om te mediteren. Mediteren doe ik middenin de wereld waarbij ik gebruik maak van wat op mijn pad komt.

zen en de kunst van het schrijven

Ik ben geen schrijver. Om mezelf schrijver te kunnen noemen zou ik vlotter en expressiever met de taal om moeten kunnen gaan. Toch blijf ik schrijven. Schrijven is voor mij wat bloemschikken of het onderhoud van de kloostertuin voor een zenmonnik is. Bewust van mijn beperkte talent reik ik al schrijvend diep in mijn ziel waar ik de bevrijdende en verlichtende betekenis van het leven ervaar. Wat wil ik nog meer?

Zie ook:
kleine of grote k
leven met beperkingen

 

schaven en schrapen

Ik scheer mezelf al jaren met een scheermes. Vanochtend besefte ik dat ik me ergerde aan deze dagelijkse handeling. Terwijl ik hierover nadacht, keek ik in de spiegel en besefte dat ik een eigen volgorde in het scheren heb ontwikkeld. In plaats van mezelf te ergeren aan de noodzaak van het scheren kan ik me beter richten op het proces van scheren. Belangrijker dan de vraag waarom ik mezelf iedere keer weer moet scheren is het tijdloos, ontspannen en aandachtig ermee bezig zijn. Ik moet hetzelfde leren doen als bij het schrijven. Nadat ik de eerste opzet van een column heb geschreven begint het proces van schaven. Van het naadloos afstemmen van de tekst op mijn diepste weten en voelen. Ik glimlach naar mezelf in de spiegel en ga aandachtig verder met het wegschrapen van de haren.

Zie ook:
schrijver
beschaving

 

meditatief

Door de ziekte van Parkinson ben ik soms zonder enige aanleiding emotioneel of gespannen. Wanneer dit gebeurt weet ik dat de emoties en spanningen die vrij komen zouden kunnen escaleren. Ze zoeken houvast in kleine dagelijkse zorgen die daardoor grote beklemmende zorgen kunnen worden. Om dit te voorkomen probeer ik rustig te blijven en de emoties, spanningen en dagelijkse zorgen los te laten. Terwijl ik dit schrijf lach ik om mezelf. Ik heb nooit willen mediteren. Ik wilde me niet onttrekken aan het dagelijks leven maar er juist middenin staan. Ik sta nu met beide benen in de dagelijkse realiteit van mijn ziekte waar ik meditatief mee om blijk te gaan.

 

real life meditation

Voor aanhangers van mindfulness is niet-reactief observeren een techniek waarmee ze zichzelf een hier en nu beleving cadeau doen. Voor mij is het meer dan dat. Het is ook een vorm van zelfreflectie die een weg opent naar het besef van wie en wat ik ben. Het is een manier van leven waardoor ik ingesleten patronen herken en erken. Door afstand te nemen van deze patronen ontstaat er ruimte om me in te leven in andere mensen en andere levenswijzen.

 

Leve het denken!

In de ogen van veel meditatie beoefenaars staat het denken de spirituele beleving in de weg. ‘Stop met denken!’ is hun credo. Dit standpunt doet geen recht aan een van de meest bijzondere instrumenten waarover we als mens beschikken: het denken. Het denken is een bron van spirituele scheppingskracht waarmee we vorm geven aan het leven. Door het op de juiste manier toe te passen wordt de spirituele beleving manifest. Er zijn twee belangrijke regels: Hecht je niet aan afzonderlijke gedachten en vraag door tot je het mysterie van het leven toucheert. Door deze regels in acht te nemen krijgt het denken de plaats die het verdient. Helaas maken veel mensen een rommeltje van hun denken, dolen rond in gedachten die ze eindeloos herhalen zonder tot op de kern door te vragen.

Zie ook: de yoga van het denken

 

buddha boy

Met de regelmaat van de klok verschijnen er goeroes die grote aantallen aanhangers inspireren. Zo ook Ram Bahadur Bomjon, de buddha boy. Op vijftienjarige leeftijd werd hij in 2007 gedurende 96 uur door discovery channel gefilmd terwijl hij in meditatie verzonken was. Gedurende deze 96 uur lag, at en dronk hij niet. Iets dat volgens de wetenschap niet kan. Niet alles aan hem is even bijzonder. Mensen die hem stoorden omdat ze volgens hem heksen waren of die in zijn omgeving rookten werden ontvoerd en mishandeld zoals de Slowaakse Marici. De verhalen over hem laten enerzijds zien dat de mens in staat is tot een grote mate van zelfbeheersing en anderzijds dat deze zelfbeheersing niet bewijst dat iemand het boeddha schap heeft bereikt. De zelfbeheersing die iemand aan de dag legt is soms zelfs een valkuil, een doel in plaats van een middel.

 

Ben je boeddhist?

Willem ben je Boeddhist? Op het gevaar af dat ik de suggestie wek dat ik weet wat boeddhisme inhoudt zeg ik: Nee. Vanaf het moment dat Gautama Boeddha verlicht werd is er een stroom van regels en voorschriften op gang gekomen die noodzakelijk zouden zijn om de ultieme zijnstoestand, de verlichting te bereiken. Ik heb ontdekt dat er geen vaste wegen naar verlichting zijn. Willem ben je dan een zen aanhanger? Ook hier is mijn antwoord: Nee. Zen kent diverse vormen die allemaal een eigen school vormen met specifieke methodes om verlicht te raken. Ondanks dat ik enige verwantschap voel met zen sta ik ver af van de methodes die worden gepropageerd. Verlichting is geen doel op zich dat je slechts zou kunnen bereiken door een bepaalde weg te gaan. Je bent al verlicht, we zijn ons er alleen niet van bewust doordat we slapend door het leven gaan. Verlichting ofwel geestelijk ontwaken komt wanneer je met een wakkere geest vorm geeft aan het leven.