Categoriearchief: de yoga van het vragen

In deze categorie lees je hoe ik mij bevrijd van beklemmende gedachten en gevoelens. Deze categorie is sterk verweven met categorieën als: denken, spiritualiteit, spiritueel ontwaakt, voelen en zoeken vinden loslaten.

Lees eerst de columns de yoga van het vragen en de yoga van het denken.

visionairs

Waar de wereld behoefte aan heeft zijn visionairs. Denkers die maatschappelijke processen kunnen doorzien en overzien en die de inzichten die ze krijgen helder en duidelijk kunnen communiceren. Geen denkers die tegenstellingen versterken maar die met een open geest in het leven staan. Die inclusief, parallel en voor- en achteruit in de tijd kunnen denken.

Zie ook:
inclusief denken
parallel denken
minimalistisch denken
halve oplossingen
eudaimonía
gyroscopie

anorexia

Ik lijk wel een anorexiapatiënt. In een jaar tijd ben ik dertien kilo afgevallen. Ik zou me kunnen verschuilen achter de ziekte van Parkinson waardoor ik een droge mond, maagproblemen, darmproblemen en een verminderde eetlust heb. Ik geniet nog wel van lekker eten maar ben de drang om te eten kwijt. Toch wil ik de term anorexia niet uit de weg gaan. Ik rechtvaardig het gewichtsverlies namelijk met het argument dat het goed is voor mijn gezondheid. Dit klopt niet. Mijn gewicht balanceert op de grens van een te laag BMI. Bovendien stel ik met een bijna duivels genoegen de gewichtsgrens steeds verder naar beneden toe bij. Doordat ik mijn eetprobleem nu herken en erken heb ik een ondergrens voor mijn gewicht kunnen vaststellen. Ik houd me hier redelijk goed aan. Wat daarbij helpt is dat mijn eetlust is verbeterd na een aanpassing van de Parkinson medicatie.

Zie ook: dopamine oppeppers

reflecteren

Al vanaf mijn puberteit reflecteer ik vragenderwijs op het leven. Zodra ik merk dat me iets dwars zit of dat een bepaald onderwerp wel erg vaak op mijn pad komt probeer ik het te ontrafelen en tot de kern door te dringen. Zoals een vis pas de waarde van water kent wanneer hij op het droge ligt heb ik de weerbarstigheid van een onderwerp nodig om bij de kern te komen. Ik moet er moeite voor doen. Nu eens doordat ik niet-reactief mijn aandacht op een onderwerp gericht moet zien te houden. Dan weer doordat ik een onderwerp stap voor stap moet ontleden.

Zie ook:
zelfreflectie
zelfkritiek
de hoop op meer
Waarom al die moeite?

parallel denken

Veel van onze problemen worden veroorzaakt doordat we lineair denken, in nullen en enen. Iets is goed of fout. Dit heeft grote gevolgen. Een misrekening in het begin leidt tot een foute conclusie aan het einde. In plaats van lineair te denken zouden we vaker parallel moeten denken. Hierbij overzie en volg je gelijktijdig meerdere gedachtelijnen naast elkaar. Kwantum computers kunnen dit. De vraag is of zij ons daardoor zullen overvleugelen. Dit hoeft niet te gebeuren. Grote denkers in het verleden hebben laten zien dat ook de menselijke geest in staat is om een breed aandachtsgebied te overzien. Om dit vermogen te versterken zullen we ons moeten richten op de kunst van het denken. De rust en tijd nemen om niet-reactief te reflecteren op gedachten en gevoelens.

Zie ook:
inclusief denken
minimalistisch denken
gerechtelijke dwaling
gyroscopie
visionairs
Wat drijft mij voort?
proza of poëzie

ik hou niet van discussies waar ..

Ik hou niet van discussies waar mensen elkaar vliegen afvangen, niet ter zake doende standpunten naar voren brengen, emotioneel overdrijven, feiten verdraaien en elkaar niet laten uitpraten. Wat ik in deze discussies mis is het doorvragen op standpunten en emoties. Om te kunnen doorvragen dien je als vragensteller je ego los te laten en je de kunst van het doorvragen eigen te maken. Er zijn maar weinig mensen die hiertoe bereid zijn. De meesten nemen liever deel aan de strijd of zijn toehoorder.

Zie ook: discussie

jeugdherinnering

Zijn er momenten in mijn leven die ik over zou willen doen omdat ik spijt heb van hoe ik ermee om ben gegaan? Nee, alle momenten, zowel de leuke als minder leuke momenten, gaven zin aan mijn leven. Ik ben niet volmaakt en word dat niet, zelfs niet als ik iets over zou kunnen doen. Dit betekent niet dat ik geen herinneringen heb aan bepaalde momenten. Vandaag herinnerde ik me bijvoorbeeld een moment in mijn jeugd dat ik in het gras lag en me verbonden voelde met het gras, de bomen en de lucht. Deze herinnering kwam naar boven terwijl ik aan het fietsen was. Plotseling vergat ik de waakzaamheid en inspanning die bij het fietsen hoort en voelde me één met de natuur. Het heden verbond zich met het verleden waarbij ik hetzelfde gevoel van vreugde en dankbaarheid ervaarde als in mijn jeugd.

Zie ook:
herinneren
fouten maken mag
gevoel van dankbaarheid
herhalen
spijt

Wat boeit me in al die verhalen?

Wat boeit me toch in al die levensverhalen van mensen die ik direct en indirect ontmoet? Zijn het de gebeurtenissen in hun leven of zijn het hun karakters? Zijn het de momenten van liefde en verraad, succes en falen of zijn het persoonlijke eigenschappen als oprecht en onoprecht? Of probeer ik grip te krijgen op mijn eigen verhaal? Functioneren hun verhalen als een spiegel waarin ik mijn verhaal probeer te lezen? Zoek ik via hen naar de verwondering in mijn eigen verhaal?