Categoriearchief: de yoga van het vragen

Deze categorie is sterk verweven met alle andere categorieën, zoals: denken, spiritualiteit, spiritueel ontwaakt en voelen. In deze categorie lees je wat mijn methode is om me te bevrijden van beklemmende gedachten en gevoelens. De column de yoga van het denken is een van de hoekstenen van deze categorie.

de yoga van het vragen

Er zijn heel wat mensen die vastzitten in beklemmende en repeterende gevoelens. Wanneer je een van deze personen bent dan kun je het volgende doen om jezelf te bevrijden. Herken en erken het gevoel van beklemming, richt er niet-reactief je aandacht op, ontspan je en verstil de gedachten die in je opkomen met een vast woord, gebed of koan totdat de beklemming oplost. Zelf hanteer ik de yoga van het vragen wat ik in het verleden ook wel de yoga van het denken noemde. Ik ontspan me, richt mijn aandacht op het gevoel dat me beklemt en vraag door op de gedachten die bij me opkomen totdat ik het geluk en inzicht ervaar die achter de beklemming verborgen liggen.

Zie ook:
de yoga van het denken
niet-reactief
cirkel
onthecht handelen

Wat blijft er van mij over?

Wat blijft er van mij over wanneer ik een solitair dier zou zijn? Zou ik dan nog altijd liefde en verbondenheid voelen? Anders gezegd: Wat is het gevoel dat onafhankelijk is van alles en iedereen? Is het woord gevoel trouwens wel het juiste woord? Dekt bewustzijn niet beter de lading? Bewustzijn ofwel het weten dat ik ben. Bewustzijn stamt van ‘bewissen’ (weten, zich vergewissen). Weten is verwant aan het Latijnse werkwoord ‘videre’ (zien). In de filosofie van de taal gaan we er blijkbaar vanuit dat je iets moet kunnen zien om je er bewust van te kunnen zijn. Maar wanneer er niets is in mijn omgeving dan kan ik ook niets zien. Moet ik misschien het woord ‘bewust’ weglaten en me richten op het laatste deel van het woord bewustzijn, ‘zijn’? De drang om te willen weten loslaten en accepteren dat ik niets weet en toch ben?

Zie ook: Het enige dat ik weet is dat ik niets weet.

verslaafd aan het leven

Wij zijn de slaaf van onze hersenen, van repeterende gedachten en gevoelens waarmee we prettige momenten herhalen en ellende onderdrukken. We onderdrukken bijvoorbeeld heftige emoties door onmatig te eten en te drinken. We zijn verslingerd aan spelletjes waarmee we een dopamine en adrenaline kick opwekken. We overladen onszelf met afbeeldingen en verhalen die een gevoel van opwinding oproepen. Om jezelf te kunnen bevrijden van deze en van andere verslavingen dien je te erkennen dat je verslaafd bent. Door te erkennen dat je verslaafd bent aan het leven bevrijd je jezelf zelfs van je grootste verslaving. Sommigen erkennen deze pas aan het einde van hun leven wanneer een geliefde zegt ‘Laat los, ga maar.’

Waarom zelfkritiek?

Het grote voordeel van zelfkritiek is dat je jezelf beter leert kennen en dat je minder gehinderd wordt door kritiek van anderen. Als het goed is heb je hun kritiek namelijk zelf ook al vastgesteld. Dit betekent niet dat je door zelfkritisch te zijn ongevoelig wordt voor kritiek. Het gevoel van sociale afwijzing dat door kritiek wordt opgewekt is immers heel sterk. Bij dictators leidt het zelfs tot geweld. Wil je met het gevoel van afwijzing om kunnen gaan dan zul je minder afhankelijk moeten worden van de waardering en kritiek van anderen. Dit realiseer je door zelfreflectie en zelfkritiek.

Zie ook:
zelfkritiek
zelfreflectie

haatdragend

Veel mensen zijn haatdragend, dragen een bijna ondraaglijke last van haat, wrok en venijn met zich mee. Ik heb medelijden met hen. Maar hoe ik ook met hen lijd, ik kan ze niet helpen. Ze kunnen alleen zichzelf helpen door de emotionele bom te herkennen en erkennen waarop ze leven. De last zal op hun schouders blijven drukken totdat ze beseffen dat ze zelf de bron van hun haat zijn.

Zie ook:
genoegdoening
overlevers
anonieme vuilspuiters
traumaverwerking

schrijven of beschrijven

Beschrijf ik op dit weblog degene die ik ben of word ik degene die ik ben door wat ik schrijf? Ben ik met andere woorden de schrijver van mijn leven? Wanneer dit laatste het geval is dan creëer ik ook mijn eigen ellende en geluk en de positieve en negatieve effecten daarvan op anderen. Stel dat ik alleen maar  beschrijf wie ik ben dan zou ik met recht kunnen zeggen ‘Ik ben die ik ben!’ of ‘Ze moeten me maar nemen die ik ben.’ Terwijl ik dit overdenk, besef ik dat het antwoord op de vraag of ik de schrijver ben van mijn leven in het hier en nu ligt. Terwijl ik me hieraan overgeef, besef ik dat ik al schrijvend niet alleen ontdek wie ik ben maar ook hoe ik nieuwe manifestaties creëer van de constante die ik ben.

Zie ook: vervolgverhaal

Twijfel ik?

Volgens van Dale is twijfel: onzekerheid, gebrek aan vastheid van wil of besluit. Etymologisch is de wortel van het woord twijfel verwant aan het woord twee en is het tweede deel van het woord verwant aan het achtervoegsel -voud. De oorspronkelijke betekenis van twijfel is daarmee ‘tweevoudig’. Iemand die twijfelt, hinkt op twee gedachten. Zelf twijfel ik regelmatig. Bijvoorbeeld over mijn lichamelijke klachten. Zijn ze een gevolg van mijn ziekte of van de medicijnen die ik gebruik? Waar ik niet over twijfel is de aard van het bestaan. Hierbij hink ik niet op twee gedachten. Het bestaan is opgebouwd uit zekerheden en onzekerheden die ik met elkaar verbind door vragen te stellen. Het stellen van vragen is een vaste brug, een constante die boven iedere twijfel is verheven.

Zie ook: twijfel