Bij beslissingen heb ik bijna altijd een balans weten te bewaren tussen mijn denken en voelen. Het is niet zo dat dit altijd even gemakkelijk was. Bij de aanschaf van een huis is het bijna vanzelfsprekend dat je het lastig vindt om de balans te bewaren. De laatste paar jaar heb ik er echter ook bij minder grote beslissingen moeite mee. Recent nog bij de aanschaf van een nieuwe fiets. Zelfs nadat ik de beslissing enkele jaren voor me uit had geschoven en eindelijk tot een besluit was gekomen, voelde ik de paniek in me opkomen.
Was dit een emotioneel na-ijleffect omdat ik te lang rationeel met de beslissing bezig was geweest? Kwam het door mijn leeftijd, waardoor ik vaker stilsta bij de eindigheid van het leven en mezelf afvraag: ‘Waar doe ik het allemaal voor, morgen kan ik dood zijn?’ Of had het paniekgevoel te maken met de ziekte van Parkinson? Met de veranderingen in mijn dopaminehuishouding, waardoor het gevoel van voldoening dat ik vroeger na een aankoop had minder vanzelfsprekend is geworden? Of maakt Parkinson het voor mij moeilijker om complexe situaties te overzien?
Eén ding is zeker: ik ben besluiteloos over de oorzaak van mijn besluiteloosheid. Ik glimlach en moet denken aan de dag dat we het huis hadden gekocht waarin we nu nog altijd wonen. Ik was enthousiast over het huis, maar voelde me onzeker door een nog onbekende ziekte en voelde me paniekerig bij de gedachte dat we het huis hadden gekocht. Toen ik dit aan mijn vrouw vertelde, reageerde ze: ‘Waar is het leuker doodgaan, hier of in het nieuwe huis?’ De herinnering zet me met beide benen op de grond. Ik kan me emotioneel gek maken over wat er kan gebeuren, maar ik kan me ook richten op het feit dat angst en onzekerheid de keerzijde zijn van zekerheid en beslissen om hier en nu gelukkig te zijn, op de fiets.
Zie ook:
besluit
hulpeloos moedeloos
alles, behalve zekerheid
off moment
