Categorie: de yoga van het vragen

In deze categorie lees je hoe je jezelf bevrijdt door op een onderwerp door te vragen. Lees eerst de columns de yoga van het denken en de yoga van het vragen.

Zie ook de categorieën de kunst van het denken en zoeken vinden loslaten.

collectief geweld

Ieder mens loopt het risico te worden meegesleurd in het collectieve geweld van overheden en criminele bendes. Geweld dat kan en dat mag. Dat kan omdat het plaats vindt binnen de anonimiteit van de groep. Dat mag omdat het past binnen het streven van de groep naar hegemonie. Door je aan te sluiten bij een groep bevredig je niet alleen je behoefte aan zekerheid en identiteit maar in de strijd om de hegemonie ook je behoefte aan macht en controle. Wanneer je deze behoeften niet in jezelf herkent en erkent loop je het risico jezelf te verliezen in het collectieve geweld. Zie de oorlogsmisdaden van het Russische leger.

Zie ook:
afscheid van Auschwitz
testosteronbel
macht
de macht van de kudde

God, wie bent u?

Goedemiddag God, ik heb een vraag: Wie bent u? Hallo Willem, ik ben alles wat jij van mij maakt. Zelf ben ik niets. Ik ben slechts iets in jouw geest. Maar God, hoe kunt u niets zijn en toch iets in mijn geest? U hebt zelfs een naam. De mens geeft mij die. Wanneer hij tegen een grens aanloopt en er is niemand die hem kan helpen dan doet hij een beroep op mij, een denkbeeldig wezen. Iemand die er altijd voor hem is en die hem kracht en troost geeft wanneer hij het zelf niet meer weet. Maar dan bent u slechts een product van de verbeelding, iets onwezenlijks. Dat klopt. Ik ben slechts een tussenstation op je reis naar je binnenste. Je zult alles, dus ook het beeld dat je van mij hebt, los moeten laten om je bestemming te bereiken. Maar waarom wou je me eigenlijk spreken? Je bent dit station toch al gepasseerd? Ja, maar het is belangrijk dat ik blijf reflecteren op wat er in mij leeft, ook wanneer dit een denkbeeldig persoon is. Graag gedaan, goede reis.

Zie ook:
goddelijk feestje
een goddelijk persoon

teleurgesteld in de mens

Ik voel me teleurgesteld in de mens. Alle hoopvolle verwachtingen die ik in mijn jeugd had over vrede en verantwoord leven zijn niet uitgekomen. Ondanks onze techniek en cultuur zijn we roofdieren die worden geleid door machtshonger, hebzucht en moordzucht. We zijn zelfs erger dan roofdieren. We jagen op elkaar. We zijn een van de meest bedreigde en bedreigende diersoorten op aarde. Niet alleen omdat we elkaar met gesofisticeerde wapens vermoorden maar ook omdat we elkaar fysiek en geestelijk verstikken met onze overconsumptie en digitale technieken. Terwijl ik hierover nadenk begin ik te glimlachen. We zijn zo betrekkelijk. Er zijn in de loop van de tijd al zoveel levensvormen verschenen en verdwenen. Waarom zou het met ons anders gaan?

Zie ook:
het einde der tijden
the downfall of the fittest
Ten onder aan ons succes?
klimaatverandering

de kunst van het denken

Ons denken is onderdeel van een simpel proces. Je ervaart iets, vormt er een gedachte over en deelt deze met anderen. Kritische denkers verfijnen het proces. Voordat ze de gedachte met anderen delen onderzoeken ze de ervaring en de eruit voortkomende gedachten door zich er zelfreflecterend en vragenderwijs in te verdiepen. Dit is een kunst, een vaardigheid waarvoor discipline, aandacht en doorzettingsvermogen nodig is. De meeste mensen hebben dit er niet voor over. Zij reflecteren niet en vragen niet door. Zij hechten meer belang aan een gevoel, een eerste indruk en de mening van anderen. Ze missen daardoor de verhelderende inzichten en bevrijdende gevoelens die de kunst van het denken oplevert.

Zie ook:
Hoe waar is de waarheid?
buiksprekers
eigenwijs
vicieuze gedachtecirkel
het omnidirectionele brein

het is allemaal zo gewoon

Het leven is allemaal zo gewoon, zo nietszeggend. Natuurlijk zijn er mensen die er betekenis aan proberen te geven maar ook zij zitten vast in een vicieuze cirkel van leven en dood. In een leven dat bestaat uit verbeelding, genot, geld en macht. Ik begrijp degenen wel die eruit willen stappen. Hoe lang houd ik het zelf nog vol? Hoe vind ik in deze van doodse stilte vergeven wanhoop de weg terug naar de ziel? Ik laat de stilte op me inwerken, geef me eraan over. De wanhoop verdwijnt. Langzaam komt de stroom van leven en dood weer op gang. Ik kijk om me heen en besef: Er is geen weg naar de ziel. Het leven met al haar hoogte- en dieptepunten is de ziel.

Zie ook:
Job
banaal
een vlakke lijn
recycling

selffulfilling prophecy

Zijn mijn gedachten het resultaat van een logaritme dat gelijkluidende antwoorden formuleert op de vragen die ik mezelf stel? Lijd ik misschien aan selffulfilling prophecy? Zit ik gevangen in de cyclus van een profeet wiens voorspelling gebeurtenissen in gang zet die zijn voorspelling bevestigen? Terwijl ik mijn aandacht op deze vraag richt komt er een beeld in me op. Het is alsof ik een hardloper ben die over de aardbol rent en plotseling beseft dat hij alsmaar rondjes loopt. Dat hij gevangen zit in een vicieuze cirkel waar het doel dat voor hem ligt achter hem blijkt te liggen. Dit beeld brengt me tot stilstand. Ik kijk naar de grond waarop ik sta en zie de bestemming achter rennen en stilstaan, vragen en antwoorden. Ik glimlach en vervolg rustig lopend mijn weg.

Zie ook:
bestemming
reis zonder doel
vicieuze gedachtecirkel
virtuele wezens in een virtuele wereld
statisch en dynamisch
recycling
cirkel

gewoon

Ik vind de levens die we leiden zo gewoon. Het zijn net computerprogramma’s die op basis van logaritmes een besloten werkelijkheid creëren. Het maakt niet uit of het gedrag in deze in zichzelf gekeerde wereld maatschappelijk geaccepteerd is of niet. Zo gewoon als het leven is van de brave burger, zo gewoon is het leven van de crimineel. Terwijl ik dit opschrijf bedenk ik dat het beeld dat ik schets aansluit bij de in het woord ‘gewoon’ opgesloten filosofie die door onze voorouders aan ons is doorgegeven. ‘Gewoon’ is verwant aan de woorden ‘wennen’ en ‘wonen’. We leiden allemaal een leven waaraan we gewend zijn. Een leven binnen de vertrouwde woning van onze geest.