beschaving

Het vermogen om te communiceren is een sterk overschatte vaardigheid. Vanaf de geboorte belanden we in een stroomversnelling van woorden en zinnen. Ouders proberen deze stortvloed aanvankelijk nog bij te sturen. Ze leren je om met twee woorden te spreken, te luisteren en dankjewel te zeggen.

Door de vliegende start van de communicatie, denken we echter al snel dat we voldoende zijn toegerust om te kunnen communiceren. Niets is minder waar. Communicatie is meer dan het leren van een paar woorden en zinnen. Communicatie is een dynamisch proces waarin je voortdurend jezelf verbetert. Dit vraagt om aandacht, inzet en zelfkritiek, basiselementen van onze beschaving. Het woord ‘beschaving’ heeft taalkundig te maken met ‘geschaafd’. Beschaving is als het polijsten van de steen door de beeldhouwer. Door de steen te polijsten komen de warmte en krachten van de steen vrij.

Met het polijsten van de communicatie verdwijnt haar primitieve karakter. Je hebt het negatieve niet meer nodig om aandacht van iemand te krijgen. Je wacht niet meer totdat de ander een nieuw onderwerp aankaart. Je hoeft ook niet meer een discussie te winnen om je geestelijke verkramping in stand te houden.

Toch vraag ik me af of je wel moet blijven streven naar beter en of ‘beter’ niet zit in het contrast tussen primitief en beschaving. Dat je als een beeldhouwer niet de gehele steen polijst maar een deel onbewerkt laat.

Zie ook: politieke beschaving