Categoriearchief: ziekte van Parkinson

Hoe gemakkelijk wordt niet gezegd: “Het belangrijkste is dat je gezond bent.” Is dat wel zo? Is ook ziekte niet slechts een van de vele uitdagingen in het leven? In deze categorie vind je columns over mijn uitdaging: de ziekte van Parkinson. Door te beginnen bij de oudste columns zie je hoe ik me in de loop van de tijd bewust ben geworden van een algemeen gevoel van malaise en van de ziekte van Parkinson in het bijzonder. (Wanneer je het proces vanaf het begin wilt volgen start dan bij de hoogste paginanummers. Zie paginanummering, onder aan deze pagina.)

nonchalant

Ik merk dat ik nonchalant word. Niet in de betekenis van onverschillig, slordig en ongeïnteresseerd maar in de betekenis van cool, relaxed, ongedwongen, zonder zorgen, naturel. Steeds vaker stap ik nonchalant over gedachten en gevoelens heen. Ik geef ze niet de kans om me in beslag te nemen, me met onwrikbare banden af te sluiten van wat ik waardevol vind: ontspannen en vrij in het leven staan. Soms dreig ik bijvoorbeeld te worden opgeslokt door fysieke en mentale klachten als gevolg van mijn ziekte. Wanneer dit gebeurt laat ik de klachten aan me voorbij gaan en richt me op de geestelijke rust en stilte in mezelf. Dit is niet altijd even gemakkelijk. Soms vraag ik me af hoe lang ik het nog vol zal kunnen houden maar  besef tegelijkertijd dat ik ook met deze vraag nonchalant om zal moeten leren gaan.

Zie ook: registreren en regisseren

 

transitie

Ik ben in transitie. Geen gender transitie van man naar vrouw. Ik voel me nog altijd man. Mijn lichaam straalt echter steeds minder uit wie en wat ik ben. Ik voel me jong maar mijn lichaam wordt geleidelijk dat van een oude man. Ik ben onzeker maar ik ben dat minder vaak dan mijn lichaam door mijn ziekte uitstraalt. Mijn transitie bestaat erin dat ik, ongeacht de veranderingen van mijn lichaam, wil blijven wie ik ben. Geen uitgeblust en onzeker mens maar iemand die zich intens betrokken voelt bij het leven. Een transitie van wie ik ben dóór mijn lichaam naar wie ik ben zónder mijn lichaam.

 

vergeetachtig

Ik merk dat ik steeds vergeetachtiger word. De vraag waar ik mee worstel is: Waardoor wordt dit veroorzaakt? Is het een ouderdomsverschijnsel of is het beginnende dementie? Dit laatste is niet onwaarschijnlijk. Mijn moeder leed aan dementie en de ziekte van Parkinson gaat ook vaak gepaard met dementie. Er is echter nog een derde mogelijkheid. Ik leef steeds meer in het hier en nu waardoor verleden en toekomst minder belangrijk voor me zijn. Ik herhaal ze niet en voed ze niet. Het gevolg is dat het effect dat ze op me hebben minder krachtig wordt. Met deze derde oorzaak heb ik minder moeite. Ik ga er daarom maar vanuit dat het de echte oorzaak is.

 

wie gelooft, haast zich niet

Door mijn ziekte ben ik me bewuster geworden van het belang om op tijd de druk van de ketel te halen. Wanneer ik te gefocust en inspannend bezig ben word ik er later geestelijk en fysiek voor afgestraft. Ik dien er meer op te vertrouwen dat het allemaal wel goed komt. Ik dien meer te gaan leven zoals ik schrijf. Ik laat een onderwerp in mijn geest rijpen voordat ik erover schrijf. Ik vertrouw erop dat de antwoorden zullen komen wanneer ik me ontspannen en onbevangen blijf concentreren. Dit geldt ook voor geloven. De meest gehanteerde betekenis van geloven is vertrouwen op iets of iemand. Voor mij is geloven erop vertrouwen dat het goed komt. Ik hoef geen druk op mezelf uit te oefenen om het goede te ontdekken omdat het goede er altijd al was, is en zal zijn. ‘Wie gelooft, haast zich niet.’  (Jesaja 28:16)

 

lichaam of ziel

Er zijn veel getuigenissen van mensen die een ziekte hebben overwonnen door gezond te gaan leven. Dit wekt de suggestie dat lichamelijke klachten verdwijnen wanneer je ervoor kiest om te werken aan een gezond lichaam. Mijn parkinson klachten confronteren me met een andere keuze: Richt ik mijn aandacht op het verminderen van mijn fysieke klachten of richt ik me op mijn geestelijk welzijn? Terwijl ik deze vraag probeer te beantwoorden moet ik denken aan schaakgrootmeesters. Ik dien mijn ziel af te schermen van de ongemakken van mijn lichaam zoals schaakgrootmeester dat doen door zich tijdens een wedstrijd af te sluiten voor de storende invloed van hun omgeving.

Zie ook: als je maar gezond bent

 

teleurstelling

Ik dreig mezelf soms te verliezen in een draaikolk van machteloosheid, wanhoop en paniek. Waardoor ontstaat deze draaikolk? Het woord teleurstelling komt in me op. Ik zoek in het woordenboek naar de betekenis van het woord teleurstellen en lees ‘verwachtingen niet vervullen’. Ik laat de betekenis tot me doordringen en sta stil bij de momenten dat ik teleurgesteld was. Technische klussen die niet liepen zoals ik verwachtte, zakelijke afspraken die niet werden nagekomen, deskundigen die minder deskundig bleken te zijn dan verwacht, mijn gezondheid die minder vanzelfsprekend bleek te zijn dan ik had gehoopt en verwacht. Blijkbaar voedt de draaikolk zich met mijn verwachtingen. Ik zoek dieper in mezelf. Wat brengt de draaikolk op gang en wat houdt haar gaande? Dan zie ik mijn angst. De angst voor een onzekere en problematische toekomst.

Zie ook: teleurgesteld

 

Rover 75

De Rover 75 was de mooiste auto die ik ooit heb gehad. Ik moest er vanwege technische problemen afscheid van nemen. Een ander bijzonder voertuig is mijn lichaam. Nu ook dit gebreken begint te vertonen moet ik denken aan een uitspraak van Bhagwan. Het is niet erg om in een Rolls Royce te rijden zolang de Rolls Royce maar niet in jou rijdt. Het is een voorrecht om mijn lichaam te mogen gebruiken zolang ik maar niet opgesloten raak in de spanningen en emoties die het bij me opwekt. Zolang ik dit weet te voorkomen blijf ik de bevoorrechte gebruiker ervan. Uiteindelijk zal ik echter ook afscheid moeten nemen van mijn lichaam.

Zie ook: chauffeur