Categoriearchief: ziekte van Parkinson

Hoe gemakkelijk wordt niet gezegd: “Het belangrijkste is dat je gezond bent.” Is dat wel zo? Is ook ziekte niet slechts een van de vele uitdagingen in het leven? In deze categorie vind je columns over mijn uitdaging: de ziekte van Parkinson. Door te beginnen bij de oudste columns zie je hoe ik me in de loop van de tijd bewust ben geworden van een algemeen gevoel van malaise en van de ziekte van Parkinson in het bijzonder. (Wanneer je het proces vanaf het begin wilt volgen start dan bij de hoogste paginanummers. Zie paginanummering, onder aan deze pagina.)

corona effect

De eerste berichten over het coronavirus hadden eenzelfde effect op mij als toen ik te horen kreeg dat ik de ziekte van parkinson heb. De mededeling dat ik de ziekte had kwam niet echt bij me binnen. Ik had klachten maar het leven ging gewoon door. Ook al wist ik dat het virus er was, de magnolia bloeide, de vogels floten. De eerste berichten over het virus deden me ook denken aan mijn hoogtevrees. Wanneer ik bij een afgrond sta heb ik de neiging er in te springen. Het is alsof ik een einde wil maken aan de onrust in mijn lichaam door toe te geven aan wat me bang maakt. Ten aanzien van het coronavirus had ik een soortgelijke neiging. ‘Als ik toch ziek moet worden dan maar nu.’ Ondanks deze eerste reacties ben ik doordrongen van de noodzaak van preventie. Laten we solidair zijn en niet wachten totdat de overheid beslissingen neemt die we in een volwassen democratie zelf moeten nemen.

mijn lot

Wanneer ik denk aan mijn lichamelijke gebreken dan mag ik met recht kwaad zijn op mijn lot. Toch ben ik dat niet. Waarschijnlijk komt dit door mijn vergeetachtigheid. Wanneer ik een goede dag heb vergeet ik dat ik de dag tevoren een slechte dag had. Deze vergeetachtigheid is een gevolg van het feit dat ik zoveel mogelijk in het hier en nu probeer te leven. Op de momenten dat ik in mijn lot dreig te verdrinken ontspan ik me, laat beklemmende gedachten los, zet mezelf met beide voeten op de grond en zie de betrekkelijkheid van mijn lot.

Zie ook:
slecht geheugen

vergeetachtig
zielig
voortdenderende trein
Job

de knop omzetten

Ik heb altijd gepassioneerd gewerkt. Dit wordt steeds moeilijker. Ik weet niet of dat door mijn ziekte komt of door mijn leeftijd, waarschijnlijk door beide. Feit is dat wat ik vroeger ‘de knop omzetten’ noemde, nu gepaard gaat met stress. Dit dwingt me om me te ontspannen en me minder vast te pinnen op het beoogde resultaat. Erop te vertrouwen dat waar ik mee bezig ben goed komt en te accepteren wanneer het mis gaat.

Zie ook:
concentratie en overgave
uitgeblust

uitgeblust

Het vuur waarmee ik me meestal in iets vastbijt is uitgeblust doordat ik te lang gefocust bezig ben geweest. De ziekte van Parkinson speelt een grote rol in dit gevoel. Ik wil me echter niet achter mijn ziekte verschuilen. Ik vind dat ik op dezelfde manier met dit gevoel om moet gaan als met alle andere gevoelens waarin ik vast zit. Ik dien te erkennen dat het mijn eigen gevoel is en van niets of niemand anders en ik dien het in alle rust te beschouwen totdat het is opgelost en ik er doorheen kan kijken. Ik pas deze principes ook nu toe en voel mededogen met mezelf. Het is niet zo dat ik me zielig voel. Ik voel me liefdevol betrokken bij de last die ik draag.

Zie ook: transformatie

vijfenveertig procent

Wat doe je wanneer de kans op een prijs in de staatsloterij 45% is? Wat doe je wanneer je de ziekte van Parkinson hebt en de kans dat je een depressie en/of dementie krijgt 45% is? Terwijl ik hierover nadenk, komt de volgende vraag bij me op: Is het glas half leeg of half vol? Wat een rare vraag eigenlijk. Ze gaat uit van het een of het ander. Voor mij is het glas niet half leeg of half vol. Het is net als het leven ‘volledig’. Het omvat alles, de volheid en de leegte.


Zie ook: en / of

transformatie

Ik zit in een transformatie proces. Mijn hersenen veranderen onder invloed van de ziekte van Parkinson. Op de momenten dat de chemische balans in mijn hersenen is verstoord, bij Parkinson heet dat een ‘off’ moment, is het alsof ik een test onderga. Ik loop door een gang waar de muren links en rechts bestaan uit hulpeloosheid en paniek. Alleen door rustig te blijven en gedisciplineerd het midden van de gang aan te houden, kan ik voorkomen dat ik in een depressie beland. Dit klinkt dramatisch maar is het niet. Het is als een bijna dood ervaring. Aan het einde van de tunnel schijnt licht. Ik moet mijn weg door de gang vervolgen om alles wie ik ben te laten transformeren in iets dat groter en anders is dan ik.

nu en steeds weer opnieuw

‘In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst.’ Voor mij heeft deze waarschuwing bij financiële producten een bredere betekenis dan voor de bedenker ervan, de Autoriteit Financiële Markten. Ik gebruik hem bijvoorbeeld nu ik me verzwakt voel door mijn ziekte. Ik heb bij mijn ziekte niets aan maatschappelijke en persoonlijke prestaties die ik in het verleden heb behaald. Ook heb ik niets aan wat de toekomst mij brengen zal. Ik moet nu omgaan met mijn ziekte, nu en steeds weer opnieuw.

Zie ook: nonchalant