Categoriearchief: ziekte van Parkinson

Hoe gemakkelijk wordt niet gezegd: “Het belangrijkste is dat je gezond bent.” Is dat wel zo? Is ook ziekte niet slechts een van de vele uitdagingen in het leven? In deze categorie vind je columns over mijn uitdaging: de ziekte van Parkinson. Door te beginnen bij de oudste columns zie je hoe ik me in de loop van de tijd bewust ben geworden van een algemeen gevoel van malaise en van de ziekte van Parkinson in het bijzonder. (Wanneer je het proces vanaf het begin wilt volgen start dan bij de hoogste paginanummers. Zie paginanummering, onder aan deze pagina.)

negatieve spiraal

Soms beland je in een negatieve spiraal van gedachten en gevoelens. Je ergert jezelf bijvoorbeeld aan je partner en ziet alleen nog zijn of haar beperkingen. Wanneer je dit proces niet op tijd herkent en weet te stoppen loop je het risico dat de relatie in een scheiding eindigt. Zelf belandde ik de afgelopen dagen in een andere spiraal van negatieve programmering. Ik zag het ene oncontroleerbare probleem na het andere op me afkomen. Dit ging gepaard met gedachten als ‘Ook dat nog!’ en gevoelens van machteloosheid en wanhoop. Op het moment dat ik me hiervan bewust werd stelde ik mezelf de vraag: Wil ik al deze ellende? Mijn energie die onder het nulpunt dreigde weg te zakken veerde op en ik werd me bewust van de volgende wet: Iedere negatieve spiraal eindigt in de min.

Zie ook:
stapelen
hopeloosheid
liever positief
repeterende ellende

architect

Stel dat ik de niet-fysieke architect ben van mijn fysieke leven. Een tijdloos wezen dat de beperkingen van de tijd heeft opgezocht om ervarenderwijs grenzen te verleggen. In dat geval heb ik zelf gekozen voor mijn ziekte. Dit roept de volgende vragen bij me op: Is deze ervaring echt nodig voor een bestaan in de niet-fysieke wereld? Om welk aspect van de ziekte gaat het? Misschien het vermogen om rustig te blijven en mezelf niet gek te maken? Of is mijn ziekte slechts ‘collateral damage’ en gaat het om heel andere ervaringen?

Zie ook:
uitvoerders
de regisseur van zijn leven
registreren en regisseren
horror vacui
de schepper van god

hopeloosheid

Waardoor wordt mijn gevoel van hopeloosheid veroorzaakt? Is het de coronacrisis? Is het mijn ziekte die de chemische balans in mijn hersenen verstoort? Of wordt het veroorzaakt doordat mijn toekomst krimpt en valt het mij zwaar om te accepteren dat er slechts een onbegrensd en tijdloos hier en nu is? Ik glimlach en geef me over aan de warmte van de zon die door de klimaatverandering eindeloos lijkt te blijven schijnen.

Zie ook:
hoop doet leven
negatieve spiraal

corona effect

De eerste berichten over het coronavirus hadden eenzelfde effect op mij als toen ik te horen kreeg dat ik de ziekte van parkinson heb. De mededeling dat ik de ziekte had kwam niet echt bij me binnen. Ik had klachten maar het leven ging gewoon door. Ook al wist ik dat het virus er was, de magnolia bloeide, de vogels floten. De eerste berichten over het virus deden me ook denken aan mijn hoogtevrees. Wanneer ik bij een afgrond sta heb ik de neiging er in te springen. Het is alsof ik een einde wil maken aan de onrust in mijn lichaam door toe te geven aan wat me bang maakt. Ten aanzien van het coronavirus had ik een soortgelijke neiging. ‘Als ik toch ziek moet worden dan maar nu.’ Ondanks deze eerste reacties ben ik doordrongen van de noodzaak van preventie. Laten we solidair zijn en niet wachten totdat de overheid beslissingen neemt die we in een volwassen democratie zelf moeten nemen.

mijn lot

Wanneer ik denk aan mijn lichamelijke gebreken dan mag ik met recht kwaad zijn op mijn lot. Toch ben ik dat niet. Waarschijnlijk komt dit door mijn vergeetachtigheid. Wanneer ik een goede dag heb vergeet ik dat ik de dag tevoren een slechte dag had. Deze vergeetachtigheid is een gevolg van het feit dat ik zoveel mogelijk in het hier en nu probeer te leven. Op de momenten dat ik in mijn lot dreig te verdrinken ontspan ik me, laat beklemmende gedachten los, zet mezelf met beide voeten op de grond en zie de betrekkelijkheid van mijn lot.

Zie ook:
slecht geheugen

vergeetachtig
zielig
voortdenderende trein
Job

de knop omzetten

Ik heb altijd gepassioneerd gewerkt. Dit wordt steeds moeilijker. Ik weet niet of dat door mijn ziekte komt of door mijn leeftijd, waarschijnlijk door beide. Feit is dat wat ik vroeger ‘de knop omzetten’ noemde, nu gepaard gaat met stress. Dit dwingt me om me te ontspannen en me minder vast te pinnen op het beoogde resultaat. Erop te vertrouwen dat waar ik mee bezig ben goed komt en te accepteren wanneer het mis gaat.

Zie ook:
concentratie en overgave
uitgeblust

uitgeblust

Het vuur waarmee ik me meestal in iets vastbijt is uitgeblust doordat ik te lang gefocust bezig ben geweest. De ziekte van Parkinson speelt een grote rol in dit gevoel. Ik wil me echter niet achter mijn ziekte verschuilen. Ik vind dat ik op dezelfde manier met dit gevoel om moet gaan als met alle andere gevoelens waarin ik vast zit. Ik dien te erkennen dat het mijn eigen gevoel is en van niets of niemand anders en ik dien het in alle rust te beschouwen totdat het is opgelost en ik er doorheen kan kijken. Ik pas deze principes ook nu toe en voel mededogen met mezelf. Het is niet zo dat ik me zielig voel. Ik voel me liefdevol betrokken bij de last die ik draag.

Zie ook: transformatie