Categoriearchief: tijd

De illusie van tijd houdt ons gevangen in de tijd.

gevoelens die blijven

Terwijl ik bezig ben in de tuin vraag ik me af of mijn spirituele beleving dezelfde is als die van de mensen die hier vroeger leefden. Voor een antwoord op deze vraag zou ik me kunnen verdiepen in oude verhalen. Helaas zijn de meeste verhalen ongeschikt. Te veel generaties hebben er veranderingen in aangebracht en te vaak is de betekenis van woorden en zinnen veranderd. Ik richt mijn aandacht daarom op wat ik zelf voel. Vermoeid van het bukken strek ik mijn rug, kijk naar de takken boven me en geniet van de zon die op de bladeren schijnt en van het ruisen van de wind. Het is dit tijdloos genieten dat me verbindt met de mensen die voor mij leefden.

Zie ook:
bodemloos
onveranderlijk

ik of wij

Is de weg naar verlichting  een individuele weg of een gezamenlijke weg? Ik ontspan me en laat de vraag onbevangen tot me doordringen. Ik of wij is een door de geest geschapen illusie om te kunnen overleven binnen ruimte en tijd. Mijn bewustzijn, dat zich onttrekt aan ruimte en tijd, kent alleen ik en wij. Een keuze voor mezelf is een keuze voor de ander. Mijn weg is onze weg. Dit inzicht verlicht mijn geest.

Zie ook:
ik of jij
medeverantwoordelijk

gevoel van verbondenheid

Mijn gevoel van verbondenheid ontstaat wanneer de persoon die ik ben en dat wat ik waarneem in elkaar overvloeien. Op het moment dat dit gebeurt is het alsof de kernen van twee atomen fuseren. Ruimte en tijd, die de scheiding in mijn wereld in stand hielden, verdwijnen. Wat overblijft is wat onafhankelijk is van ruimte en tijd. Het diepe weten en voelen dat ik mezelf ben en dat ik tegelijkertijd jou ben en alles wat is.

Zie ook: ik of wij

 

er is meer

Er zijn zoveel meer blauwdrukken voor het leven dan wij voor mogelijk houden. Concepten die erom vragen te worden vertaald in ruimte en tijd. Het begrip concept stamt van het Latijnse concipere. Dit betekent: ontwerpen, vorm geven, zwanger worden, samenvatten in woorden. Het leven is zwanger van concepten, ideeën die ernaar hunkeren ter wereld te worden gebracht. De meest bijzondere concepten worden in liefde tot leven gewekt, groeien op in liefde en bereiken hun volle wasdom zodra ze zich in liefde verbinden met alles wat leeft.

Zie ook:
in den beginne
conceptuele kunst

tijdloze liefde

Hoe oud ze ook worden, ik blijf het kind in mijn kinderen zien. Dit betekent niet dat ik geen oog heb voor hun ontwikkeling. Ik zie behalve hun ontwikkeling en de plaats die ze in de wereld innemen ook het onbeschreven blad dat ze zijn. De onbegrensde zuiverheid die zich vermengt met het leven en met de wereld om hen heen. Liefde kent geen grens, geen begin of einde. Ondanks dat mijn vrouw en ik ouder worden en ondanks alle verwikkelingen met het leven zie ik nog altijd het zachte, vrolijke, zorgzame en betrokken meisje in haar. Het zijn gevoelens en beelden als deze waardoor ik het tijdloze karakter van de liefde ervaar.

Zie ook:
zo gewoon en zo bijzonder
een andere vrouw

een kwestie van timing

Het lijkt er soms op alsof we menen dat we tot het bittere eind door moeten gaan met leven. Deze gedachte ontstaat niet alleen door maatschappelijke en religieuze dogma’s maar ook omdat we angstig worden wanneer we aan het einde van ons leven denken. Deze angst ontstaat doordat we ervan uitgaan dat ruimte en tijd twee gescheiden werelden zijn. Ruimte en tijd horen echter bij elkaar, zijn in een eindeloze wisselwerking met elkaar verbonden binnen de ruimtetijd. De kunst van leven is de kunst van het soepel en alert omgaan met deze wisselwerking. De momenten leren vaststellen waarop je je activiteiten uitzet op een tijdspad en de momenten waarop je van dit pad afstapt en opgaat in de ruimtetijd. Wanneer je deze kunst beheerst blijkt zelfs het einde van het leven een kwestie van timing te zijn.