Categoriearchief: tijd

De illusie van tijd houdt ons gevangen in de tijd.

gevoel van verbondenheid

Mijn gevoel van verbondenheid ontstaat wanneer de persoon die ik ben en dat wat ik waarneem in elkaar overvloeien. Op het moment dat dit gebeurt is het alsof de kernen van twee atomen fuseren. Ruimte en tijd, die de scheiding in mijn wereld in stand hielden, verdwijnen. Wat overblijft is wat onafhankelijk is van ruimte en tijd. Het diepe weten en voelen dat ik mezelf ben en dat ik tegelijkertijd jou ben en alles wat is.

 

er is meer

Er zijn zoveel meer blauwdrukken voor het leven dan wij voor mogelijk houden. Concepten die erom vragen te worden vertaald in ruimte en tijd. Het begrip concept stamt van het Latijnse concipere. Dit betekent: ontwerpen, vorm geven, zwanger worden, samenvatten in woorden. Het leven is zwanger van concepten, ideeën die ernaar hunkeren ter wereld te worden gebracht. De meest bijzondere concepten worden in liefde tot leven gewekt, groeien op in liefde en bereiken hun volle wasdom zodra ze zich in liefde verbinden met alles wat leeft.

Zie ook: in den beginne

 

een kwestie van timing

Het lijkt er soms op alsof we menen dat we tot het bittere eind door moeten gaan met leven. Deze gedachte ontstaat niet alleen door maatschappelijke en religieuze dogma’s maar ook omdat we angstig worden wanneer we aan het einde van ons leven denken. Deze angst ontstaat doordat we ervan uitgaan dat ruimte en tijd twee gescheiden werelden zijn. Ruimte en tijd horen echter bij elkaar, zijn in een eindeloze wisselwerking met elkaar verbonden binnen de ruimtetijd. De kunst van leven is de kunst van het soepel en alert omgaan met deze wisselwerking. De momenten leren vaststellen waarop je je activiteiten uitzet op een tijdspad en de momenten waarop je van dit pad afstapt en opgaat in de ruimtetijd. Wanneer je deze kunst beheerst blijkt zelfs het einde van het leven een kwestie van timing te zijn.

 

de theorie van alles

Het is de natte droom van veel natuurkundigen om als eerste een theorie te formuleren waarin de vier fundamentele natuurkrachten worden verenigd, de sterke en zwakke kernkracht, de elektromagnetische kracht en de zwaartekracht. Zelfs Einstein is het niet gelukt om deze krachten in één theorie samen te vatten. Dit betekent niet dat het de mens nooit zal lukken. De vraag is of je daarop moet wachten. We hebben dan wel geen theorie van alles maar wel een besef van alles. Een besef dat voor een deel al door de natuurkunde in begrippen en wetten is vertaald zoals in het begrip ruimtetijd. Door je opvattingen over ruimte en tijd los te laten ervaar je dat ruimte en tijd één geheel vormen. Binnen de filosofie stond deze ervaring aan de basis van het pantheïsme, het idee dat geest en stof één zijn, dat het de eigenschappen zijn van een goddelijke substantie die op en door zichzelf bestaat.

Zie ook: de slang die in haar staart bijt

 

de slang die in haar eigen staart bijt

Ruimte en tijd kunnen niet zonder elkaar en niet met elkaar. Als mens zijn we gedoemd te leven met de spanning die dit opwekt. Spanning tussen wat gedaan moet worden en de tijd die het kost. Het enige moment waarop we hieraan ontsnappen is wanneer begin en einde elkaar ontmoeten in het hier en nu, wanneer de slang in haar eigen staart bijt.

Zie ook:
vooronderstelling
cirkel
verwondering

 

chronisch ziek

Een van de zaken waaraan ik moet wennen is dat mijn ziekte chronisch is. Ziekte was altijd iets dat voorbijging. Je had pijn maar wanneer de pijn voorbij was vergat je deze weer. Een chronische ziekte is blijvend. Soms denk ik heel even ‘Er is niets aan de hand. Misschien ben ik wel een aansteller of zelfs een hypochonder.’ Enkele uren later ervaar ik echter alweer de gevolgen van mijn ziekte. Het stopt nooit. Sterker nog, de gevolgen worden ondanks de medicijnen die ik gebruik alleen maar erger. Ik zal vaker moeten stilstaan bij de oorspronkelijke Griekse betekenis van het woord chronisch: kronikos, gebonden aan de tijd. De enige manier om met het chronische karakter van mijn ziekte om te gaan is door mijn gebondenheid aan de tijd los te laten, niet te treuren om het verleden dat voorbij is en niet bezig zijn met een toekomst die nog niet heeft plaatsgevonden.

 

eindigheid en eindeloosheid

Eindigheid is wat een einde heeft en eindeloosheid is wat geen einde heeft. Het leven heeft een einde, spiritueel beleven is eindeloos. Om de spirituele beleving te kunnen ervaren dien je begin en einde los te laten. Deze zitten verborgen in het woord ‘het’ in ‘het leven’.

Zie ook: beleven