Categoriearchief: tijd

De illusie van tijd houdt ons gevangen in de tijd.

tot de dood ons scheidt

De traditionele huwelijksbelofte ‘Ik beloof je lief te hebben in voor- en tegenspoed tot de dood ons scheidt.’ wordt al jaren niet meer gebruikt. Scheidingen en de behoefte aan een meer persoonlijke huwelijksbelofte hebben tot nieuwe creatieve vormen geleid. Toch biedt de traditionele belofte nog altijd inzicht in de ware aard van de liefde. De beperking ‘tot de dood ons scheidt’ suggereert dat de liefde stopt met de dood. Dit is maar voor een deel waar. Liefde hecht zich aan de tijd maar staat er gelijktijdig ook los van. De liefde die verbonden was met de tijd stopt. De liefde zelf stopt niet. Liefde is als een rivier. Wanneer je naar het water van de rivier kijkt dan lijkt de rivier stil te staan totdat je jezelf eraan overgeeft dan blijkt dat je wordt meegevoerd door de stroming. Zo is het ook met de liefde. Nu eens lijkt ze stil te staan dan weer blijkt ze vol leven te zitten.

Zie ook:
Wat is liefde?
onvoorwaardelijk
onvoorwaardelijke liefde
zelfstandig
echte liefde
een deel van de waarheid
waarom ik van je hou
statisch en dynamisch
recycling

tijdsdruk

Wanneer je zeventig bent dan heb je niet zoveel jaar meer te leven. Globaal gerekend heb ik zeventig procent van mijn tijd erop zitten. Dit blijkt een voordeel te zijn. Ik ervaar steeds minder de druk van de tijd. De tijd vervaagt. Ik leef steeds meer in het hier en nu waar dagen voorbijvliegen en verdwijnen alsof ze nooit hebben bestaan.

Zie ook: geduld

puzzel leggen

Ik heb altijd veel geduld gehad. Technische problemen loste ik op alsof ik een puzzel aan het leggen was. Met eindeloos geduld zoek je het juiste stukje, probeert het aan te leggen, je legt het terug wanneer het niet blijkt te passen en gaat op zoek naar een nieuw stukje waarbij soms blijkt dat je hetzelfde stukje opnieuw probeert aan te leggen. Technische problemen zoals met de computer loste ik op deze manier op. Met kalme volharding en met vallen en opstaan zocht ik een oplossing totdat het probleem was opgelost. Ik heb hier steeds minder geduld voor. Het is alsof ik het zonde van mijn tijd vind. Maar waarom zou het zonde van mijn tijd zijn? Iedere activiteit die ik met overgave, geduld en discipline uitvoer zonder obsessief op het eindresultaat gericht te zijn brengt mij waar ik het liefst ben, in het hier en nu.

Zie ook:
geduld
wie gelooft, haast zich niet
concentratie en overgave
tot op het bot en ..
de drie d’s

singulariteit

In de kosmologie is een singulariteit een verschijnsel waar bekende natuurwetten niet op kunnen worden toegepast. Bijvoorbeeld, een zwart gat is een singulariteit. Het is een punt met een oneindig klein volume en dichtheid waar ruimte en tijd ophouden te bestaan. Ondanks al onze kennis begrijpen we niet wat er gebeurt met de materie die in een zwart gat verdwijnt. We kunnen het wel aanvoelen. Met de bijna oneindige verbindingsmogelijkheden van onze hersenen kunnen we namelijk een zwart gat simuleren. Door aandachtig en zonder te oordelen gedachten en gevoelens in jezelf te laten opkomen en te laten gaan ervaar je hoe de scheppingskracht als een kloppend hart vanuit de leegte verschijnt en verdwijnt, verschijnt en verdwijnt ..

Zie ook:
mutatie
de hartslag van de schepping

levensdoel

Doel van leven is overleven en voortplanten. Naast deze fysieke doelen hebben we als mens ook geestelijke doelen met activiteiten als kunst en filosofie. Wat willen we met deze activiteiten bereiken? Sommigen kiezen voor een geestelijk doel omdat ze er aanzien mee hopen te verwerven. Anderen kiezen voor het creatieve plezier dat ze eraan beleven. Deze laatste groep probeert door middel van creativiteit de fysieke grens van het leven op te rekken naar dimensies buiten ruimte en tijd. Alhoewel zij het bestaan van deze dimensies niet kunnen bewijzen, kunnen ze je deze soms wel laten ervaren. Wanneer dit gebeurt besef je dat leven meer is dan overleven en voortplanten.

gevoelens die blijven

Terwijl ik bezig ben in de tuin vraag ik me af of mijn spirituele beleving dezelfde is als die van de mensen die hier vroeger leefden. Voor een antwoord op deze vraag zou ik me kunnen verdiepen in oude verhalen. Helaas zijn de meeste verhalen ongeschikt. Te veel generaties hebben er veranderingen in aangebracht en te vaak is de betekenis van woorden en zinnen veranderd. Ik richt mijn aandacht daarom op wat ik zelf voel. Vermoeid van het bukken strek ik mijn rug, kijk naar de takken boven me en geniet van de zon die op de bladeren schijnt en van het ruisen van de wind. Het is dit tijdloos genieten dat me verbindt met de mensen die voor mij leefden.

Zie ook:
bodemloos
onveranderlijk
verhalen