genoegdoening

Ik begrijp best dat je genoegdoening eist voor de schade die je door iemand hebt geleden. Wat ik niet begrijp is de woede en het venijn waarmee dit soms gebeurt. Nu zou je kunnen zeggen dat woede een natuurlijke reactie is maar er is een reden om hier niet aan toe te geven. Uit ervaring ken ik de pijn die je van binnen voelt wanneer een ander je schade berokkent. Ik heb echter ook geleerd dat je de verantwoordelijkheid voor deze pijn niet bij de ander neer kunt leggen. Door de pijn om te zetten in woede leg je de verantwoordelijkheid bij de ander. Dit lost de pijn niet op maar laat een vicieuze cirkel ontstaan waarin woede en pijn elkaar in stand houden en versterken. Beter is het om de ander te vergeven. Het gif uit je gevoel te halen. Wat dan overblijft is mededogen. Dit mededogen staat een eventuele financiële vergoeding en juridische maatregelen niet in de weg.

Zie ook:
niet bekennen maar erkennen
vergeven
Dat vind jij toch ook?
zielig