liegen en bedriegen

Liegen en bedriegen, twee woorden die al eeuwen naast elkaar worden gebruikt. Bijvoorbeeld in de uitdrukking ‘Waar leugens en bedrog zijn daar kan geen vertrouwen zijn.’ Daar voelt de ander zich gekrenkt, beschadigd en beledigd. Maar waarom liegen en bedriegen we dan toch? Waarom zijn we niet open en eerlijk? Is het vertrouwen waar de uitdrukking over spreekt voor de meesten eigenlijk ook niet meer dan een ander woord voor gemakzucht? De behoefte om heldere antwoorden aangereikt te krijgen waardoor je niet zelf hoeft na te denken, niet de kluwen van leugens en bedrog hoeft te ontwarren? Is trouwens het hele leven niet een kluwen van vaagheden en onduidelijkheden waar je vooral met liefde en verwondering naar moet leren kijken zonder de kluwen te willen ontwarren? Maar wanneer je dat doet, leef je dan wel? Is leven niet juist het ontwarren van de kluwen en er een kleed van weven op een weefgetouw met rechte lijnen? De rechtlijnigheid van openheid en eerlijkheid?

Zie ook: eerlijk