Categoriearchief: glimlach

De glimlach is niet alleen de mooiste non-verbale expressie die we kennen, hij is ook vaak de natuurlijke omzetting van een spirituele ervaring.

opruimen

In het woord opruimen zit het woord ruim. Door je geest op te ruimen schep je ruimte voor spirituele beleving. In de loop van de tijd raakt je geest namelijk vervuild met dogma’s en trauma’s die je gevangen houden. Door de beklemming die ze op je uitoefenen te herkennen en te erkennen bevrijd je jezelf van de druk. Je kunt dit op twee manieren doen. Je kunt een meditatie techniek gebruiken. De kans bestaat echter dat dit een nieuwe beklemmende band wordt. Je kunt ook reflecteren op het dagelijks leven, op de steeds veranderende werkelijkheid. Soms ontdek je daarbij een bepaalde samenhang in je gedachten, gevoelens en gedrag. Door deze niet-reactief te beschouwen en los te laten ervaar je de bevrijdende glimlach van nederigheid, begrip en mededogen.

Zie ook:
gebed zonder end
het fort

zelfspot

Ik heb moeite met cabaretiers die zeggen dat degenen die zich door hen gekwetst voelen geen zelfspot kennen. Bij het woord spot denk ik aan de spotvogel waarvan de roep wordt gekenmerkt door luide, snerpende en ketsende tonen. Met hun snerpende en kwetsende grappen plaatsen cabaretiers zichzelf in de schijnwerpers ten koste van anderen. Ik ben het met hen eens dat we onszelf niet al te serieus moeten nemen en dat we de betrekkelijkheid van onze mogelijkheden en gebreken onder ogen moeten zien. Deze zelfreflectie gaat echter meestal niet gepaard met een luide spottende lach maar met een voor anderen onzichtbare glimlach.

Zie ook: bevrijdende lach

nullijn

De nullijn is de horizontale lijn in een grafiek die het nulpunt aangeeft. Boven de lijn staan de positieve waarden en onder de lijn de negatieve. Het beeld van een nullijn komt in me op terwijl ik aan de mentale effecten van de coronacrisis denk. Boven de nullijn liggen herinneringen aan volle terrassen, theaters en festival terreinen, onder de lijn de beelden van lege terrassen en pleinen. Ik laat de herinneringen en beelden los en besef dat ik op de nullijn sta, daar waar heimwee en realiteit samenkomen in de perfectie van het nu. Er komt een nieuw beeld in me op, de nulmeridiaan. De denkbeeldige lijn op het aardoppervlak die noord en zuid met elkaar verbindt. Of je nu van oost naar west of van west naar oost reist, je komt altijd op de nulmeridiaan uit. Ik glimlach en besef dat alles met elkaar is verbonden in een zelf verklarend geheel.

Zie ook:
cirkel
de slang die in haar eigen staart bijt

trilemma

Ik heb een trilemma, drie tegenstrijdige standpunten waaruit ik een keuze denk te moeten maken. Allereerst Tom Cruise, een acteur met een stralende glimlach waarmee hij de kijker voor zich inneemt. Op de tweede plaats Scientology, een sekte waarvan Tom Cruise een fervent aanhanger en het bekendste gezicht is. Op de derde plaats het streven van Scientology om de mens te bevrijden van beklemmende  ervaringen en gevoelens. Het trilemma waarin ik gevangen zit: Pleeg ik verraad aan mezelf wanneer ik naar films met Tom Cruise kijk terwijl ik weet dat Scientology mensen financieel uitmelkt, isoleert en onderwerpt aan het gezag van de sekteleider David Miscavige en is Scientology echt alleen maar een sekte?

Zie ook:
scientology
spagaat
antidogmatisch

relatie

Je kunt van elkaar houden en je liefde seksueel met elkaar delen. Je hebt daarmee echter nog geen relatie. Een relatie moet groeien. Toch denken sommigen dat een relatie er al vanaf de eerste ontmoeting moet zijn. Ze hebben in verband daarmee een lijst met verwachtingen en eisen opgesteld waaraan de toekomstige partner moet voldoen. Beseffen niet dat een relatie ontstaat door de verwachtingen en eisen los te laten. De relatie groeit door samen scheppend bezig te zijn. Seks helpt daarbij en liefde biedt het vertrouwen om door te gaan. Een intieme glimlach bevestigt de relatie.

Zie ook:
onvoorwaardelijke liefde
drie-eenheid

een lach als een zwaartekrachtgolf

Gisteravond werd ik overvallen door een diepe wanhoop. Plotseling gilde ik, niet hardop maar in mijn hoofd. Dit was de eerste keer in mijn leven dat ik zoiets ervaarde. Ik had er al eens over gelezen in fantasy en horror verhalen maar wist niet dat het ook echt bestond. Vandaag gebeurde iets soortgelijks. Ik stond stil bij het emotionele kuddegedrag van de mens. Plotseling lachte ik, niet hardop maar in mezelf. Niet een lach die volgt op een grap of een lach die volgt op het besef van betrekkelijkheid. Nee, een lach waarin alle redenen om te lachen samenvallen en die als een zwaartekrachtgolf de ruimte in beweging brengt en eindeloos uitdijt.