Categoriearchief: betrekkelijk

De betrekkelijkheid van iets inzien is niet in alle gevallen negatief. Soms is het een uiting van een diep inzicht vol verbazing en verwondering.

krassen

Wonderlijk! Een kras op een nieuwe auto roept heftiger gevoelens bij me op dan op een tien jaar oude auto. Mijn moeder vond het vreselijk wanneer een van haar kinderen een litteken kreeg of een tatoeage zou laten zetten, want “Jullie waren allemaal zo mooi en gaaf bij jullie geboorte.” Waarom heb ik moeite met krassen op een nieuwe auto? Meen ik net als mijn moeder een beeld van de volmaaktheid te zien en probeer ik dit beeld vast te houden? Waarom accepteer ik niet de betrekkelijkheid van mijn beeld? Is het niet de aard van het leven dat het zowel ongeschonden als bekrast is?

mijn lot

Wanneer ik denk aan mijn lichamelijke gebreken dan mag ik met recht kwaad zijn op mijn lot. Toch ben ik dat niet. Waarschijnlijk komt dit door mijn vergeetachtigheid. Wanneer ik een goede dag heb vergeet ik dat ik de dag tevoren een slechte dag had. Deze vergeetachtigheid is een gevolg van het feit dat ik zoveel mogelijk in het hier en nu probeer te leven. Op de momenten dat ik in mijn lot dreig te verdrinken ontspan ik me, laat beklemmende gedachten los, zet mezelf met beide voeten op de grond en zie de betrekkelijkheid van mijn lot.

Zie ook:
slecht geheugen

vergeetachtig
zielig
voortdenderende trein
Job

een doodgewoon leven

Haal mijn leven door een zeef en er zullen beslist vermeldenswaardige ervaringen en daden in  achterblijven. Mijn energie stroomt echter weg. Zij heeft geen vaste waarde. Zonder deze energie is alles wat ik in mijn leven heb ervaren en gedaan doodgewoon. Wat in de zeef achterblijft is ten dode opgeschreven. Het enige dat blijft, is de energie waarvan ik een tijdelijke manifestatie was.

Zie ook:
vergankelijk
een doodgewoon mens
ouderdom komt met gebreken

moraliserend

We vinden het prima wanneer iemand een sfeerbeeld schetst waarin we onze eigen gedachten en gevoelens kunnen spiegelen maar we willen geen morele conclusies opgedrongen krijgen. Degenen die dat doen, noemen we moraliserend. Hoe zit dat bij mij? Ben ik moraliserend? Een moraliserend persoon meent dat zijn standpunten een absolute waarde hebben. Mijn standpunten hebben geen absolute waarde. Je dient ze te plaatsen binnen de context van mijn persoon en van de maatschappij waarin ik leef. Binnen deze context hebben ze een relatieve, waarde. Ze krijgen een absolute waarde wanneer je de context oneindig groot maakt.

Zie ook:
ik ben oké, jij bent oké
ethisch reveil
schaamteloos

Ben ik een genetische afwijking?

Volgens genetische onderzoekers aan de Vrije Universiteit wordt je reactie op de stelling ‘Ik beschouw mijn leven als zinvol.’ bepaald door je genen. Deze maken dat de een op zoek gaat naar de zin van het leven terwijl een ander er niet mee bezig wil zijn. Er zijn diverse kritische vragen die je hierbij kunt stellen, zoals: Wat versta je onder zinvol? en Wat is de invloed van je persoonlijke eigenschappen en ervaring op de betekenis die je aan het begrip zinvol geeft? Ik laat deze vragen los en stel mezelf een andere vraag: Ben ik met mijn interesse in de zin van het leven een genetische afwijking? Volgens de wetenschap is mijn interesse namelijk betrekkelijk. Ik had net zo goed niet geïnteresseerd kunnen zijn. Maar is het niet de zin van het leven, dat je de betrekkelijkheid leert inzien van wat zinvol lijkt?