Categoriearchief: onvoorwaardelijke liefde

‘Onvoorwaardelijke liefde’, een van die begrippen die we zo gemakkelijk in de mond nemen maar wat bedoelen we er eigenlijk mee?

wederkerige liefde

De betekenis van wederkerig is ‘bij de persoon zelf terugkerend’. Wederkerige liefde is: Ik doe iets voor jou en ik verwacht dat jij iets terugdoet voor mij. We hebben allemaal de verwachting en soms zelfs de eis van wederkerigheid. Je geeft een rondje in de kroeg en verwacht dat anderen dat ook doen. Je helpt iemand met een verhuizing en verwacht dat hij jou, wanneer je hem nodig hebt, ook zal helpen. De verwachting van wederkerigheid is behalve de basis van veel relaties ook de oorzaak van veel ruzies. ‘Ik sta altijd voor je klaar maar wanneer ik jou vraag iets voor mij te doen dan hoor of zie ik je niet!’ Bij echte liefde verwacht je niets terug. Je geniet van het plezier van het geven en van wat de ander je kan en wil geven. Je geniet zelfs wanneer de ander je niets kan of wil geven.

hij haalt het beste in mij naar boven

Ik heb de uitspraak ‘hij haalt het beste in mij naar boven’ eigenlijk nooit goed begrepen. Het was voor mij een romantische ontboezeming die je niet moest proberen te duiden. Hier kwam verandering in toen ik naar een vrouw zat te kijken in een datingprogramma. Zij kon zich ontspannen bij de man met wie ze een date had. Hij genoot van haar drukke aard en directheid. ‘Het beste’ was voor haar dat ze zich niet anders hoefde voor te doen dan ze was. Door dit voorbeeld drong de volledige betekenis van ‘het beste’ tot me door. Het beste betekent dat je jezelf bij de ander vrij voelt om in alles jezelf te zijn, in je liefde, humor, passie, overtuigingen, fouten, irritaties, kwetsbaarheden, onzekerheden, pijn, verdriet enz.

Zie ook: jezelf zijn

voorbij de liefde

In nagenoeg alle bijna dood ervaringen wordt melding gemaakt van onvoorwaardelijke liefde in een schitterende omgeving waar zorgen en pijn als sneeuw voor de zon verdwijnen. De liefde komt in dit paradijs naar je toe in de vorm van een goddelijk persoon en van overleden vrienden en familie. Zij worden omringd met de mooiste kleuren, licht, muziek, bomen, planten en gebouwen. Er is iets wat me in deze verhalen intrigeert. De liefde heeft hierin een vorm die past binnen wat wij nu ook al ervaren. Misschien minder intens maar niet wezenlijk anders. Dit roept de volgende vraag bij me op: Is er nog iets dat voorbij deze door ons ervaren vormen van liefde ligt, iets dat de liefde overstijgt? Het gevoel van verbondenheid misschien? Of is dat één woord te veel?

verstikkende relaties

Veel partners zitten gevangen in een relatie gebaseerd op wederzijdse verwachtingen en eisen. De verstikkende druk die daardoor ontstaat, leidt tot verzet. Van elkaar openlijk afvallen en bekritiseren tot keiharde ruzies. In een poging zich te bevrijden van de druk gaan sommigen op zoek naar een ander. Naar iemand die onbevangen naar hen opkijkt. Die hen het gevoel geeft vrij te zijn, hen bewondert en waardeert om wie ze zijn. Wat ze niet beseffen is dat ze dit ook kunnen bereiken door de verwachtingen en eisen los te laten. Hierdoor ontdekken ze tevens wat onvoorwaardelijke liefde is. De liefde die ze, zelfs als het toch tot een scheiding komt, nooit kwijt zullen raken.

Zie ook
horror vacui
dubbelleven
vreemdgangers

 

zo gij niet wordt als kinderen

Een van de bijbelse uitspraken waar spirituele zoekers zich soms op beroepen is: Zo gij niet wordt als kinderen zult gij het rijk der hemelen niet binnengaan. Aan welke kwaliteit van kinderen denken ze wanneer ze dit zeggen? Denken ze aan het onvoorwaardelijke vertrouwen van kinderen in hun ouders, aan het feit dat kinderen meer gericht zijn op het gevoel dan op de rede of aan het feit dat kinderen openstaan voor het magische, het geloof in kabouters en elfjes? Door zich dit niet af te vragen gaan spirituele zoekers er blind vanuit dat het spirituele verbonden is met de magie van het paranormale en het geloof in een spiritueel leider die als een ouder over alle antwoorden lijkt te beschikken.

Zie ook: verwondering

zelfstandig

Veel van onze zogenaamde unieke eigenschappen zijn genetische programmeringen en programmeringen uit de vroegste jeugd, zoals het recht dat je meent te hebben op onvoorwaardelijke liefde. Dit idee is ontstaan toen je volledig afhankelijk was van je ouders. Je hoefde maar te huilen of je kreeg een schone luier om of een speen in je mond. Toen je ouder werd wees je deze steun steeds vaker af en wilde je alles zelf doen. Wanneer je ouders je wilden helpen zei je boos ‘zelf doen’. Deze tegenstrijdigheid, afhankelijkheid versus onafhankelijkheid, levert spanning op. Wanneer je erin slaagt om rustig in het centrum van deze spanning te gaan staan ontdek je wat het betekent om echt zelfstandig te zijn: op eigen benen middenin het leven staan.

Zie ook: onvoorwaardelijk

 

goddelijke liefde (2)

Wat wij in het westen onder goddelijke liefde verstaan is meestal een verheven vorm van aardse liefde. De liefde tussen ouder en kind, de romantische liefde tussen geliefden en de onbaatzuchtige liefde voor de medemens. De christelijke kerk heeft deze vormen van liefde met regels en theologische constructies naar zich toegetrokken zoals in het gebod ‘eert uw vader en moeder’, ‘bemint uw naaste gelijk uzelf’ en de opvatting dat Christus zijn leven heeft gegeven uit liefde voor de mens. Alleen door de regels van de kerk te volgen en door je onvoorwaardelijk over te geven aan het christelijk geloof zou je de goddelijke liefde kunnen ervaren. De exclusieve link die de kerk legt tussen goddelijke liefde en specifieke vormen van aardse liefde maakt ons blind voor alle andere vormen van liefde waarin je de goddelijke liefde kunt ervaren. Je kunt deze in ieder moment van verbondenheid ervaren. Dus ook in de erotiek, in de speelse liefde, in de liefde tussen vrienden, in de liefde voor je werk en zelfs in de liefde voor je ‘zelf’.

Zie ook: goddelijke liefde