verslaafd aan geweld

Een van de geheimen van de tweede wereldoorlog is dat een aantal soldaten het jammer vond dat de oorlog voorbij was. In de roes van de bevrijding diende je blij te zijn. Het moment van blijdschap was voor hen maar van korte duur. Al snel werden ze geconfronteerd met het gemis van een doel in hun leven en het verlies van kameraadschap. Sommigen misten de macht van het geweer. Een kleine groep sadisten miste het machtsgevoel dat gepaard gaat met het folteren van mensen. Zij allen moesten afkicken en een weg zien te vinden in een maatschappij die het tegenovergestelde was van wat ze hadden ervaren. Wanneer je dit tot je door laat dringen begrijp je iets van de risico’s die we lopen met Jihadisten die niet alleen het verslavende effect van de oorlogvoering hebben ervaren maar die hun oorlogservaring in zich hebben verankerd met de overtuiging dat je door het doden van andersdenkenden in de hemel komt.

Lees hier een kritische visie over martelaarschap binnen de Islam door Linda Bogaert: De martelaren van de islam – en de fameuze ’72 maagden’

Zie ook:
doodgewoon
fanatieke doodsdrift