Categoriearchief: religie

Deze hoofdcategorie is bestemd voor algemene religieuze onderwerpen. Voor specifieke godsdiensten zie Boeddhisme, Islam en Christendom.

ruwe bolsters blanke pit

Ik ben regelmatig kritisch over de manier waarop sommigen hun godsdienst beleven, degenen die dwepen met godsdienstige dogma’s. Ondanks mijn kritiek zie ik ook veel ruwe bolsters blanke pit. Religieuze personen die onder het stekelig uiterlijk van rituelen en gebeden een grote liefde met zich meedragen. Die, zonder te oordelen en te veroordelen, zich overgeven aan iets dat groter is dan zijzelf.

theocratisch Amerika

Volgens de leiders in een theocratie zijn zij door god uitverkoren voor een gecombineerde politieke en religieuze taak. Dit is anders dan in een democratie waar kerk en staat wettelijk zijn gescheiden. In Amerika ligt deze scheiding vast in het eerste amendement van de grondwet. Dit amendement verbiedt het Congres wetten te maken die een bepaalde religie bevoorrechten. Desondanks glijdt Amerika af naar een theocratie. Op het eerste oog valt dit niet op omdat er bijvoorbeeld  geen presidenten zijn die ook een geestelijk ambt bekleden. Toch heeft de geestelijkheid een grote vinger in de pap via christelijke organisaties als ‘The Fellowship’. Bovendien heeft iedere president persoonlijke banden met fundamentalistische predikanten en is hij voor zijn verkiezing van hen afhankelijk. Voor deze christenen maakt het niet uit of de president doodsbedreigingen uit, liegt, bedriegt, zijn macht misbruikt en zich bezondigt aan zelfverheerlijking zolang hij hun politieke agenda maar ten uitvoer brengt, zoals de aanstelling van conservatieve rechters bij het hooggerechtshof.

Zie ook: theocratie

sociale en religieuze idealisten

Ik heb moeite met sociale en religieuze idealisten die de politiek onder druk zetten om hun idealen ten uitvoer te brengen. Laat ze hun eigen geld en arbeid inzetten voor deze idealen. De politiek draagt een andere verantwoordelijkheid. Zij dient effectief en efficiënt, veiligheid en gelijke kansen te creëren voor iedereen, inclusief een sociaal vangnet. Naast de uitvoering van deze taak blijft er nog voldoende ruimte over voor persoonlijke initiatieven.

Zie ook: de rede

zwart gat

Ik heb moeite met geestelijk leiders die menen dat ze op grond van hun kennis van ‘heilige’ boeken recht hebben op een bijzondere status. Het feit dat ze psalmen en soera’s kunnen opdreunen maakt hen niet bijzonder, laat staan dat ze lichtende voorbeelden zijn voor anderen. Hun kennis is niet meer dan een zwart gat waarin gelovigen verdwijnen.

mens van vlees en bloed

Ik geloof niet in het beeld van Christus, zoon van god, die heeft geleden en is gestorven om de mens te verlossen. Zijn volgers hebben dit beeld gecreëerd om hem in een godsdienstmal te kunnen gieten. Maar wat was hij dan wel? Hij was een mens van vlees en bloed die ondanks zijn spirituele inzichten en gevoelens mens bleef. Gemarteld, beschimpt en vastgenageld aan het kruis bleek zijn menselijkheid toen hij in diepe wanhoop riep “Mijn god, mijn god, waarom hebt gij mij verlaten?” Gelijktijdig bleek echter ook zijn spirituele grootsheid toen hij vervolgde: “In uw handen beveel ik mijn geest.”

Zie ook: lijdensverhaal

 

trilemma

Ik heb een trilemma, drie tegenstrijdige standpunten waaruit ik een keuze denk te moeten maken. Allereerst Tom Cruise, een acteur met een stralende glimlach waarmee hij de kijker voor zich inneemt. Op de tweede plaats Scientology, een sekte waarvan Tom Cruise een fervent aanhanger en het bekendste gezicht is. Op de derde plaats het streven van Scientology om de mens te bevrijden van beklemmende  ervaringen en gevoelens. Het trilemma waarin ik gevangen zit: Pleeg ik verraad aan mezelf wanneer ik naar films met Tom Cruise kijk terwijl ik weet dat Scientology mensen financieel uitmelkt, isoleert en onderwerpt aan het gezag van de sekteleider David Miscavige en is Scientology echt alleen maar een sekte?

Zie ook:
scientology
spagaat
antidogmatisch

 

het kleine voertuig

Ik heb zojuist het boek Naupaka van Lideweij Bosman gelezen. Zij ging voor een spirituele vakantie naar Hawaï terwijl haar man op sterven lag. Uitgeput door het lange ziekbed van haar man, wilde zij tijd voor zichzelf. In het boek onderbouwt ze dit besluit met argumenten als ‘Om elkaar los te laten, moeten we ook werkelijk los zijn van elkaar.’ en ‘We moeten elkaar loslaten om onszelf een langere lijdensweg te besparen.’ Het loslaten waar ze zich op Hawaï aan overgaf leidde tot paranormale ervaringen waarbij ze contact had met natuurgeesten en met de geest van haar inmiddels overleden man. Zij volgt de weg die in het mahayana boeddhisme bekend staat als het kleine voertuig. De monnik die, op zoek naar verlichting, de banden met de wereld verbreekt. Dit in tegenstelling tot het grote voertuig waar iemand besluit om het nirvana, de toestand van volledige verlichting, uit te stellen totdat anderen ook zo ver zijn. Terwijl dit tot me doordringt, besef ik dat zelfs Siddharta Gautama alles moest loslaten voordat hij als Boeddha iets kon betekenen voor anderen.