Categoriearchief: geloven

Het lastige van spiritualiteit is dat het zo lastig is om er de juiste woorden voor te vinden. Neem het woord ‘geloven’. Zodra geloven verandert in ‘geloof in iets’  verandert er iets wezenlijks in de betekenis.

happy end

Willem, geloof jij in een leven na de dood? Geloven is zeker weten. Voor mij is niets zeker maar ik denk niet dat het leven eindigt met een happy end. Dat het leven haar definitieve bestemming vindt in een paradijs van vrede en liefde. Zo’n plaats is niet onmogelijk maar is hoogstens een rustruimte, een oplaadpunt om je reis voort te zetten. Waar leidt deze reis dan naartoe? Ook dat weet ik niet. Het zou zomaar een andere planeet kunnen zijn. Wat ik wel weet is dat de reis uiteindelijk geen bestemming zal hebben. Het begrip reis is namelijk niet het juiste woord Het is geen reis van A naar B maar een stap in het hier en nu waar alles met elkaar is verbonden in oneindige scheppingskracht.

Zie ook:
Maria
goddelijke poort
Is er leven na de dood?
paradijs
de zandloper

eten van de boom van kennis van goed en kwaad

Ik moet denken aan het verhaal van Adam en Eva die door god uit het paradijs werden verjaagd omdat ze hadden gegeten van de boom van kennis van goed en kwaad. Ik zie een relatie met de legende van de ongelovige Thomas. De apostel die in de wonden van Christus peuterde omdat hij niet kon geloven dat hij dood was. Je leert goed en kwaad pas echt kennen door je erin te verdiepen. Door beschouwend tot de kern van goed en kwaad door te dringen verlaat je de wereld van tegenstellingen en ontdek je dat alles met elkaar is verbonden. De oorspronkelijke Oudperzische betekenis van paradijs is ‘het ommuurde’. Je ontdekt dat het ware paradijs geen muren heeft en nooit heeft gehad.

Zie ook:
onthecht handelen
statement

iets of niets

Waarom geloven we wel in een goddelijk iets maar niet in een goddelijk niets? Zijn we zo onzeker van onszelf dat we de schijnbare zekerheid van het iets nodig denken te hebben? Durven we het iets misschien niet los te laten omdat we bang zijn onszelf te verliezen in het niets? Maar is jezelf verliezen niet juist de voorwaarde voor een goddelijke ervaring? Waarom zou je jezelf dan niet overgeven aan het niets? Het niets dat je niet kunt vasthouden en dus ook niet hoeft los te laten.

Zie ook:
Bestaat god?
Geloof je in God?

wie gelooft, haast zich niet

Door mijn ziekte ben ik me bewuster geworden van het belang om op tijd de druk van de ketel te halen. Wanneer ik te gefocust en inspannend bezig ben word ik er later geestelijk en fysiek voor afgestraft. Ik dien er meer op te vertrouwen dat het allemaal wel goed komt. Ik dien meer te gaan leven zoals ik schrijf. Ik laat een onderwerp in mijn geest rijpen voordat ik erover schrijf. Ik vertrouw erop dat de antwoorden zullen komen wanneer ik me ontspannen en onbevangen blijf concentreren. Dit geldt ook voor geloven. De meest gehanteerde betekenis van geloven is vertrouwen op iets of iemand. Voor mij is geloven erop vertrouwen dat het goed komt. Ik hoef geen druk op mezelf uit te oefenen om het goede te ontdekken omdat het goede er altijd al was, is en zal zijn. ‘Wie gelooft, haast zich niet.’  (Jesaja 28:16)

stoppen niet verstoppen

Om jezelf te beschermen tegen de gevolgen van een traumatische gebeurtenis kun je proberen de heftige emoties die zijn opgewekt te verstoppen. Dit is niet zonder risico. Je kunt emoties namelijk wel diep in jezelf verstoppen maar niet stoppen. Ze gaan liggen broeien en spelen soms weer op wanneer je op je zwakst bent, bijvoorbeeld aan het einde van je leven. Dit geldt niet voor iedereen. Voor sommigen is de druk die door de emoties ontstaat een bron van kracht waar ze hun maatschappelijke carrière aan te danken hebben. Op grond daarvan zou je kunnen zeggen dat het nuttig is om trauma’s diep in jezelf te verstoppen. Als dat al zo is dan geldt dat echter alleen voor een kleine groep mensen en zeker niet voor degenen die in reïncarnatie of in een vagevuur geloven. Zij lopen het risico dat ze in een volgend leven of in het vagevuur alsnog de emoties moeten verwerken.

Zie ook: traumaverwerking

zelfs god niet

Wat is het geloof in een liefhebbende god toch mooi! Mocht je dood gaan en er blijkt geen god te zijn dan heb je in ieder geval een positief gevoel gehad tijdens je leven. Maar sta eens stil bij het beeld dat we van god hebben. Het maakt niet uit of dit het beeld is van een liefhebbende of van een straffende god. Wat voor gekke sprongen maken we wel niet om dit beeld in stand te houden? We gaan er van uit dat we na de dood in eindeloze en doelloze gelukzaligheid zullen rondwandelen in het paradijs en dat we, wanneer we niet goed hebben geleefd, zullen lijden in de hel. Alsof dit nog niet genoeg is martelen en doden we anderen omdat ze niet in ons godsbeeld geloven. Waarom laten we het beeld van god niet los en gaan op zoek naar de symmetrie van goed en kwaad, naar dat waar zelfs god geen naam voor heeft.

Zie ook:
wat moet het toch fijn zijn om ..
een goddelijk persoon